Chapter

 1 9 |        i na nję patrzeł, jak na cud jakji. Takô wona pjęknô
 2 9 |       jem njick do gębë vząc.~— Cud Boskji! — dzevovała sę Marcijanna. —
 3 10|      kjej wona sę zbliżała, jak cud z njeba na zemję zestąpjoni,
 4 12|      beło, postavnô, pjęknô jak cud i vjelgô. Tak jô zavołoł:~—
 5 14|         i będę skrą Ormuzdovą! ~Cud Boskji! Kjej jem z ti jizbë
 6 19|      trud! ~Żodna klątva, żoden cud ~nje vëbavji żodna inoc, ~
 7 33|      povjedzą ludze, że stoł sę cud. Ale cudem zovją, co mili
 8 33|        nożkoma z rovu vëskoczeł cud i wodmjenił ludzkji wobrachunkji.~
 9 33|         gór? Nje leczba spravji cud, ale duch, chturen v ti
10 44|        Dzis, to noc cudu. A ten cud sę stanje, abo jô ti nocë
11 44| żolącigo sę szeroko po Łisce.~— Cud sę stanje abo jô ti nocë
12 44|   movjonć.~Jô rozumjoł tero, że cud sę nje stoł z moji vjinë.