VIII

- Przyjadę w tej chwili. Do widzenia - odpowiadał ze złością Borowiecki do telefonu, bo Lucy go prosiła, aby natychmiast przyjechał do lasku Milscha, bo ma niesłychanie ważny interes.

- Na taki czas jechać do lasku! Wariatka, jak Boga kocham - szeptał ze złością.

Od szóstej bowiem siedział w kantorze, nie miał ani chwili wolnego czasu, chodził do fabryki pilnować drukowania nowych deseni, jeździł do centralnego biura w kwestii nadużyć, jakie Bucholc odkrył w głównym magazynie, latał, pisał, wydawał tysiące poleceń, tysiące spraw kotłowało mu się w mózgu, tysiące ludzi czekało na jego dyspozycje, setki maszyn oczekiwały rozkazów, kłócił się z Bucholcem, był zdenerwowany do tego kilkodniowym oczekiwaniem na telegram od Moryca, jak stoi bawełna, był zmęczony pracą, tym strasznym codziennym jarzmem, jakie wyręczając Knolla wziął na swój kark, ogłuszony rozmiarami i ilością interesów, jakie musiał prowadzić, a tu jeszcze ta wariatka woła go gdzieś za miasto na schadzkę.

Irytował się coraz bardziej.

Nie miał nawet dzisiaj czasu wypić herbaty, bo Bucholc, chociaż chory, kazał się zanieść do kantoru z fotelem, do wszystkiego się wtrącał, krzyczał na wszystkich i rozsiewał tylko strach i zamieszanie pomiędzy urzędnikami.

- Panie Borowiecki - zawołał siedząc z obwiniętymi nogami, w wytartej futrzanej czapce na głowie i z kijem na kolanach. - Zatelefonuj pan do Marksa, żeby nie dawać ani za rubla towaru Milnerowi w Warszawie. On miał u nas kredyt i za dużo już jest winien, a mam właśnie notę o nim, że bardzo prędko idzie do plajty.

Borowiecki zatelefonował i przeglądał jakieś potężne kolumny cyfr.

- Panie Horn! Sprawdź pan ten fracht, tam jest omyłka, kolej pobrała za dużo. musieli z innego numeru taryfy policzyć - zawołał do Horna, który już od kilku dni, to jest od niedzieli, został przeniesiony na żądanie Bucnolca z podręcznego kantoru drukarni i blichu do jego osobistego.

Horn bardzo blady, z oczami zaczerwienionymi zmęczeniem i bezsennością, rachował sinymi ustami machinalnie, mylił się, nie mógł skupić uwagi, kolumny cyfr tańczyły mu przed oczami niby kłęb sadzy.

Ziewał ciągle i znudzonym wzrokiem spoglądał na zegar, czekał z utęsknieniem południa.

- Tej babie, którą pan protegujesz, niech dadzą dwieście rubli i niech idzie się zapić. Ona cała ze swoimi szczeniakami niewarta pięćdziesięciu!

- To wydział prawny załatwi tę sprawę?

- Tak, ona musi nas pokwitować urzędownie. Bauer, dopilnuj tej sprawy, niech się to skończy nareszcie, bo babę jeszcze kto namówi, żeby nas zaskarżyła do sądu.

Horn pochylił niżej głowę, aby ukryć złośliwy, tryumfujący uśmiech.

- Pan prezes ma konie w domu?

- Potrzebne panu, to pan bierz, bierz pan, ile razy potrzeba. Zaraz zatelefonuję do stajni. Kundel, popchnij - krzyknął na lokaja, który popchnął fotel pod telefon, funkcjonujący w obrębie fabryk jego.

- Stajnia! - krzyknął dzwoniąc gwałtownie. - Powóz natychmiast do pałacu. Ile razy zażąda koni pan Borowiecki - przyjeżdżać! Bucholc mówi, kundlu! - krzyknął w odpowiedzi telefonistce, zapytującej się, kto mówi.

Lokaj z powrotem przysunął go do biurka i stanął z boku.

- Horn, siądź pan przy mnie, podyktuję. Pan się prędzej ruszaj, kiedy ja mówię do pana - krzyknął ze złością.

Horn zagryzł tylko usta, usiadł i pisał po dyktandzie, które mu szybko rzucał Bucholc nie przestając

załatwiać równocześnie innych interesów i krzycząc chwilami;

- Pan nie śpij! Ja panu nie za spanie płacę - i mocno stukał kijem w podłogę.

