|
40. Signo sub
idem tempus ab utroque dato concurritur: acriter varieque pugnatur. Nam XXXVI
legio, cum extra fossam in equites regis impetum fecisset, adeo secundum
proelium fecit ut moenibus oppidi succederet fossamque transiret aversosque
hostis aggrederetur. At Pontica ex altera parte legio, cum paulum aversa
hostibus cessisset, fossam autem circumire +acies secundo+ conata esset, ut
aperto latere aggrederetur hostem, in ipso transitu fossae confixa et oppressa
est. Deiotari vero legiones vix impetum sustinuerunt. Ita victrices regiae
copiae cornu suo dextro mediaque acie converterunt se ad XXXVI legionem. Quae
tamen fortiter vincentium impetum sustinuit, magnis copiis hostium circumdata
praesentissimo animo pugnans in orbem se recepit ad radices montium; quo
Pharnaces insequi propter iniquitatem loci noluit. Ita Pontica legione paene
tota amissa, magna parte Deiotari militum interfecta XXXVI legio in loca se
superiora contulit non amplius CCL desideratis. Ceciderunt eo proelio splendidi
atque inlustres viri non nulli, equites Romani. Quo tamen incommodo Domitius
accepto reliquias exercitus dissipati collegit itineribusque tutis per
Cappadociam se in Asiam recepit.
41. Pharnaces
rebus secundis elatus, cum de Caesare ea quae optabat speraret, Pontum omnibus
copiis occupavit ibique et victor et crudelissimus rex, cum sibi fortunam
paternam feliciore eventu destinaret, multa oppida expugnavit, bona civium
Romanorum Ponticorumque diripuit, supplicia constituit in eos qui aliquam
formae atque aetatis commendationem habebant ea quae morte essent miseriora,
Pontumque nullo defendente paternum regnum glorians se recepisse obtinebat.
42. Sub idem
tempus in Illyrico est incommodum acceptum, quae provincia superioribus
mensibus retenta non tantum sine ignominia sed etiam cum laude erat. Namque eo
missus aestate cum duabus legionibus Q. Cornificius, Caesaris quaestor, pro
praetore, quamquam erat provincia minime copiosa ad exercitus alendos et
finitimo bello ac dissensionibus confecta et vastata, tamen prudentia ac
diligentia sua. quod magnam curam suscipiebat ne quo temere progrederetur, et
recepit et defendit. Namque et castella complura locis editis posita, quorum
opportunitas castellanos impellebat ad decursiones faciendas et bellum
inferendum, expugnavit eaque praeda milites donavit, quae etsi erat tenuis,
tamen in tanta provinciae desperatione erat grata, praesertim virtute parta, et
cum Octavius ex fuga Pharsalici proeli magna classe in illum se sinum
contulisset, paucis navibus Iadertinorum, quorum semper in rem publicam
singulare constiterat officium, dispersis Octavianis navibus erat potitus, ut
vel classe dimicare posset adiunctis captivis navibus sociorum. Cum
diversissima parte orbis terrarum Cn. Pompeium Caesar victor sequeretur
complurisque adversarios in Illyricum propter Macedoniae propinquitatem se
reliquiis ex fuga collectis contulisse audiret, litteras ad Gabinium mittit,
uti cum legionibus tironum, quae nuper erant conscriptae, proficisceretur in
Illyricum coniunctisque copiis cum Q. Cornificio, si quod periculum provinciae
inferretur, depelleret; sin ea non magnis copiis tuta esse posset, in
Macedoniam legiones adduceret. Omnem enim illam partem regionemque vivo Cn.
Pompeio bellum instauraturam esse credebat.
|