Chapter
1 1 | jego czorné, małé woczë, ten v njich wuzdrzoł tile vjesołoscë,
2 1 | dobrze przedô żedovji. Bo też ten jego vamps, choc długji
3 1 | Straszno jim, ale ceszą sę v ten czas na te snożé rzecze,
4 1 | jezorami i morzem. Tej ten bjedni, wobdzarti Remus,
5 1 | pjesnjikóv, wobdzartim i njcmovą, ten sę na njim nje poznoł. Vjidzoł,
6 1 | sę nji mogę, chto jesta ten, komu wonesę noleżą. Czetejce
7 1 | chorigo na dichavjicę.~— Ten zegar — rzekł szkolni —
8 2 | pitoł:~—Marcijanno! Cuż ten zegar tak połikô?~— Won
9 2 | wo tim Straszku. Ale po ten czas anji dzevka anji wonji
10 3 | nosilë ludze ze zomku. Ale ten zomk beł przeklęti przed
11 3 | jem sę doma Mjichała, a ten mje rzekł:~— Jakbe tę jarzębjinę
12 3 | skrzepjic i flét. A głos ten movjił:~— Vez mje na remjona
13 3 | przez tę vodę. Zdrzë na ten zomk vjelgji i peszni naprocem:
14 3 | spravë. Zdrzë, jak peszni ten zomk!~Kjej złoti mój bot
15 4 | że cë Mjichoł vsepoł. Ale ten roz won dobrze zrobjił. ~
16 4 | korzenja. Chto wudobędze, ten nje szukô szczescô, ale
17 4 | jem do Gnjotë: ~— Gnjoto! Ten roz to nama wuszło suchim
18 5 | rozmiszloł, jażem so rzekł:~— Ten gronk je deszczem vëszlamovani.
19 5 | przëszlo do głovë:~— Gvesno ten mjecz też słuchô krolevjonce,
20 5 | zemji mje nje dało. Wob ten czas cenjô sę cofała v las
21 5 | do Martë:~— Podejle mje ten pręt leszczenovi, co sę
22 5 | Połovę pocerza pon cë na ten guz wodrechovoł, a jednak
23 6 | korunovaną jarzębjiną, a jô wob ten czas posoł dobetk i rosł.~—
24 6 | wopovjodała svojimu tatkovji, a ten mje vzął vadzëc, żebem ze
25 6 | Marcijanna mjała żol, że ten chleb ji sę nje zdarzeł,
26 6 | jak grablisko i toczoni. Ten vjisoł tam na chmjelovim
27 6 | to jodło łubjił bardzo. Ten kochani trampk porvała njeszczestlevô
28 7 | znovu bodnął konja. Ale ten sę spjął, bo jô nje woprzestoł
29 7 | jcin vëpusceł kam prosto v ten mol.~Trzasło, jak v scrovi
30 8 | pjekjelni wogjiń tej na ten roz Smjercë botë kupjisz.~
31 8 | Nacuż parobkovji nowuka? Ten tu i tak ju v głovje nji
32 8 | czebes tak nje zrobjił, jak ten potcevi Mjichoł movji!~V
33 8 | razach chodzeł z njim, bo ten jego rog spjevoł mje długji
34 8 | vezdrzoł na mje i sę pitoł:~—A ten dobri cliłopok, chtuż to
35 8 | wutropjenjô i bjedë spravjił. Ten pjerszi roz czetałasma,
36 9 | jaż do smjercë.~Do mje v ten dzeń vjedno njico godało:
37 9 | przëwoblekłë ruchna? Cze ten dim szedł modrzejszi pod
38 9 | posłelë do vsë do krevavnjika. Ten mje podvjązoł remję tak,
39 9 | strachem jô bjegła przez ten las! Vjedno mje sę zdovało,
40 9 | szarim połvjidze. Ale mje ten las dziso sę vëdovoł jak
41 10| pjosku głębokji kołovaża. Wob ten czas nade mną vesoko podlecoł
42 10| kąsk poceszeło. Ksądz wob ten czas mjoł przemovę, z chternim
43 10| słuńca przez chmurëna mjepodł ten błisk poznanjô z ji woczu
44 11| mje do wucha gadac:~— Vez ten pas i zrobji z njego sidło.
