Table of Contents | Words: Alphabetical - Frequency - Inverse - Length - Statistics | Help | IntraText Library
Marcus Tullius Cicero
De oratore

IntraText - Concordances

(Hapax - words occurring once)


266-aequa | aequi-benig | besti-conce | conch-dandu | dantu-disse | dissi-exist | exit-gnati | gorgi-ingen | ingra-levar | levat-multa | multi-parti | partu-poste | postl-recep | reces-sensi | sensu-teneb | tenen-vocab | vocam-zeuxi

     Liber, Caput
1 II, LXVI | 266] Valde autem ridentur etiam 2 II, LXVI | 267] Etiam illa, quae minuendi 3 II, LXVI | 268] Arguta etiam significatio 4 II, LXVII | 269] Vrbana etiam dissimulatio 5 II, LXVII | 270] In hoc genere Fannius in 6 II, LXVII | 271] Et hercule omnia haec, 7 II, LXVII | 272] Sed redeo ad cetera. Est 8 II, LXVII | 273] Acutum etiam illud est, 9 II, LXVII | 274] Sunt etiam illa subabsurda, 10 II, LXVIII | 275] Valde haec ridentur et 11 II, LXVIII | 276] "Ego vero" inquam "a porta 12 II, LXVIII | 277] Est bellum illud quoque, 13 II, LXIX | 278] Salsa sunt etiam, quae 14 II, LXIX | 279] Me tamen hercule etiam 15 II, LXIX | 280] Est etiam stultitiae salsa 16 II, LXX | 281] Ridentur etiam discrepantia: " 17 II, LXX | 282] Huic similis est etiam 18 II, LXX | 283] Bellum etiam est, cum quid 19 II, LXX | 284] Sed ex his omnibus nihil 20 II, LXX | 285] Placet etiam mihi illud 21 II, LXXI | 286] Saepe etiam facete concedas 22 II, LXXI | 287] Saepe etiam salse, quae 23 II, LXXI | 288] Conliguntur a Graecis, 24 II, LXXI | 289] haec autem, quae sunt in 25 II, LXXI | 290] Sed iam tu, Antoni, qui 26 II, LXXI | 291] Sed habetis ea, quae vultis 27 II, LXXII | 292] mea autem ratio haec esse 28 II, LXXII | 293] Summa denique huius generis 29 II, LXXII | 294] Duo denique illa, quae 30 II, LXXII | 295] alterum est illud, quod 31 II, LXXIII | 296] Tum Iulius "ego me hercule," 32 II, LXXIII | 297] tum illum mihi respondere 33 II, LXXIV | 298] "Dicam equidem, Caesar," 34 II, LXXIV | 299] facit enim de se coniecturam; 35 II, LXXIV | 300] Videsne quae vis in homine 36 II, LXXIV | 301] Etenim permulta sunt in 37 II, LXXIV | 302] Hic quantum fit mali, si 38 II, LXXV | 303] Hoc Crassus non putat nisi 39 II, LXXV | 304] Quid, cum personarum, quas 40 II, LXXV | 305] Quid, si, quae vitia aut 41 II, LXXV | 306] In ipsis autem argumentis 42 II, LXXVI | 307] Itaque nunc illuc redeo, 43 II, LXXVI | 308] ut vero statuamus ea, quae 44 II, LXXVI | 309] quae autem utilia sunt 45 II, LXXVII | 310] Et quoniam, quod saepe 46 II, LXXVII | 311] Sed his partibus orationis 47 II, LXXVII | 312] itaque vel re narrata et 48 II, LXXVII | 313] Atque etiam in illo reprehendo 49 II, LXXVII | 314] Ergo ut in oratore optimus 50 II, LXXVII | 315] Hisce omnibus rebus consideratis 51 II, LXXVIII | 316] in quo admirari soleo non 52 II, LXXVIII | 317] Nec est dubium, quin exordium 53 II, LXXVIII | 318] Haec autem in dicendo non 54 II, LXXVIII | 319] Sic et facile reperientur; 55 II, LXXIX | 320] Omne autem principium aut 56 II, LXXIX | 321] sed cum erit utendum principio, 57 II, LXXIX | 322] ex re, si crudelis, si 58 II, LXXIX | 323] Nam et attentum monent 59 II, LXXIX | 324] Maximam autem copiam principiorum 60 II, LXXX | 325] Conexum autem ita sit principium 61 II, LXXX | 326] Narrare vero rem quod breviter 62 II, LXXX | 327] quam longa est narratio! 63 II, LXXX | 328] Quod si nihil fuisset, 64 II, LXXX | 329] Apertam enim narrationem 65 II, LXXXI | 330] Sed quando utendum sit 66 II, LXXXI | 331] Sequitur, ut causa ponatur, 67 II, LXXXI | 332] Omnia autem concludenda 68 II, LXXXI | 333] Neque sane iam causa videtur 69 II, LXXXII | 334] contio capit omnem vim 70 II, LXXXII | 335] Controversia autem est 71 II, LXXXII | 336] Sed quid fieri possit aut 72 II, LXXXII | 337] Ad consilium autem de re 73 II, LXXXIII | 338] Fit autem ut, quia maxima 74 II, LXXXIII | 339] Et cum sint populares multi 75 II, LXXXIII | 340] Nullo autem loco plus facetiae 76 II, LXXXIV | 341] Nec illud tertium laudationum 77 II, LXXXIV | 342] Perspicuum est igitur alia 78 II, LXXXIV | 343] Virtus autem, quae est 79 II, LXXXIV | 344] omnes enim hae virtutes 80 II, LXXXV | 345] Et quoniam singularum virtutum 81 II, LXXXV | 346] Gratissima autem laus eorum 82 II, LXXXV | 347] neque tamen illa non ornant, 83 II, LXXXV | 348] Est etiam cum ceteris praestantibus 84 II, LXXXV | 349] Iam vituperandi praecepta 85 II, LXXXV | 350] Habetis de inveniendis 86 II, LXXXVI | 351] "Iam istuc, quantum tibi 87 II, LXXXVI | 352] Dicunt enim, cum cenaret 88 II, LXXXVI | 353] Paulo post esse ferunt 89 II, LXXXVI | 354] Itaque eis, qui