Chapter

 1 5 |           jô na pustkovju mogł sę nolepji rozmovjic, bo wona jedinô
 2 6 |      Marcijanno?~— To won vje som nolepji!~Moglëbe mje belë zabjic,
 3 10|         Mjichała, chturen znoł sę nolepji na vszelakjich choroscach
 4 16| vanożenjim po svjece za hańdlarza nolepji dotrzimom stova danigo njeboszczikovji
 5 24|           je ten jistni, Kleriku. Nolepji veznjesz i go spjerzesz.~—
 6 31|          Trąba. — Może to be beło nolepji. Żevnotę be dovozilë ludze
 7 31|          v gromadze radzëc, jakbe nolepji ksędza zchovac przed pruskjimi
 8 33|           lesni, co naju pjilują. Nolepji tero będze, kjej legnjema
 9 34|           A może va też tam beła? Nolepji bem jednak vaju vszetkjich
10 34|           na mój rozum të sę tero nolepji navrocisz na Zoborë. Z tich
11 36|      vjelgji woczë:~— Możebe beło nolepji, żebesma nocą, Remus, ztąd
12 39|         dac jistno dobré poszecé. Nolepji pod krzem karę wustavjic