45 12| kvjat na vjechrzu. Chto ten kvjat nalcze a vęgjel vëkopje,
46 12| nalcze a vęgjel vëkopje, ten mô klucz do novjększigo
47 12| meslą natchnje.~Marta wob ten czas sedzała przë kominku
48 12| razą jô vjidzoł bjołi zomk, ten som, com go jesz za knopa
49 13| Tak jô sodł i zdrzoł na ten naju svjat pustkovjovi.
50 14| v drevnje, le głova wob ten czas beła mu zaredzevjalô.~—
51 14| sedzoł Straszk? — Chtużje ten "won", wo chternim Marcijanna
52 14| na mje szedł:~— Të jezdes ten, co na Golijace dobeł?~—
53 14| bjił z takjim Golijatem, le ten tvój wożel, a mój wostoł
54 14| strzelba. A won rzekł:~— Chto ten człovjek na portrece, povjem
55 14| że v ludzkjim svjece na ten przikłod sę dzeje. Nje wod
56 14| spravë. Zdrzë, jak peszni ten zomk! Kjej złoti mój bot
57 14| znovu żije.~A won mje wob ten czas poleł svojimi woczoma
58 14| przemiszlanjô skutk beł ten, żem sobje povjedzoł:~—
59 14| pitoł:~— A chtuż to je, ten pon, co v Straszkovi leżi
60 14| jak pszczołë na rój. Won, ten tam v Straszkovi jizbje,
61 14| chęcą. Takji człovjek je ten tam na gorze v Straszkovi
62 14| mje znovu kozoł przińsc. Ten roz won wuobleczoni sedzoł
63 14| czebes nje zrobjił, jak ten potcevi Mjichoł movji. A
64 14| Klosztor jich znjiszczeł ten som njeprzijocel, co nasze
65 14| i ląd i povjedzoł tak:~— Ten kraj, to kolebka i truma.
66 14| kraj, to kolebka i truma. Ten lud won wumarł a żije. Na
67 14| Jozef. Skarnje jimu sę wob ten czas zapolełë jak krev;
68 14| chto cë uJodrzecze: Chcę! — ten je jedną skrą Ormuzdovą
69 14| parzełë ku zemji jak smjegjem. Ten tam na gorze spadnje lada
70 14| spadnje lada chvjilę, jak ten kvjat — pomeslołjem sobje —
71 14| i pitoł zdzevjoni:~— Cuż ten zegar tak długo bjije?~—
72 14| zdovało. A stari zegar jak ten trup v gorze na mje vzerol,
73 15| Mjichoł sę przëznoł, że ten szlach beł mu vjadomi. Ale
74 16| won voli svoję Karolinę na ten przikłod — z mocnimi pjersami
75 16| svjat"? Svjat je vszędze ten som, co tu na tim molu v
76 16| vsë prosto do szkolnigo. Ten mjeszkoł v mołim budinoszku,
77 16| drogji łiszczoł sę dvor, ten som dvor, v chternim przed
78 17| rozesmjoł sę Trąba. — Na ten żort jô muszę jesz jednigo
79 17| co chłop v całi głovje na ten sposob. Njech mje butelka
80 17| wobleczonigo v pańskji ruchna. Ten le vëszczerzoł zębë i rzekł
81 18| mje i tak povjedzoł:~— Co ten stari chlop tam godoł, że
82 18| stari chlop tam godoł, że ten młin długji lata nje chodzi,
83 18| wodezvoł Trąba, — jak na ten przikłod arakjem abo romem,
84 19| prava provadzi.~Ale co tam ten bjedni Trąba vjedzoł! Jô
85 19| pjisanjé i szvargotanjé. Wob ten czas jô też i zaczął pozerac
86 19| przëzdrzoł tim trzema przë stole. Ten z vezdrzenjim pełnim poczesnoscë
87 19| vjęcij njiże jinszi ludze. Ten tam njevjelgji to Trąba,
88 19| kaszubskjich ju nji ma, a wo ten lud prostich chłopóv i rebokóv
89 19| wonji pjilë i sę vjeselilë. Ten kaszubskji pon, chturen
90 19| strzodka i tero go wobalô ten ze żołtą brodą i Smętk,
91 19| cerograf pravni. Dzivno mje ten ze żołtą brodą przëboczoł
92 19| Słuńca vjarę dô, ~wumjerô ten v vjidë dva:~bjedni stvor
93 19| Słuńce v vjeczné kołovaże.~A ten stolim z dvoje rzék,~co
94 19| granjiczną Bożąmękę ~wobszedł i ten wuzdrzoł mol, ~może be cë
95 19| jak stol. Vjidzoł jô że i ten zaprzańc pon ję rozuinjoł.