Horna tak to irytowało, taki był zresztą dzisiaj zniecierpliwiony, że z trudem hamował wybuch, wrzał cały.

Telefon zaczął dzwonić.

- Baron Oskar Meyer pyta się, czy zastanie za pół godziny pana prezesa?

- Panie Borowiecki, powiedz mu pan, że nie przyjmuję nikogo, leżę w łóżku.

Karol odtelefonował natychmiast i słuchał znowu.

- Czego on jeszcze chce?

- Mówi, że ma ważny, osobisty interes.

- Nie przyjmuję! - zakrzyczał. - Baron Oskar Meyer może mieć ważny interes do mojego psa, a nie do mnie. Kundel! Cham! - mruczał w przystankach dyktanda.

Nie cierpiał bowiem Meyera i kpił najgłośniej w Łodzi z baroństwa, jakie sobie kupił w Niemczech Meyer, dawny jego tkacki robotnik, a dzisiaj fabrykant wyrobów wełnianych, rozporządzający milionami.

- Spiesz się pan! - zawołał ze złością na Horna.

- Obu rękami pisać nie umiem.

- Co to znaczy?

- Nie mogę prędzej pisać, niż piszę.

Bucholc dyktował dalej i wolniej nieco, bo Horn, jakby na złość, pisał niesłychanie wolno i coraz mocniej ściągał brwi z gniewu.

W kantorze zrobiło się cicho.

Borowiecki już w palcie stał przed oknem i niecierpliwie czekał na konie.

Urzędnicy z przykutymi do pulpitów twarzami, pracowali gorączkowo, bojąc się głośniej oddychać lub słowo zamienić ze sobą ze względu na obecność Bucholca, który wszystkich przejmował strachem prócz jednego Bauera, starego przyjaciela i powiernika prezesa, tego samego, który musiał zakomunikować tajemnie ową depeszę Zukerowi, jak kombinował Karol.

Konie wreszcie przyszły i za wychodzącym śpiesznie Borowieckim zawołał Bucholc:

- Zajrzyj pan jeszcze po przyjeździe.

Nie odpowiedział nic, tylko zaklął po cichu, bo był tak zmordowany robotą i tym wyczekiwaniem denerwującym na depeszę od Moryca, że upadał wprost ze zmęczenia.

Kazał stangretowi jechać do lasku Milscha.

Przed starym browarem, olbrzymim budynkiem, na pół zrujnowanym, który niby trup leżał już za miastem, kazał zatrzymać konie i zaczekać na siebie.

Obszedł te opuszczone mury z powybijanymi oknami, bez drzwi, bez bram, z dachami pozapadanymi, ze ścianami porozwalanymi, co się rudą cegłą rozsypywały w grząskie błoto, obszedł jakieś parkany osłaniające składy i po rozmiękłym zagonie, zapadając po kostki w błoto wszedł do tak zwanego lasku Milscha.

- Niech diabli wezmą histeryczki! - klął coraz energiczniej, bo gliniasta rozmiękła ziemia tak oblepiała mu obuwie, że z trudem wyciągał nogi - ro-mantyczka jerozolimska! - dodawał ze złością, bo czuł się śmiesznym w tej roli kochanka, zmuszonego po błocie lecieć na schadzkę gdzieś aż na drugi koniec miasta, do lasu, w marcu!

Dzień był posępny, chmury płynęły nisko nad ziemia i rozsączały się z wolna w drobny, przenikliwy deszcz, Łódź tonęła w brudnych, prawie czarnych oparach i dymach, które leżały niby opona nad miastem, jakby się wspierając na tysiącach kominów.

Borowiecki przystanął chwilę pod ścianami restauracji letniej, przypierającej do lasu, która teraz była zamknięta, okna miały kagańce okiennic, wielkie werendy były zapchane stołami i krzesłami i drzwi pozabijane deskami, tylko pomiędzy nagimi drzewami, nad żółcącymi się żwirem uliczkami bieliły się nie posprzątane ławki, zarzucone gnijącymi liśćmi.

Ciszej było za tą zasłoną, ale że stąd nic nie mógł dojrzeć, zapuścił się w lasek.