hanc partem 90 II, LXXXVII | 355] Qui sit autem oratori memoriae 91 II, LXXXVII | 356] Qua re confiteor equidem 92 II, LXXXVII | 357] verum tamen neque tam acri 93 II, LXXXVII | 358] His autem formis atque 94 II, LXXXVIII| 359] Sed verborum memoria, quae 95 II, LXXXVIII| 360] Neque verum est, quod ab 96 II, LXXXVIII| 361] Habetis sermonem bene longum 97 II, LXXXIX | 362] "Nos vero," inquit Catulus " 98 II, LXXXIX | 363] neque eo minus eloquentiam 99 II, LXXXIX | 364] Tum ille "adimere" inquit " 100 II, XC | 365] Tum ille "ut ita ista esse 101 II, XC | 366] Tum Sulpicius "an ergo" 102 II, XC | 367] Tum Caesar "si, quod difficilius 103 II, XLIII | benevolentiam conciliant abalienantque ab eis, in quibus haec non 104 II, XLVIII | erant ipsi propter iudicia abalienati, renovabam. ~ 105 III, XXV | fastidio quodam et satietate abalienemur. Quanto colorum pulcritudine 106 II, LXXV | invehare, nonne a te iudices abalienes? 107 III, XXXII | Calchedonio, de Protagora Abderita loquar? Quorum unus quisque 108 I, XIX | philosophia retrusa atque abdita, quae isti rhetores ne primoribus 109 II, XX | de his rebus libri neque abditi neque obscuri: sed videant 110 I, III | studia fere reconditis atque abditis e fontibus hauriuntur, dicendi 111 II, LXXII | quam illa redargui possunt, abducere animos a contraria defensione 112 II, X | refellissem, hos a te discipulos abducerem; nunc, Catulo audiente et 113 II, LXIV | vetus, oppido ridiculus. Sed abeo a mimis; tantum genus huius 114 II, XXXVIII | tibi ego videor non longe aberrare. Atque inter hunc Aristotelem, 115 I, XXXII | sibi proposuerit, minus aberret. 116 II, LXIV | haberet filium delicatiorem, abeunte iam illo, sentin senem esse 117 II, XLIV | sperent aut cupiant aut abhorreant aut laetentur aut maereant 118 III, XVIII | instruimus oratore, valde abhorreat; vel quod omnis, qui sapientes 119 I, LII | consuetudine et a civitatum moribus abhorrebant. 120 I, XVIII | longaque a nostris sensibus abhorrebat. 121 II, XX | opere non ero; sin plane abhorrebit et erit absurdus, ut se 122 I, LI | scire et dicere quae non abhorrent ab hominum moribus. 123 II, III | a studio audiendi nimis abhorrentem, sed me hercule verentem, 124 III, XVI | negotiis animi quodam iudicio abhorrerent, hanc dicendi exercitationem 125 II, LII | ea non delectari totamque abicere atque deponere; omninoque 126 II, XXXIII | simul cum spe perdiscendi abiceremus. Sed haec Crassus aliquando 127 I, VII | durissimis pedibus fecit, ut se abiceret in herba atque ita [illa], 128 III, XXVI | etiam ad extenuandum atque abiciendum. ~ 129 III, XXVI | haud praedam petit: sed abicit prorsus, ut in proximo: 130 III, XXXVII | illa laus oratoris, ut abiecta atque obsoleta fugiat, lectis 131 III, LVI | miseram lamentantem videam et abiectam?" Quae sic ab illo esse 132 II, LXXII | solere, ut non modo non abiecto, sed ne reiecto quidem scuto 133 III, LVIII | demissum et haesitans et abiectum: multis sum modis circumventus, 134 II, LX | suo complexus esset "puer, abige muscas"? Risum quaesivit, 135 II, XXIV | quam boni reperio, id totum abiudico atque eicio. 136 III, I | graviter exarsit pigneribusque ablatis io Crassum instituit coercere. 137 III, XLI | obsecro? Quid te adirier abnutas? Melius esset vetas, prohibes, 138 III, XXXVI | ingeni tui procul a terra abripuit atque in altum a conspectu 139 II, LXIX | habent suspicionem ridiculi absconditam, quo in genere est Siculi 140 II, XXV | sic exprimatur, ut neque absit quicquam neque supersit; 141 III, XXII | facultate quaeritur, de absoluta et perfecta quaeri solet. 142 III, XLIX | ut conversiones habeat absolutas. Neque semper utendum est 143 III, L | eis maxime perfectio atque absolutio iudicatur. Nam versus aeque 144 I, XXVIII | Roscius diceretur. Hanc ego absolutionem perfectionemque in oratore 145 II, LXX | probatum videretur, et valde absoluto Scaevola gauderet neque 146 I, LIV | condemnarent; qui quidem si absolutus esset, quod me hercule, 147 I, LIV | statuebant iudices, damnarent an absolverent, sed etiam illis, quas iterum 148 III, XI | muliebris aut quasi extra modum absona atque absurda. 149 I, XXV | haesitantes aut ita voce absoni aut ita vultu motuque corporis 150 III, XLI | Melius esset vetas, prohibes, absterres; quoniam ille dixerat: ilico 151 I, XLIII | alienis mentis, oculos, manus abstinere. ~ 152 III, XLIII | inludens, ne a me quidem abstinuit: Crassum habeo generum, 153 I, XVIII | illud etiam verendum est ne abstrahamur ab hac exercitatione et 154 III, XXXVI | a conspectu paene omnium abstraxit; omnem enim rerum scientiam 155 II, LXVI | nuces legeret, in ventre abstulisse"; ut illud M. Cicero senex, 156 I, LVI | ad suam rem accommodatum abstulisset, ut eum tristem Galba vidit, 157 III, XI | extra modum absona atque absurda. 