|
Cum labra nostrae
cerneret puellae,
inclusa circo candidae figurae,
ut si quis ornet, arte curiosa,
corallinis eburna signa baccis,
flevisse fertur Cypris et gemendo
lascivientes convocasse Amores,
et «quid iuvat,» dixisse, «purpuratis
vicisse in Ida Palladem labellis,
et pronubam magni Iovis sororem,
sub arbitro pastore; cum Neaera
haec antecellat arbitro poeta?
at vos furentes ite in hunc poetam,
et dira plenis tela de pharetris
in illius medullulas tenellas,
pectusque per, iecurque per iocosum,
distringite acres perstrepente cornu.
at illa nullo pertepescat igne,
sed tacta pectus plumbea sagitta,
torpescat imas congelata venas.»
evenit, imis uror in medullis,
et torrido iecur liquescit igne:
tu fulta pectus asperis pruinis
et caute, quales aut maris Sicani,
aut Adriae unda tundit aestuosa,
secura ludis impotentem amantem.
ingrata! propter ista labra rubra
laudata plector? heu, misella, nescis
cur oderis: nec ira quid deorum
effrena possit, et furor Diones.
duros remitte, mollicella, fastus;
istoque dignos ore sume mores;
et, quae meorum causa sunt dolorum,
mellita labris necte labra nostris;
haurire possis ut mei pusillum
praecordiis ex intimis veneni,
et mutuis languere victa flammis.
at nec
deos, nec tu time Dionen:
formosa divis imperat puella.
|