|
64. Cum iter
Cassio patefactum esset, castra Marcellus cum Lepido coniungit. Lepidus eodem tempore Marcellusque Cordubam cum
suis, Cassius proficiscitur Carmonem. Sub idem tempus Trebonius
proconsul ad provinciam obtinendam venit. De cuius adventu ut cognovit Cassius,
legiones quas secum habuerat equitatumque in hiberna distribuit; ipse omnibus
suis rebus celeriter correptis Malacam contendit ibique adverso tempore
navigandi navis conscendit, ut ipse praedicabat, ne se Lepido et Trebonio et
Marcello committeret, ut amici eius dictitabant, ne per eam provinciam minore
cum dignitate iter faceret cuius magna pars ab eo defecerat, ut ceteri
existimabant, ne pecunia illa ex infinitis rapinis confecta in potestatem
cuiusquam veniret. Progressus secunda ut hiberna tempestate cum in Hiberum
flumen noctis vitandae causa se contulisset, inde paulo vehementiore
tempestate, nihilo periculosius se navigaturum credens, profectus, adversis
fluctibus occurrentibus ostio fluminis, in ipsis faucibus, cum neque flectere
navem propter vim fluminis neque directam tantis fluctibus tenere posset,
demersa nave periit.
65. Cum in
Syriam Caesar ex Aegypto venisset atque ab eis qui Roma venerant ad eum
cognosceret litterisque urbanis animadverteret multa Romae male et inutiliter
administrari neque ullam partem rei publicae satis commode geri, quod et
contentionibus tribuniciis perniciosae seditiones orirentur et ambitione atque
indulgentia tribunorum militum et qui legionibus praeerant multa contra morem
consuetudinemque militarem fierent, quae dissolvendae disciplinae
severitatisque essent, eaque omnia flagitare adventum suum videret, tamen
praeferendum existimabat, quas in provincias regionesque venisset, eas ita
relinquere constitutas ut domesticis dissensionibus liberarentur, iura legesque
acciperent, externorum hostium metum deponerent. Haec in Syria, Cilicia, Asia
celeriter se confecturum sperabat, quod hae provinciae nullo bello premebantur;
in Bithynia ac Ponto plus oneris videbat sibi impendere. Non excessisse enim
Ponto Pharnacen audiebat neque excessurum putabat, cum secundo proelio
vehementer esset inflatus quod contra Domitium Calvinum fecerat. Commoratus
fere in omnibus civitatibus quae maiore sunt dignitate, praemia bene meritis et
viritim et publice tribuit, de controversiis veteribus cognoscit ac statuit;
reges, tyrannos, dynastas provinciae finitimos, qui omnes ad eum concurrerant,
receptos in fidem condicionibus impositis provinciae tuendae ac defendendae
dimittit et sibi et populo Romano amicissimos.
66. Paucis
diebus in ea provincia consumptis Sextum Caesarem, amicum et necessarium suum,
legionibus Syriaeque praeficit; ipse eadem classe qua venerat proficiscitur in
Ciliciam. Cuius provinciae civitates omnis evocat Tarsum, quod oppidum fere
totius Ciliciae nobilissimum fortissimumque est. Ibi rebus omnibus provinciae
et finitimarum civitatium constitutis cupiditate proficiscendi ad bellum
gerendum non diutius moratur, magnisque itineribus per Cappadociam confectis
biduum Mazacae commoratus Comana venit, vetustissimum et sanctissimum in
Cappadocia Bellonae templum, quod tanta religione colitur ut sacerdos eius deae
maiestate, imperio, potentia secundus a rege consensu gentis illius habeatur.
Id homini nobilissimo Lycomedi Bithyno adiudicavit, qui regio Cappadocum genere
ortus iure minime dubio, vetustate tamen propter adversam fortunam maiorum
suorum mutationemque generis intermisso sacerdotium id repetebat. Fratri autem
Ariobarzanis Ariarathi, cum bene meritus uterque eorum de re publica esset, ne
aut regni hereditas Ariarathen sollicitaret aut heres regni terreret +Ariobarzani
attribuit qui sub eius imperio ac dicione esset+. Ipse iter inceptum simili
velocitate conficere coepit.
|