158 II, XX | plane abhorrebit et erit absurdus, ut se contineat aut ad 159 I, XIX | homo promptus atque omni abundans doctrina et quadam incredibili 160 III, XXXI | requiret; ita facile in rerum abundantia ad orationis ornamenta sine 161 II, LXXXIV | praetulisse aliis propter abundantiam fortunae, ut opes et copiae 162 I, VI | sed etiam otio studioque abundantis partitionem iam quandam 163 II, XIV | et sententiarum varietate abundantissimus et ipsa compositione verborum 164 III, XVI | ipsi doctrina et ingeniis abundarent, a re autem civili et a 165 II, XXXV | quidem copia videmus ut abundent philosophi, qui, ut opinor - 166 III, XLIII | Iste Crassus, quoniam eius abuteris nomine, quid efficit? Illud 167 III, XLIII | 169] Abutimur saepe etiam verbo non tam 168 III, XXXVI | profeceris nescio, me quidem in Academiam totum compulisti. In qua 169 III, XVIII | Peripatetici et Academici; quamquam Academicorum nomen est unum, sententiae 170 II, XLVIII | 198] Accedebat ut haec tu adulescens pro 171 I, LX | se, quo plus sibi aetatis accederet, eo tardiores tibicinis 172 I, XXVI | nisi timide ad dicendum accedunt et in ordienda oratione 173 I, XXV | enim res se habeat, si haec accendi aut commoveri arte possint; 174 II, I | humanissimo homine patruo nostro acceperamus, quem ad modum ille vel 175 II, LXXXVIII| loquacitatem impulerit, acceperitis." ~ 176 I, VI | praeceptorum, sed ea, quae quondam accepi in nostrorum hominum eloquentissimorum 177 I, L | boni oratoris multa auribus accepisse, multa vidisse, multa animo 178 II, XXVII | 114] Cum igitur accepta causa et genere cognito 179 II, LXI | vulnere ob rem publicam accepto et ob eam causam verecundanti 180 II, LXXI | atque hilare quidem a te acceptus," inquit "et cum doctior 181 III, XX | maturrime ad publicas causas accesserim annosque natus unum et viginti 182 I, XVII | illa, quae ego non attingi, accesserint, qualem illum et quantum 183 III, XXIII | namque aut senes ad eas accesserunt aut usque ad senectutem 184 III, XLV | diversam partem; ut luna accessu et recessu [suo] solis lumen 185 I, XXVII | accidere, ne illo ipso tempore accideret, timere; 186 III, XXXV | Alexandro filio doctorem accierit, a quo eodem ille et agendi 187 III, LIX | hominum sensus praetervolant: accio quae prae se motum animi 188 II, LXIV | verbum, non ad sententiam rem accipere videare; ex quo uno genere 189 I, XXV | est qui haec putet arte accipi posse, - quod falsum est; 190 II, LXII | verbi in aliud, atque ceteri accipiant, posse ducere; sed admirationem 191 III, XLV | recessu [suo] solis lumen accipiat; ut eadem spatia quinque 192 II, LXXXVII | Tenere, quae didiceris in accipienda causa, quae ipse cogitaris? 193 II, XLIV | inclinant atque propendent, accipio quod datur et ad id, unde 194 II, LII | humanarum miseriarum graviter accipiuntur, si dicuntur dolenter, tum 195 III, VII | inter sese Ennius, Pacuvius Acciusque dissimiles, quam apud Graecos 196 II, LXXXIII | variique lapsus, vitanda est acclamatio adversa populi, quae aut 197 II, LXXXV | virtutis genus et vim et nomen accommodabuntur. 198 II, XXXVIII | multitudinis est auribus accommodanda, ad oblectandos animos, 199 II, LXI | sibi in convivio ad caput accommodanti, cum ea saepius rumperetur, 200 III, IX | naturam institutio doctoris accommodaretur. 201 I, XLIX | sententiis ad probandum accommodatis uti possit in causis forensibus 202 III, XXVII | amplificandam orationem accommodatius, quam utrumque horum cumulatissime 203 II, LIII | quod ad vitam et mores accommodatur, et principia tarda [sunt] 204 I, XXIX | qui possetis, exacuendos accommodavi orationem meam; et quamquam 205 II, LXXI | genus ridiculi vultus etiam accommodetur; qui quidem quo severior 206 I, VII | humanitatem fuisse, ut, cum lauti accubuissent, tolleretur omnis illa superioris 207 I, LX | causas exercitationes et accuratae ac meditatae commentationes 208 II, XII | orationis in eius modi causis accuratiore est utendum, idcirco pars 209 II, LVII | tali coetu atque in tam accurato sermone praeterita esse 210 II, LX | breviter." Hic ille "non accusabis: perpusillum rogabo." Ridicule. 