-17-

Et ecce in ipso momento ianitor introrumpit exserte clamitans: «Ubi es tu qui alta nocte festinabas et nunc stertis involutus?» Ad haec nescio an casu nostro an illius absono clamore experrectus Socrates exsurgit prior et «Non» inquit «inmerito stabularios hos omnes hospites detestantur. Nam iste curiosus dum inportune irrumpit — credo studio rapiendi aliquid — clamore vasto marcidum alioquin me altissimo somno excussit.» Emergo laetus atque alacer insperato gaudio perfusus et: «Ecce, ianitor fidelissime, comes [et pater meus] et frater meus, quem nocte ebrius occisum a me calumniabaris», et cum dicto Socraten deosculabar amplexus. At ille, odore alioquin spurcissimi humoris percussus quo me Lamiae illae infecerant, vehementer aspernatur: «Apage te» inquit «fetorem extremae latrinae», et causas coepit huius odoris comiter inquirere. At ego miser adficto ex tempore absurdo ioco in alium sermonem intentionem eius denuo derivo et iniecta dextra: «Quin imus» inquam «et itineris matutini gratiam capimus?» Sumo sarcinulam et pretio mansionis stabulario persoluto capessimus viam.