Lasek był nędzny, świerkowy i konał powoli, zabijało go sąsiedztwo fabryk, te niezliczone studnie, wiercone coraz głębiej, które obsuszały okoliczne grunta i zabierały drzewom wszelką wilgoć, i ta rzeczka odpływów ścieków fabrycznych, co niby różnokolorowa wstęga przewijała się pomiędzy pożółkłymi drzewami, wsączała rozkład w te potężne organizmy i roztaczała dokoła zabójcze miazmaty.

Pod osłoną drzew, na dróżkach leżał jeszcze śnieg, a drogą, którą zimą nikt nie jeździł, a chodzili tylko robotnicy z pobliskich wsi. ciągnęły się głębokie ślady stóp, wyciśnięte w zielonawym przemiękłym śniegu,

Borowiecki ślizgał się po błocie i po śniegu, potykał się o korzenie drzew i szedł w głąb, nie mogąc nigdzie dojrzeć Lucy.

Zirytowany bezowocnym poszukiwaniem i zimnem, i tą wilgocią przejmującą, miał już zawrócić do powozu, gdy zza grubszego drzewa, gdzie stała zaczajona, rzuciła mu się na szyję Lucy, i z taką gwałtownością, że mu zrzuciła kapelusz na ziemię.

- Kocham cię, Karl! - szeptała całując go namiętnie.

Odpowiedział na pocałunek, ale nie rzekł nic, bo mu się chciało kląć ze złości.

Ujęła go pod ramię i spacerowali tak pomiędzy drzewami, po rozkwaszonym, oślizgłym gruncie.

Las szumiał jakoś smutnie i głucho i trząsł na nich razem z igłami schnących świerków deszcz, co z szelestem coraz głośniejszym trzepał w gałęzie.

Lucy rozmawiała niestrudzenie, przeplatając rozmowę pocałunkami i pieszczotliwym, kocim przytulaniem się do niego. Paplała jak dzieciak o wszystkim, przeskakiwała z przedmiotu na przedmiot, nie kończąc jednego zdania zaczynała drugie pocałunkiem. Wybuchała wesołym, szczerym śmiechem za najlżejszym powodem.

Wyglądała przy tym prześlicznie, w jakimś półwiosennym angielskim kostiumie, w wielkiej futrzanej pelerynie czarnej, z kołnierzem a la Medicis z piór strusich, w ogromnym czarnym kapeluszu, spod którego jej cudowne oczy świeciły się jak dwa szafiry.

Porywało ją to romantyczne spotkanie z kochankiem.

Nie chciała się z nim spotkać w mieście, bo pragnęła nadzwyczajności jakiej bądź, pragnęła niepokoju, dreszczu emocji. Wymyśliła więc to spotkanie w lesie i teraz się nim rozkoszowała całą swoją duszą znudzoną, nie zwracając nawet uwagi na milczenie Karola, który odpowiadał zaledwie monosylabami i często spoglądał na zegarek.

Co ją to obchodziło, był przy niej, czasem oddawał pocałunek tak namiętnie, że aż białawą mgłą zachodziły jej oczy, mogła mu mówić o swojej miłości, mogła rzucać mu się co chwila w ramiona i mogła uczuwać to słodkie zdenerwowanie, przesycone obawą, aby ich kto nie spostrzegł.

Oglądała się co chwila z przestrachem na wszystkie strony, a gdy drzewa zaszumiały głośniej lub wrony z krzykiem zrywały się z drzew i leciały ku miastu, przytulała się do niego z krzykiem przerażenia i trzęsła się cała, że musiał rozwiewać jej obawy pocałunkami i zapewnieniami, że są zupełnie bezpieczni.

- Karl, masz rewolwer? - zapytała.

- Mam.

- Wyjmij, mój złoty, mój jedyny. Widzisz, będę się czuć bezpieczniejszą. Nie dałbyś mnie, prawda? - szeptała, przyciśnięta do niego.

- O, możesz być pewną. Ale czego się boisz.

- Ja nie wiem czego, ale się bardzo boję, bardzo - i oczy jej biegały szybko po lesie.

- Tutaj nie ma zbójców, daję ci słowo.

- Gdzież tam, czytałam niedawno, że w tym lesie zabili powracającego z roboty robotnika, wiem z pewnością, że tutaj zabijają - wstrząsnęła się nerwowo.

- Bądź spokojną, przy mnie nic ci się złego nie stanie.