211 II, XXVIII | ostendere? Qui idem, hoc accusante Sulpicio, cum hominem seditiosum 212 II, LXIX | concinne; ut cum Scaurus accusaret Rutilium ambitus, cum ipse 213 II, XLIX | Sulpici, est a nobis tum accusatio victa." ~ 214 I, XXVI | adulescentulus vero sic initio accusationis exanimatus sum, ut hoc summum 215 II, LXX | funus quoddam duceretur, accusator C. Memmius "vide," inquit " 216 II, XXX | illa quaerenda, quae et ab accusatore et a defensore argumenta 217 II, LIV | contra Scaevolam vel contra accusatorem Brutum, cum pro Cn. Plancio 218 I, XLVIII | probabuntur, vestram iniquitatem accusatote, qui ex me ea quaesieritis, 219 II, XXIV | ascendit; hostis reppulit: accusatur. Nihil est negoti eius modi 220 II, XXI | cohortationis meae, cum iste accusavit C. Norbanum, defendente 221 III, I | disputationem Crassus habuisset, acerba sane recordatio veterem 222 II, LII | revocet, quas aut tulerit acerbas aut timeat, ut intuens alium 223 I, LI | fugienda, multo maiora et acerbiora verbis facit; itemque ea, 224 III, II | non exsilium generi, non acerbissimam C. Mari fugam, non illam 225 II, LXXXIII | a tristitia et saepe ab acerbitate commode et breviter et acute 226 II, XLIII | pertinacium? non litigiosorum, non acerborum sunt, valde benevolentiam 227 II, LIII | qui audiunt, ad hanc vim acerrimam, qua eosdem excitamus, influat 228 II, LXXIV | Videsne quae vis in homine acerrimi ingeni, quam potens et quanta 229 II, III | quisquam summis ingeniis, acerrimis studiis, optima doctrina, 230 III, XXIV | tibi homini ad perdiscendum acerrimo ad ea cognoscenda, quae 231 III, XV | Phoenix, qui se a Peleo patre Achilli iuveni comitem esse datum 232 III, XLI | scopulum ut olim classem Achivom offendere. Atque illud, 233 II, LXIV | centuria sua renuntiaret Acidinum consulem praecoque dixisset " 234 I, XXXIV | clamorem, in castra atque in aciem forensem; subeundus visus 235 II, LXXI | deversorio sermonis mei libenter acquieturum te esse dixisti, tamquam 236 III, XXXII | diffluentes, non modo nihil acquisierint, sed ne relictum quidem 237 III, XL | illa vero oculorum multo acriora, quae paene ponunt in conspectu 238 I, XXI | aliquando, qui et studio acriore quam nos sumus atque fuimus 239 III, XXXI | 124] nam neque tam est acris acies in naturis hominum 240 II, XLIII | proborum, demissorum, non acrium, non pertinacium? non litigiosorum, 241 II, XXV | futuri, raro ex instantis aut acti. 242 I, LVII | defendisses, ad Hostilianas te actiones, non ad tuam vim et oratoriam 243 III, LXI | cursus et se tuebitur et actioni adferet suavitatem. Sed 244 I, XLI | expositis a Cn. Flavio primum actionibus, nulli fuerunt, qui illa 245 III, LVI | eandem aliam fore putarit actore mutato. 246 III, LIX | Tauriscum quendam dicit actorem aversum solitum esse dicere, 247 III, XV | efficeret oratorem verborum actoremque rerum. 248 III, LVII | moderatione tractetur. Hi sunt actori, ut pictori, eiti ad variandum 249 I, XXVIII | tragoedorum, gestus paene summorum actorum est requirendus; quam ob 250 III, XXVI | quam remisse, quam non actuose! Instat enim o pater, o 251 III, XXIII | nihil in vita sunt aliud acturi. Magister hic Samnitium 252 I, LII | quos aliquid aget aut erit acturus, mentis sensusque degustet; 253 III, XXX | sessionis; non enim solum acuenda nobis neque procudenda lingua 254 I, XX | intellegendi prudentiam acueret atque eloquendi celeritatem 255 II, LV | altero genere, in quo nulli aculei contumeliarum inerant, causam 256 II, XV | sententiarum forensibus aculeis persequendum est. Harum 257 II, I | quod de Crasso pater et Aculeo, quocum erat nostra matertera, 258 II, I | cum consobrinis nostris, Aculeonis filiis, et ea disceremus, 259 III, XXXIV | mentibus, qui audissent, quasi aculeos quosdam relinqueret. At 260 II, XXXVIII | ipsi se compungunt suis acuminibus et multa quaerendo reperiunt 261 II, XII | Pherecydes, Hellanicus, Acusilas fuit aliique permulti, talis 262 III, LIX | est sententiaeque saepe acutae non acutorum hominum sensus 263 II, VIII | autem subtilius quam crebrae acutaeque sententiae? Quid admirabilius 264 III, XXI | veri simile est, eliciendum acutis atque acribus eaque exercitata 265 III, VIII | iudici probandum sit cum acutissime vidit, omissis ceteris argumentis 266 I, XXV | adest enim fere nemo, quin acutius atque acrius vitia in dicente 267 I, LI | aliud, Crasse, quaerimus: acuto homine nobis opus est et 268 III, LIX | sententiaeque saepe acutae non acutorum hominum sensus praetervolant: 269 III, XVII | Socratico sermone maxime adamarat, Cynici primum, deinde Stoici, 270 III, XIX | perfecti et pulcritudinem adamastis, aut vobis haec Carneadia 271 II, XV | deliberationibus versantur, addat, si quis volet, etiam laudationes; 272 I, XXI | paulum huic aliquid poterit addere." ~ 273 II, LXIII | percontatur ita: "quanti addictus?" "Mille nummum." Si addidisset 274 III, VIII | iudicare soleo, quicquid aut addideris aut mutaris aut detraxeris, 275 II, VI | denique nihil ages?" Tum illud addidi "mihi enim liber esse non 276 III, XXIII | aliud: at Q. Velocius puer addidicerat, sed quod erat aptus ad 277 II, LXIII | addictus?" "Mille nummum." Si addidisset tantummodo "ducas licet"; 278 III, XXXVI | consequi posse, sed ut aliquid addiscerem." ~ 279 II, XXVI | desunt, suggesta sunt, quibus additis defenditur sententiam scripti 280 II, LXIII | sed quia addidit "nihil addo, ducas licet"; addito ambiguo [ 281 II, XXIX | aut defensionis argumentis adducatur aut animi permotione cogatur. 