96 19| vszescë. Przëpodł do njego ten z żołtą brodą i go szarpoł
97 19| kuntraktu i spjevanjé? A ten pon, co sę czorni zrobjił
98 19| godoł. Rozum mje sę mjeszô. Ten pon Czernjik, beł won to
99 19| brodą? Remus, nje beł to ten Strach ze młina? Mocko mje
100 20| paraluż trzasnąt. Żebe nje ten Czernjik, tobe ludze bëlë
101 20| ma czego żdac! Jesma, jak ten jozc i ten zajk i te skorce
102 20| żdac! Jesma, jak ten jozc i ten zajk i te skorce na polu,
103 20| szandara nje poznaje, że të ten Remus, chturen panu szablę
104 20| mje je dobrze. Żebe nje ten svjęti stan małżeńskji,
105 20| kąsk rozvjidnjeje. A wob ten czas sadnjima nad kańtą
106 20| przińdzesz do szeku.~Wob ten czas porę razi voda wuderzela
107 20| vińdze ksężec na njebje a ten vjaterk dokę rozgonji. Będze
108 20| może vëdostac. Zaru też ten z kopjice sana wodpjął pas
109 20| ceszeł, że retovoł żëcé. A ten z bjołą brodą rzekł:~— Stari
110 20| cę wutopjic be nji mogła. Ten tvój długji tovarzesz je
111 20| vëpravji kjezróv moltech.~Wob ten czas sano z vjerzchu sę
112 20| i troje skri. — Ale jak ten wogjiń wupadnje, tej nalezema
113 20| Boże, beł zavoroł głovą v ten wogjiń i so moje snożé lica
114 20| v Betlejem. Svjęti Jozef ten trunk pochvaleł i poczestovoł
115 20| tich rib i chleba. A jak ten wogjiń wopadnje, tej z pod
116 20| storą szablę złomoł, wo co ten sę tak zajisceł, że go paraluż
117 20| A chtoze stolimóv rodu, ten gvołtovji nje wustąpji,
118 20| przëszlo do głovë, jak barzo ten krol jezora mje przëboczoł
119 21| słomjanni leżë v nocë — i ten marsz kalvdrijskji, jakjim
120 21| Trąbą, do chternigom wob ten krotkji czas przëvekł barzo.
121 21| kanął przede mną Czernjik, ten ze Zvadë.~— Dobri vjeczor,
122 21| le termin przësłac mogą Ten njech szkolni przësle do
123 21| zamknąc z podzevjenjô. Zkąd ten pjekjelnjik vjedzoł, że
124 21| łeb całi, bom vjidzoł jak ten grzemot z gorë na cę lecoł.
125 21| do tego pjęc talaróv. A ten długji, jak litanjijô do
126 21| povjodoł mje v wucho:~— Ten ze stenką pod nosem, to
127 22| chleba i jodł. A wona wob ten czas pozerała na jezoro
128 22| pudłami i kobjołkami. Wob ten czas kamrot Veber vstec
129 22| na volnosc wyjdą... ~Wob ten czas ma sę ju przëbliżelë
130 22| za to vënagrodzeł...~Wob ten czas kompanjijô ju minęła
131 22| Jeszcze kula nie była, by ten pancerz przeszyła ~I granaty
132 22| Szop abo Boru jisc muszi, ten przërechli kroku czującë
133 22| jako stolica zemji. ~Przez ten las kompanjijô pusceła sę
134 22| jaż vësuszeło pjosk, a ten pod nogoma ludztva ruszeł
135 22| vjele nich cenji beło, że ten żevi lud procemko njich
136 22| to całi lud kaszubskji, ten dovni i ten dziseszi jidze
137 22| kaszubskji, ten dovni i ten dziseszi jidze z nami na
138 23| znanigo mjedze gburami ve vsë, ten mjoł do viboru dvje karczmë
139 23| stojącé. Karczmarze sobje v ten dzeń gosci nje zodroscilë,
140 23| Zkąd jô mom vząc selę, żebe ten czężkji wobroz dvjigac?
141 23| mova a vjilk tu.~— Grizłbe ten vjilk — rzekł vaspon — żebe
142 23| rzekł vaspon — żebe nje ten svjęti wodpust i moja wofjara,
143 23| bjałkji retovała Leona. Bo wob ten czas z vesokji drogji nad
144 24| bez vszelkji wozdobë, jak ten lud, chturen vkoł nji sę
145 24| zdrzała v doł na nas.~To beł ten jistni. Tero jô go poznoł.