- Wiem, ty musisz być bardzo odważny. Kocham cię, Karl, pocałuj mnie, tylko mocno, mocno. Zaczął ją całować.

- Cicho! - zawołała odrywając usta od jego ust. - Ktoś woła!

Nikt nie wołał, las szumiał i pochylał się wolno i automatycznie, wysokie drzewa zdawały się koronami rozmiatać kłęby mgieł, co płynęły z pól coraz chyżej i coraz niklejsze, bo deszcz poczynał padać rzęsisty i sypał się na las niby grube ziarno, i bębnił z łoskotem w blaszane dachy restauracji.

Karol rozłożył parasol i stanęli pod drzewem, które ich nieco ochraniało.

- Zamoczysz się, bardzo mi żal, że na taką pogodę jesteś wystawiona.

- Karl, ja to bardzo lubię.

Zdjęła rękawiczkę i wystawiła długą białą rękę na deszcz.

- Jeszcze się przeziębisz i rozchorujesz.

- To byłoby dobrze, leżałabym w łóżku i mogłabym ciągle, ciągle myśleć o tobie.

- Tak, ale ja nie mógłbym cię wtedy widzieć.

- O, to nie chcę. Już całe trzy dni cię nie widziałam i nie mogłam wytrzymać, musiałam koniecznie z tobą się spotkać. A ty czy myślałeś o mnie?

- Musiałem, bo nie potrafiłem myśleć o czym innym.

- Jak to dobrze. Czy ty mnie jeszcze kochasz, Karl? - Kocham, wątpisz?

- Wierzę ci, że będziesz mnie kochał zawsze.

- Zawsze.

Usiłował zmiękczyć głos i twarzy nadać ton szczęśliwości, ale nie bardzo mu się to udawało, bo kamaszki mu przemiękły, miał pełne kalosze wody i błota, a zresztą tyle jeszcze dzisiaj roboty.

Byli ze sobą z godzinę i zdecydowała się dopiero do powrotu, gdy jej twarz i ręce tak zziębły, że musiał je rozgrzewać pocałunkami, a przy rozstaniu, kiedy zapytał, czy istotnie miała tak ważny interes, o którym telefonowała, rzuciła się mu na szyję.

- Kocham cię, chciałam ci to powiedzieć, chciałam cię widzieć!

Odeszła wreszcie i powracała po kilka razy, żeby się raz jeszcze pożegnać i raz jeszcze zapewnić go o swojej miłości i prosić, żeby się nie wychylał z lasu, póki nie wsiądzie do powozu czekającego w uliczce obstawionej parkanami.

Świstawki obiadowe zaczynały przecinać powietrze ze wszystkich stron, gdy się wydostał do powozu i prawie galopem pojechał do kantoru.

Zastał tylko Bucholca i Horna, bo reszta już się rozproszyła na obiad.

- Pan za mocno akcentujesz swoje słowa - szeptał Bucholc wyciągając się w fotelu.

- Nie umiem inaczej mówić - warczał Horn.

- Potrzeba, żebyś się pan nauczył, bo ja tego nie znoszę.

- To mi jest Schwam-druber, panie prezesie - mówił prawie spokojnie, tylko usta mu drgały nerwowo, a niebieskie oczy pociemniały nagle.

- Do kogo to pan mówisz? - podniósł nieco głos.

- Do pana prezesa.

- Panie Horn, ja pana ostrzegam, bo ja za wiele cierpliwości nie mam, ja panu...

- Nie potrzebuję wiedzieć, czy pan jest cierpliwy, czy nie, to mnie nie obchodzi.

- Nie przerywaj pan, kiedy ja mówię, kiedy Bucholc mówi!

- Nie widzę przyczyny, dlaczego nie może być cicho Bucholc, kiedy Horn mówi.

Bucholc zerwał się, ale tylko syknął z bólu, gładził przez chwilę okręcone nogi i oddychał ciężko, przykrył powiekami oczy, złość nim trzęsła, ale milczał, bo chciał panować nad sobą.

Horn, który z całą świadomością i nawet z pewną metodą rozdrażniał go coraz bardziej, złożył księgi, najspokojniej zabrał swoje ołówki, gumy i obsadki, owinął je w papier i schował do kieszeni.