282 II, XLV | sensibus, ad quos illos adducere vellem, permoverer; 283 II, XLV | neque ad misericordiam adducetur, nisi tu ei signa doloris 284 I, XL | mediocrisne res in contentionem adducta est, cum quaereretur de 285 II, XLVII | maerentem, in summum discrimen adductum viderem, non prius sum conatus 286 I, XXXI | vocetur aut, quod non nulli addunt, rectene factum esse videatur; 287 II, XXX | quamvis eruditum hominem adduxeris, quamvis acrem et acutum 288 I, XXII | eis rebus audire velle, adduxissem huc Graecum aliquem, qui 289 II, LXXI | Antistio Pyrgensi equum ademisset amicique [cum] vociferarentur 290 II, LXXI | patri suo responderet, cur ademptum sibi equum diceret, cum 291 II, IV | hesterno die placui; magis adeo id facilitate quam alia 292 I, XXX | liceret, id spero nos esse adeptos omniaque iam ex ipso, quae 293 II, XVI | exercitatione dicendi, qui illam vim adeptus sit, ut eorum mentis, qui 294 I, XXXV | quamquam satis eis, qui aderant, ad id, quod erat propositum, 295 II, LXV | pro Aculeone cum diceret, aderat contra Aculeonem Gratidiano 296 III, XIV | qui ita dixisset, ut, qui adessent, intellegerent quid diceret, 297 II, LXIX | eques Romanus, cum Rufo adesset, exclamat, neutrum illis 298 II, X | vos, Catule et Caesar, non adessetis, posuit breviter in artis 299 I, XLV | infirmissima valetudine adfectaque iam aetate maxima cotidie 300 II, XLIX | mansuetissimus viderer: ita magis adfectis animis iudicum quam doctis, 301 II, XLIV | animorum sua sponte ipsi adferant ad causam iudices ad id, 302 II, XLI | proponere ac ratione ipsa adferenda quid proponendum fuerit, 303 II, LIII | aut, si ita non refellas, adferendum est in contrariam partem, 304 II, LXXVIII | ita] et momenti aliquid adferent, cum erunt paene ex intima 305 II, LXXXII | fieri aut si necessitas adfertur; et qui id docuit non videntibus 306 I, XIX | uti ei qui audirent sic adficerentur animis, ut eos adfici vellet 307 I, XIX | adficerentur animis, ut eos adfici vellet orator; quod item 308 II, XLI | velit et animos eorum ita adficiat, apud quos aget, ut eos 309 II, XXXI | num poena videatur esse adficiendus, qui civem ex senatus consulto 310 III, XLV | sine aliqua necessitate adfictam totamque formam quasi perfectam 311 II, LXXX | tamquam citharoedi prooemium adfictum aliquid, sed cohaerens cum 312 I, XV | Sulpicio, quaeret a C. Mario adfini nostro et, cum acceperit, 313 II, XXIV | stipulationes, cognationes adfinitates, decreta responsa, vita 314 III, IX | inter se, sed tantum alteri adfinxit, de altero limavit, ut id 315 II, XXXIV | videatur - nihil enim aliud adfirmare possum nisi sententiam et 316 II, VIII | esse non maximam, sic illud adfirmo, praecepta posse quaedam 317 I, XLIV | saxulis tamquam nidulum adfixam sapientissimus vir immortalitati 318 II, XLVI | exsistere posse et sine quodam adflatu quasi furoris. ~ 319 II, LII | si dicuntur dolenter, tum adflicta et prostrata virtus maxime 320 II, XLVII | ascendisse meminissem, hunc cum adflictum, debilitatum, maerentem, 321 III, XV | nimio et ingeniis uberrimis adfluentes curanda sibi esse ac quaerenda 322 II, LXVII | qui in Pauli pugna non adfuerat, cum ille se custodiae causa 323 II, XI | scio et me et omnis, qui adfuerunt, delectatos esse vehementer, 324 I, LVII | frequens enim te audivi atque adfui - multo maiorem partem sententiarum 325 III, II | perscriptis exstat, scribendo adfuisse. 326 III, LXI | sodalis tuus, Hortensius, adfuisset; quem quidem ego confido 327 III, XVII | enim repelletur inde, quo adgredi cupiet, sed in hortulis 328 III, LIII | praemunitio etiam est ad id, quod adgrediare, et traiectio in alium; 329 III, LVIII | adtrectatum advenit, iterum iam adgreditur me et quietum exsuscitat. 