|
46. Vatinius cum
animum adverteret neque navium se magnitudine neque numero parem esse fortuitae
dimicationi, fortunae rem committere maluit. Itaque primus sua quinqueremi in
quadriremem ipsius Octavi impetum fecit. Celerrime fortissimeque contra illo
remigante naves adversae rostris concurrerunt adeo vehementer ut navis
Octaviana rostro discusso ligno contineretur. Committitur acriter reliquis
locis proelium concurriturque ad duces maxime: nam cum suo quisque auxilium
ferret, magnum comminus in angusto mari proelium factum est. Quantoque
coniunctis magis navibus confligendi potestas dabatur, tanto superiores erant
Vatiniani; qui admiranda virtute ex suis navibus in hostium navis transilire
non dubitabant et dimicatione aequata longe superiores virtute rem feliciter
gerebant. Deprimitur ipsius Octavi quadriremis, multae praeterea capiuntur aut
rostris pefforatae merguntur; propugnatores Octaviani partim in navibus
iugulantur, partim in mare praecipitantur. Ipse Octavius se in scapham confert; in quam plures cum confugerent,
depressa scapha vulneratus tamen adnatat ad suum myoparonem. Eo receptus, cum
proelium nox dirimeret, tempestate magna velis profugit. Sequuntur hunc suae
naves non nullae, quas casus ab illo periculo vindicarat.
47. At Vatinius
re bene gesta receptui cecinit suisque omnibus incolumibus in eum se portum
victor recepit, quo ex portu classis Octavi ad dimicandum processerat. Capit ex
eo prcelio penterem unam, triremis duas, dicrotas VIII complurisque remiges
Octavianos posteroque ibi die, dum suas captivasque navis reficeret, consumpto
post diem tertium contendit in insulam Issam, quod eo se recepisse ex fuga
credebat Octavium. +Erat in eum+ nobilissimum regionum earum oppidum
coniunctissimumque Octavio. Quo ut venit, oppidani supplices se Vatinio
dediderunt, comperitque ipsum Octavium parvis paucisque navigiis vento secundo
regionem Graeciae petisse, inde ut Siciliam, deinde Africam caperet. Ita
brevi spatio re praeclarissime gesta, provincia recepta et Cornificio reddita,
classe adversariorum ex illo toto sinu expulsa victor se Brundisium incolumi
exercitu et classe recepit.
48. Eis autem
temporibus quibus Caesar ad Dyrrachium Pompeium obsidebat et Palaepharsali rem
feliciter gerebat Alexandreaeque cum periculo magno tum etiam maiore periculi
fama dimicabat, Q. Cassius Longinus, in Hispania pro praetore provinciae
ulterioris obtinendae causa relictus, sive consuetudine naturae suae sive odio
quod in illam provinciam susceperat quaestor ex insidiis ibi vulneratus, magnas
odi sui fecerat accessiones, quod vel ex conscientia sua, cum de se mutuo
sentire provinciam crederet, vel multis signis et testimoniis eorum qui
difficulter odia dissimulabant animum advertere poterat, et compensare
offensionem provinciae exercitus amore cupiebat. Itaque, cum primum in unum
locum exercitum conduxit, sestertios centenos militibus est pollicitus, nec multo
post, cum in Lusitania Medobregam oppidum montemque Herminium expugnasset, quo
Medobregenses confugerant, ibique imperator esset appellatus, sestertiis
centenis milites donavit. Multa praeterea et magna praemia singulis concedebat;
quae speciosum reddebant praesentem exercitus amorem, paulatim tamen et occulte
militarem disciplinam severitatemque minuebant.
|