Robił to wszystko bardzo wolno i spoglądał na Borowieckiego, który zdumiony jego zachowaniem i tą niesłychaną kłótnią, nie wiedział, co zrobić ze sobą. Nie mógł wziąć strony Horna, bo nie wiedział, o co im poszło, a zresztą nie ująłby się i tak za nim, bo więcej go obchodził Bucholc. Patrzał więc zgorszony na Horna, który spokojnie kładł kalosze i uśmiechał się sinymi z irytacji ustami.

- Pan u mnie miejsca nie masz, ja pana wyrzucam - szepnął Bucholc.

- Ja sobie robię grubą nieprzyzwoitość z pana i z pańskiego miejsca. Wsadzał drugi kalosz.

- Prócz tego każę cię wyrzucić za drzwi.

- Spróbuj, chamie! - krzyknął ubierając się śpiesznie w palto.

- Kundel, za drzwi z nim! - szepnął jeszcze ciszej Bucholc, ściskając nerwowo kij.

- Daj spokój, August, nie próbuj, bo tobie razem z twoim panem nadłamię żeber.

- Verflucht! Za drzwi z nim! - zakrzyczał.

- Milczeć złodzieju! - ryknął Horn chwytając za jakiś ciężki stołek i gotów był bić, gdyby go był ktokolwiek dotknął. - Milczeć, ty szwabska mordo! ty szakalu! - rzucił stołkiem pod biurko i wyszedł, trzasnąwszy tak silnie drzwiami, aż wszystkie szyby z nich wyleciały.

Borowiecki wysunął się już przedtem.

Bucholc opadł z jękiem, nieprzytomny prawie z gniewu, miał tyle tylko sił, że nacisnął guzik elektryczny i przyduszonym, ochrypłym głosem szepnął:

- Policja!

Długa cisza zapanowała w pustym kantorze. Lokaj stał bez ruchu przestraszony i nie wiedział, co robić, patrzył na twarz siną Bucholca i na wykrzywione z bólu usta, który oprzytomniał wreszcie, otworzył oczy, popatrzył na pusty kantor, poprawił się w fotelu i po długiej chwili zawołał łagodnie:

- August!

Lokaj podszedł ze strachem, bo jak tylko wołał po imieniu i udawał łagodnego, wtedy był na j straszniejszy m.

- Gdzie pan Horn?

- Jaśnie pan go wyrzucił, to i poszedł.

- Dobrze. A gdzie pan Borowiecki?

- Zajrzał tylko i zaraz wyszedł, musiał iść na obiad, bo już po dwunastej, fabryki dosyć dawno gwizdały na południe - przeciągał umyślnie odpowiedzi.

- Dobrze. Stań z boku.

Lokaj drgnął, ale wypełnił rozkaz.

- Słucham! - rzekł bardzo pokornym głosem.

- Kazałem ci wyrzucić tego psa, dlaczego nie słuchałeś, co?

- Jaśnie panie on sam wyszedł - zaczął się tłumaczyć ze łzami.

- Milczeć! - krzyknął i uderzył go z całej siły kijem przez twarz.

August bezwiednie cofnął się w tył.

- Stój, chodź bliżej!

I gdy lokaj pod wpływem strachu znowu się przysunął, przytrzymał go za rękę i potężnie obłożył kijami.

August nie próbował się nawet wydzierać, odwrócił tylko twarz, żeby ukryć łzy, które mu się strumieniem lały po wygolonych policzkach, a gdy Bucholc przestał go bić śmiertelnie zmęczony i leżał w fotelu jęcząc, zaczął obwijać mu nogi we flanele, które się pozsuwały podczas gwałtownych poruszeń.

Karol tymczasem, nie chcąc być świadkiem awantury, wyniósł się i pojechał na obiad.

Jadał w tak zwanej "kolonii" na Spacerowej.

"Kolonię" składało kilkanaście kobiet, Polek, wyrzuconych przez los z różnych części Kraju na bruk łódzki.

Były to przeważnie rozbitki życiowe: wdowy, eks-obywatelki ziemskie, eks-kapitalistki, eks-panie, stare panny i młode dziewczyny, które przyszły tutaj szukać pracy. Bieda je połączyła i bieda wyrównała pomiędzy nimi różne towarzysko-kastowe nierówności.