330 II, LXXII | Ego enim cum ad causam sum adgressus atque omnia cogitando, quoad 331 I, LXI | quam quae prava, fastidiis adhaerescere; quod ego non tam fastidiose 332 III, X | vestrum in dicendo probaret, adhaerescerent, id a me genus exprimi sentiretis, 333 II, LIII | simul atque emissum est, adhaerescit; illud autem genus orationis 334 I, XVI | etiam si proprie ceterae non adhibeantur artes, tamen facile declaratur, 335 II, XXXV | diligentia est; ut his rebus adhibeat tamquam lumen aliquod memoriam, 336 II, LI | nam neque parvis in rebus adhibendae sunt hae dicendi faces neque 337 III, XXXI | deliberationibus publicis adhibendi auctores et principes sumus - 338 III, XLIV | numeros quosdam nobis esse adhibendos putaverunt: interspirationis 339 II, LXXXII | quoddam et inlustrius esse adhibendum videtur; maximaque pars 340 II, LXXVII | numquam placuit - pluris adhibent patronos, ut in quoque eorum 341 III, XIII | ipse ille, qui patronum adhibet, de re sua diceret. 342 III, X | doctrinaque puerili, alterum adhibetur ob eam causam, ut intellegatur 343 I, IV | cognitisque eorum litteris adhibitisque doctoribus incredibili quodam 344 II, XXXIV | modo considerarint, studio adhibito et usu pertractata esse 345 II, XLVIII | quid dicam me artem aliquam adhibuisse? Quid fecerim, narrabo; 346 II, III | possimus, omissa nostra adhortatione ad eorum, quos proposuimus, 347 III, XXXIII | solio sedentis domi sic adibatur, non solum ut de iure civili 348 II, LXXXIX | 364] Tum ille "adimere" inquit "omnem recusationem 349 III, XXXIII | contra plerique ad honores adipiscendos et ad rem publicam gerendam 350 I, LX | tamen ad id, quod cupiunt, adipiscendum prope necessarias. 351 III, XLI | quidnam est, obsecro? Quid te adirier abnutas? Melius esset vetas, 352 I, XLVII | cupitis, perventuros, ab hoc aditu ianuaque patefacta." 353 II, LXXIX | ac templis vestibula et aditus, sic causis principia pro 354 II, XXIX | ut is, qui nobis causam adiudicaturus sit, aut inclinatione voluntatis 355 III, LIV | impetus et concursio et adiunctio et progressio et eiusdem 356 II, LXXXV | disponendisque quid sentiam; adiungam etiam de memoria, ut labore 357 II, XLI | confirmes, deinde quod agitur, adiungas; interpuncta argumentorum 358 II, XVI | quaestionum oratori volumus adiungere vagam et liberam et late 359 I, XLII | Hisce ego rebus exempla adiungerem, nisi apud quos haec haberetur 360 I, XLVIII | quidam belli gerendi, tum adiungeremus de exercitu, de castris, 361 I, IV | studio consecutus esset, adiungeretur usus frequens, qui omnium 362 I, XVII | eam tamen scientiam, quam adiungis oratori, complexus es, videamus 363 II, XXVI | quidem, quod quidam Graeci adiungunt, "rectene factum sit," totum 364 I, XVII | istam ornatissimae orationis adiunxerit, non possum dicere eum non 365 I, LV | ancillulam pedisequamque adiunxisti. ~ 366 II, X | haec maxime inlustravit, adiunxit, etiam si opus est, minus 367 I, LIX | civili, non ei pragmaticum adiutorem dare. ~ 368 II, XX | erit talis, ut cohortandus adiuvandusque sit, ita loquamur, ut ei 369 I, XXXII | quam ego si nihil dicam adiuvare, mentiar; habet enim quaedam 370 II, XLVII | sedens multum lacrimis suis adiuvaret cumque ego illum crebro 371 I, XXVIII | haberet, non multum a magistro adiuvaretur, valde tibi adsentior inque 372 II, LIV | hic meus frater ab arte adiuvari potuit, cum a Philippo interrogatus 373 I, LVI | 239] quaero igitur, quid adiuverit oratorem in his causis iuris 374 I, VIII | hominum [coetus] mentis, adlicere voluntates, impellere quo 375 II, LXXIX | principiorum ad iudicem aut adliciendum aut incitandum ex eis locis 376 III, XLIV | ordinis, ut verba neque adligata sint quasi certa aliqua 377 I, LVI | esse posse; Galba autem adludens varie et copiose multas 378 I, XXXVIII | gentilitatum, agnationum, adluvionum, circumluvionum, nexorum, 379 I, XLVIII | quae essent propriae belli administrandi; quarum qui essent animo 380 I, XXXVI | historia, de antiquitate, de administratione rei publicae, denique de 381 I, XLVIII | qui cum esset constitutus administrator quidam belli gerendi, tum 382 I, XI | quo in libro in hoc maxime admirabar Platonem, quod mihi [in] 383 I, VIII | 31] Quid enim est aut tam admirabile, quam ex infinita multitudine 384 I, II | omnibus rebus quam in dicendo admirabiles exstitissent; nam quocumque 385 II, LXXXIX | facilitatem agnoscimus tuam, tum admiramur istam scientiam et copiam. 386 II, XIV | hercule" inquit Catulus "admirans illud iam mirari desino, 387 III, LVI | et maxima voce legisset, admirantibus omnibus "quanto" inquit " 388 II, LVIII | quem excitata est; vel quod admirantur omnes acumen uno saepe in 389 I, LVII | nimium acumen inluderes et admirarere ingenium Scaevolae qui excogitasset 390 II, III | Crassus surrexit omnesque admirati maiorem aliquam esse causam 391 II, LXXXIV | ingeni et ipsa eloquentia admirationis habet non minus, iucunditatis 392 I, XXXI | audieris, non tam te haec admiraturum, quae dixero, quam existimaturum 393 III, X | intellegamus, hunc posse quod admiremur dicere. Linquamus igitur 394 I, LI | ingenium, oratoris sapientiam admirentur, se esse stultos moleste 395 II, XLIX | nostram converteram, tum admiscere huic generi orationis vehementi 396 III, III | dominatus, sed etiam propter admixtam civium caedem bonorum victoria 397 II, LXIII | error risum movet: quod si admixtum est etiam ambiguum, fit 398 III, XVII | videntur, beati; tantumque eos admoneamus, ut illud, etiam si est 399 II, XX | aliud studium transferat, admonebo; 400 III, LII | vos etsi facitis, tamen admonendos puto, ne quid esse aliud 401 II, XIX | apertam et brevem, recte nos admonent: quod haec narrationis magis 402 II, LXXXVII | quae sub aspectum veniunt, [admonetur memoria nostra atque excitatur;] 403 II, XV | praecepta, consolationes, admonita, quae tractanda sunt omnia 404 II, XLII | Catule: non hercule mihi nisi admonito venisset in mentem; ut possis 405 III, V | Iulius "imusne sessum? Etsi admonitum venimus te, non flagitatum." 406 II, LXXXVI | sepeliendi fuisse; hac tum re admonitus invenisse fertur ordinem 407 III, XII | te, si qui me forte locus admonuerit, commonebo. ~ 408 II, XLV | exardescendum est, quae nisi admoto igni ignem concipere possit, 409 II, LXXXII | maximaque pars orationis admovenda est ad animorum motus non 410 II, XXXVI | hominibus pollicerentur, non admovere aurem et, si palam audire 411 I, XIV | cognitione et prudentia; num admoveri possit oratio ad sensus 412 III, XL | ratione est, ad sensus ipsos admovetur, maxime oculorum, qui est 413 III, I | quasi quasdam verborum faces admovisset, non tulit ille et graviter 414 II, LXX | iniquus est"; cum esset admurmuratum, "ah," inquit "P. C., non 415 II, LI | in nugis aut convellere adoriamur ea, quae non possint commoveri. 416 I, LIX | gestus subito sumi et aliunde adripi non potest, iuris utilitas 417 II, LIII | simul atque positum est, adripitur alterumque et tertium poscitur, 418 I, XXXIV | quemcumque patremfamilias adripuissetis ex aliquo circulo, eadem 419 I, LVII | M'. Curi defendisti, non adripuisti patrocinium aequitatis et 420 II, VII | 30] Hic postea quam adriserunt, "res mihi videtur esse" 421 II, XXXVIII | consilium, superbum; suum, adrogans; utendum igitur fuit consilio 422 II, XVIII | hercule iniuria; quid enim aut adrogantius aut loquacius fieri potuit 423 I, LVI | iam consularis Ser. Galba adsectaretur, quod Crassi filiam Gaio 424 I, XXII | rebus, Crasse, loquerere, adsecuti sumus, de reliquo iam nostra 425 II, LXXXIX | copiam. Equidem etiam hoc me adsecutum puto, quod magno sum levatus 426 II, LV | libri - "in Tiburti forte adsedimus ego et Marcus filius." " 427 I, XXII | impudentiam, qui cum in schola adsedissent, ex magna hominum frequentia 428 II, LXIX | movisse putaret, postquam adsedit, rogavit hunc videreturne 429 I, XXVI | 122] Hic omnes adsensi significare inter sese et 430 I, XLIX | dicenti maximis sit de rebus adsensus. M. vero Scaurus, quem non 431 II, XXVIII | dicam enim non reverens adsentandi suspicionem - neminem esse 432 III, XXIX | ut rex et tyrannus, ut adsentator et amicus; alter, cum quid 433 II, XXX | monenti, Crasse, libenter adsentiemur, ut singularum causarum 434 I, XXIV | Tum Antonius vehementer se adsentiri Crasso dixit, quod neque 435 I, XXIX | quaerimus, (ut ne plus nos adsequamur, quam quantulum tu in dicendo 436 II, XXXV | haec nihil est quod non adsequatur: causa ut penitus, quod 437 I, XXXIV | explicarem, quibus lectis hoc adsequebar, ut, cum ea, quae legeram 438 III, XLIII | aequabiliter fluentem; id adsequemini, si verba extrema cum consequentibus 439 II, XXII | quos tamen habuit ille, non adsequitur, oris pravitatem et verborum 440 II, XXIV | quae maior est, contemnunt, adsequuntur etiam illam, quam magis 441 I, XXXIII | vincit, hanc ipsam profecto adsidua ac diligens scriptura superabit. 