Zajmowały na ulicy Spacerowej całe piętro urządzone na sposób hotelowy, korytarz biegł wzdłuż całego mieszkania i kończył się przy wielkim narożnym pokoju, służącym za wspólną dla wszystkich jadalnię.

Karol i Moryc jadali tam obiady razem z kilkoma kolegami.

Przyszedł spóźniony nieco, bo wielki okrągły stół był już obsadzony stołownikami.

Jedzono pośpiesznie w milczeniu, nikt nie miał czasu na pogawędkę, a wszyscy co chwila podnosili głowy i nasłuchiwali, czy nie odzywają się już świstawki.

Karol usiadł obok tej barokowej, która w sobotę przewodniczyła w loży, uścisnął kilka rąk w milczeniu, kiwnął kilka razy głową dalej siedzącym i zabrał się do jedzenia.

- Horna nie było jeszcze? - zapytał ktoś przez stół pani Łapińskiej.

- Spóźnia się jakoś dzisiaj - szepnęła.

- Przyjdzie dopiero wieczorem - poinformowała młoda dziewczyna z obciętymi krótko włosami, które co chwila odgarniała z czoła.

- Dlaczego, Kama?

- Miał dzisiaj zrobić awanturę Bucholcowi i wymówić mu miejsce.

- Mówił Kamie o tym? - zapytał żywo Karol.

- Taki plan miał.

- On nigdy, jak widzę, nie robi nic bez planu - chodząca metoda.

- Zawzięty Niemczyk!

- O, pan Sierpiński nazywa Horna Niemczykiem, ciociu! - zaprotestowała Kama.

- Nie tylko zawzięty, on ma nawet w gniewie metodę.

- Ba, widziałem go raz, jak u nas w kantorze kłócił się z Mullerem.

- A ja przed chwilą zostawiłem go w podobnej sytuacji z Bucholcem.

- Co się stało, panie Karolu? - zawołała żywo Kama i przybiegła do Borowieckiego, zanurzyła mu we włosach swoją drobną, dziecinną jeszcze rączkę i pociągając go za głowę, wołała rozpieszczonym głosikiem: - Ciociu, niech pan Karol powie!

Kilka głów podniosło się znad talerzy.

- Przy mnie nic się nie stało jeszcze, a co po moim wyjściu - nie wiem. Szło na ostro. Horn z całą serdecznością przekonywał Bucholca, że jest złodziejem i szwabską mordą.

- Ha, ha, ha, brawo Horn, dzielny chłopak.

- Szlachecka krew, panie dobrodzieju, tak czy owak, a zawsze się pokaże - mruczał Sierpiński ukontentowany, obcierając potężne, wyczernione wąsy.

- A ja pana kocham, bo pan jest porządny szlachcic, prawda, ciociu?

- A ja Kamę, panie dobrodziejski, także...

- Kocham tak czy owak - dokończyła Kama ze śmiechem.

- Nie tyle ma Horn dzielności, ile zwykłego, bezmyślnego zawadiactwa - powiedział Karol niechętnie.

- Zabraniamy tak mówić o Hornie - wołały kobiety spoglądając na Kamę, która puściła głowę Karola, odsunęła się gwałtownie i rozczerwieniona, a pałającymi oczami mierzyła go gniewnie.

- Nie odwołam, com powiedział, i nie przestanę tego dalej dowodzić. Chciał rzucić miejsce - mógł; miał jakie pretensje do Bucholca, mógł je wyłuszczyć; z Bucholcern łatwiej się porozumieć niż z innymi, bo Bucholc ma rozum. Ale po co było robić podobną awanturę, chyba tylko dla popisu, żeby o nim w Łodzi mówiono. Tak, chłopaczki będą podziwiać jego śmiałość i odwagę. Wielkie bohaterstwo - nawymyślać choremu człowiekowi. Bucholc mu tego nigdy aie daruje, będzie się na nim mścił do śmierci, on ma dobrą pamięć.

- O, to niedługo, dzięki Bogu, bo on podobno bardzo chory - zawołała z uniesieniem Kama.

- Karna, co ty wygadujesz?

- A zresztą figę mu zrobi. Horn pojedzie do Warszawy, do domu i będzie sobie kpił z Bucholca. Prawda, ciociu?

- A co nawymyślał Szwabowi, to mu nikt tego nie odbierze.

- Bucholc ma długie ręce, dostaną i do Warszawy. Znajdzie sposób zwrócenia na niego uwagi, zrobi tak, jak zrobił Muller z Obrębskim, i Horn może się dobrze przechłodzić, będzie miał czas.

Świstawka gdzieś niedaleko rozległa się przeraźliwie.

- Krzeczkowski, to twój słowik cię wabi - zaśmiał się któryś.

- Niechaj straci głos - szepnął wysoki, chudy blondyn w okularach, podniósł się i wyszedł z pośpiechem.

- Czy istotnie szło tak ostro, panie Karolu? - pytała pani Stefania, przysiadając się do niego, również dzisiaj liliowa, jak i w sobotę była w teatrze.

- Więcej jak ostro, bo Horn gotów był się rzucić na Bucholca.

- Zuch chłopak, panie dobrodziejski, trzeba było Szwaba przytrzymać za czuprynę i potem tak i owak, z jednej i z drugiej strony nafasonować.

- Panie Sierpiński, to nie sprawa z ratajem.

- A cóż to, wiadomo, panie dobrodziejski, że Bucholc traktuje wszystkich jak psów. Psiakrew - zatkał gwałtownie usta. - Przepraszam panie dobrodziejki, zapomniałem się, ale moje bydlę już na mnie ryczy - mówił śpiesznie, całował wszystkie kobiety w ręce z pośpiechem, bo gruby, huczący świst przedzierał się przez szyby i wołał go do roboty.

I tak prędko po kolei odrywali się od stołu, rzucali nie dokończony obiad, kiwali głowami nie mając czasu na inne pożegnania i wybiegali ubierając się już w palta na schodach, i lecieli do fabryk, porywani tymi świstami, co jak kanonada rozlegały się nad miastem i zwoływały do pracy. Każdy znał głos swojej świstawki i każdy usłyszawszy ten nienawistny głos, rzucał wszystko i biegł, aby się tylko nie spóźnić.

Borowiecki tylko nie zważał na to i Malinowski, młody technik z biura Szai, który wciąż milczał, jadł i w przerwach pisał coś szybko w notesie leżącym obok talerza, czasem powłóczył zielonymi oczami po twarzy pani Stefanii, wzdychał cicho, przegarniał włosy i kręcił gałki z chleba, którym się następnie długo przypatrywał.

Twarz miał bladą jak surowy perkal, zupełnie popielate włosy i wąsy, no i te dziwne oczy zielone, które ciągle zmieniały kolor. Zwracał zawsze ogólną uwagę, bo był bardzo piękny i bardzo nieśmiały, i bardzo zamknięty w sobie.

- Ciociu, czy pan Malinowski mówił co dzisiaj? - zapytała Kama, która ze szczególną sympatią torturowała go codziennie.

Łapińska nic nie odpowiedziała, zajęta rozmową z Borowieckim, a Malinowski opuścił oczy i uśmiechnął się dziwnie słodko i znowu coś pisał w notesie.

I kobiety, siedzące przy stole, zaczęły z wolna podnosić się i wychodzić, każda z nich bowiem pracowała w jakimś interesie.

Dzwonek zadźwięczał w przedpokoju z gwałtownością.

- To mój Mateusz, telegram! - zawołał Karol, znający dobrze sposób dzwonienia famulusa, który istotnie wszedł zaraz, niosąc telegram od Moryca.

- To przyszło dopiro i zaraz jezdem - meldował.

- A to niech zawsze wyciera nogi w przedpokoju, jeśli to ma zabłocone buty! - komenderowała energicznie Karna.

Borowiecki, nie zważając na ciekawe spojrzenia, usunął się pod okno i czytał:

...Dobrze. Knoll, Zuker, J. Mendelsohn - kupują. Pierwszą partię wysłałem rano. Zwoź do mnie. Piętnaście procent drożej. Zapasy małe. Za tydzień powrócę", Karol chciwie przeczytał ten telegram i nie mógł ukryć zadowolenia.

- Dobre wiadomości, panie Karolu? - zapytała pani Stefania patrząc się liliowymi oczami w jego rozjaśnioną twarz.

- Bardzo dobre!

- Od narzeczonej! - wykrzyknęła Kama.

- Tylko od Moryca z Hamburga. Ładna narzeczo-na. Niech Karna będzie grzeczna, to wyswatam za Moryca.

- Żydziak, nie chcę, nie chcę - wołała tupiąc nogami.</