442 I, XII | fatebor equidem in his magis adsidue versari hanc nostram dictionem, 443 II, XXXVIII | velim, his potius tradam adsiduis uno opere eandem incudem 444 II, XXXV | cogitatione, vigilantia, adsiduitate, labore; complectar uno 445 III, XV | 58] Sed ut homines labore adsiduo et cotidiano adsueti, cum 446 II, LIII | producti esse debent. Nam neque adsiliendum statim est ad genus illud 447 III, XVIII | committere, cui nemo illorum, qui adsint, sanus, nemo civis, nemo 448 III, X | praeclare locuti; quorum sermone adsuefacti qui erunt, ne cupientes 449 III, XV | labore adsiduo et cotidiano adsueti, cum tempestatis causa opere 450 II, XVI | civitatis, de hominum moribus, adsumamus eam quoque partem, sed ita, 451 I, XXIX | nobis, quid praeterea esse adsumendum putes?" ~ 452 II, XVII | ex eo, quod didicisset, adsumeret; deduxisti enim totum hominem 453 I, XII | scientia est nulla, sibi adsumet; hoc enim est proprium oratoris, 454 II, XXXVIII | sumi vi atque natura aut adsumi foris? [Ex] sua vi, cum 455 I, XXXVII | posse, nisi dicendi copiam adsumpsisset - quod quidem hic, qui mecum 456 II, X | in alia arte faciat, eum adsumpto aliunde uti bono, non proprio 457 I, XLII | quod sibi totum philosophi adsumunt, quae rem dissolutam divulsamque 458 II, XL | 173] Foris autem adsumuntur ea, quae non sua vi, sed 459 III, IX | 34] Quod si in nobis, qui adsumus, tantae dissimilitudines 460 III, LVIII | iterum Thyestes Atreum adtrectatum advenit, iterum iam adgreditur 461 I, XXII | est enim apud M. Pisonem adulescentem [iam] huic studio deditum, 462 I, II | quoniam, quae pueris aut adulescentulis nobis ex commentariolis 463 II, XXI | primum in causa parvula adulescentulum audivi voce et forma et 464 II, LXVIII | qualem existimas, qui in adulterio deprehenditur?" "Tardum!" 465 I, LVIII | nostra patria peregrini atque advenae esse videamur? 466 III, LVIII | Thyestes Atreum adtrectatum advenit, iterum iam adgreditur me 467 I, XLV | vires, quod fere iam tempus adventat, deficere coepissent, ista 468 III, XXXIII | doctrinam transmarinam atque adventiciam defuit? Num, quia ius civile 469 II, III | aliquam esse causam eorum adventus suspicati sunt. 470 II, LXXXIII | vitanda est acclamatio adversa populi, quae aut orationis 471 II, XLIV | stantem inclinare, sed etiam adversantem ac repugnantem, ut imperator 472 II, XXXVII | qui res iudicent, oratori adversariam esse arbitror, imminuit 473 I, XXXVI | omni molestia stultitia adversarii liberaretur?" 474 II, LXXIV | ille sequitur: "occidit." "Adversariumne?" "Immo vero" aiunt "se 475 II, XXVIII | et iudicibus cicatrices adversas senis imperatoris ostendere? 476 II, LXXXV | tulisse casus sapienter adversos, non fractum esse fortuna, 477 | adversus 478 I, XXVI | Equidem et in vobis animum advertere soleo et in me ipso saepissime 479 II, LXXIV | lacessatur; orat reus, urgent advocati, ut invehamur, ut male dicamus, 480 II, XLVII | conlegam mendarem atque ipsum advocatum ad communem imperatorum 481 II, LXX | testamento possederat, sederetque advocatus reo Bestiae, cum funus quoddam 482 I, XXXVIII | Fufius autem, simul atque aedificari coeptum est in quadam parte 483 III, XXXVII | 152] Sed quid ipse aedificet orator et in quo adiungat 484 III, XLII | aut ex parte totum, ut pro aedificiis cum parietes aut tecta dicimus; 485 I, XIII | Marcellus hic noster, qui [nunc aedilis curulis est et] profecto, 486 III, XXIV | est ad annum; ut ego in aedilitate laboravi, quod cotidianis 487 I, LVI | Equidem hoc saepe audivi: cum aedilitatem P. Crassus peteret eumque 488 I, XXXVII | laborantibus succurrat, aegris medeatur, adflictos excitet, 489 II, XLIV | diligenti, priusquam conetur aegro adhibere medicinam, non 490 I, LVI | fratris sui libris et in Sex. Aeli commentariis scriptum protulisse 491 I, XLIII | delectatio; nam, sive quem haec Aeliana studia delectant, plurima 492 I, LXII | me hodie venturum esse L. Aelio; libenter audirem Antonium"; 493 II, LXVII | annalibus suis Africanum hunc Aemilianum dicit fuisse egregium et 494 II, LXIX | ergo?" inquit Scaurus; "Aemilius fecit, plectitur Rutilius." ~ 495 III, XLII | fiunt ea, quae dicuntur aenigmata; non est autem in verbo 496 II, XIII | tractu orationis leni et aequabili perpolivit illud opus; sed 497 II, LXXXV | quid cum fide, quid cum aequabilitate, quid cum eius modi aliquo 498 II, LII | intolerantius se iactant et aequabilitatem communis iuris praestantia 499 I, XLII | in rebus causisque civium aequabilitatis conservatio. 500 I, XXV | enim non videt C. Coelio, aequali meo, magno honori fuisse, 501 III, XLVIII | nullus est; distinctio et aequalium aut saepe variorum intervallorum


266-aequa | aequi-benig | besti-conce | conch-dandu | dantu-disse | dissi-exist | exit-gnati | gorgi-ingen | ingra-levar | levat-multa | multi-parti | partu-poste | postl-recep | reces-sensi | sensu-teneb | tenen-vocab | vocam-zeuxi

Best viewed with any browser at 800x600 or 768x1024 on Tablet PC
IntraText® (V89) - Some rights reserved by EuloTech SRL - 1996-2007. Content in this page is licensed under a Creative Commons License