146 24| vorto?~Tak jô vezdrzoł na ten las chorągvji i na to morzé
147 24| Jesz dziso nje vjem, jak ten Czernjik mje mogł vëszczekac
148 24| spravach sę nje wuczeł. Wob ten czas ma zaszła do karczmë
149 24| stenką! Gołąbuszk bjołi i ten smjecoch przëgłupavi! Jô
150 24| vjedno v gromadze. To je ten jistni, Kleriku. Nolepji
151 25| dach sklecec nad głovą, bo ten deszcz nje woprzestanje,
152 25| na przëkrëcé dachu.~Wob ten czas minęla godzena i vjęcij,
153 25| matkji za zopjeckjem. Wob ten czas jô rozłożę sicenę na
154 25| paką na plecach wodczuł jô ten marsz stegnami, kęde sarna
155 25| tvoję drogę. Pudzesz przez ten las na połnjé. Kjej wuzdrzisz
156 25| Stroż mój gvesno sę wob ten czas chdze v jakjim norciku
157 25| Bog cë zapłac, Remus, za ten mjiłoserni wuczink co do
158 25| moji bjałkji vëkupjic.~V ten sposob jô dostoł svoję karę,
159 26| zatvardzałoscë serca.~Wob ten czas vjęcij a vjęcij ludztva
160 26| jesz jednim człovjekjem. Ten mjoł na głovje wokręgłą
161 26| czornobestrim guzikjem z przodku. Ten jistni trzimoł v ręce valni
162 26| szvargotac do nigo drugjigo. Ten mje pjęscą pogrozeł i rzekł:~—
163 26| policejant mjeskji, Ale ten procem szandarë le beł takjim
164 26| po njemjecku rozkłodac. Ten słuchoł z wuvogą, a potim
165 26| roznjemczoł sędzimu. Bo ten nje rozumjoł movë kaszubskji.
166 26| szło barzo pomału, bo i ten roznjemczicel nji mogł vërozumjec
167 26| moji godkji. Jednak wob ten czas pjisork vjele zapjisoł
168 27| spravjedlivosc sędzi. Żeli ten cebje wuznô njedovjmnim,
169 27| svjece. Ale żart v stron! Za ten knopjęci trel wonji cë njic
170 27| przëpodkji łagodząci. Mogłbes na ten przikłod rzec, żes beł pjijani.~—
171 27| cesnął panu pod nogji. Pon ten zacni i przijacel pruskjigo
172 27| bezludnimi stegnami wucekł. Wob ten czas Remusovi wobrońca vërobjił
173 27| do Lipna, znadz, że won ten simbol potęgji i vłodze
174 27| człovjek sposobni, to be cë ten Szabelka drogo porachovoł
175 27| Szabelka drogo porachovoł za ten złoti ząb, ale że z tim
176 27| Pożdejtale, łgorze, jak vaju ten Spravjedlevi z njeba sądzëc
177 28| nje zavodzają! — wodrzekł ten z nożiczkoma.— Ale za vjikt
178 28| bogobojno a rzekła: Kjej na ten stari zegar vezdrzę, to
179 28| dzivno, Remusu kochani, że ten norod bjałkovskji takji
180 29| głovje krącëc zaczęlo. Tec ten, co tam leżoł, jesz łońskjigo
181 29| go v rękę i povjedzoł:~— Ten znak bodejże przodkovje
182 29| naszę rozmovę, kjej jim ten znak pokożesz i będą cë
183 29| snje zavjeseł jem sobje ten znak ricerskji Zoborskjich
184 29| przëvekł do nodzeji, że ten vjidzałi stroż na progu
185 29| jem sę jak beł i szedł na ten poląci znak mojigo njeszczescô.
186 30| chcą komu co vząc, czego ten jim dobrą vola dac nje chce.
187 30| z prize, le podpjiszesz ten papjor, chturen jô cë tu
188 31| kaszubskji vnetk z cebje ten sodzenni smrod vëvjeje.
189 31| jem Panu Bogu, że mje i ten roz z rąk njeprzijoceli
190 31| njich vjęcij vjedzoł, njiże ten jozc, chturen przede mna
191 31| Të jes Trąba muzikańt, a ten tvój tovarzesz, to znani
192 31| smętorzu ve Vjelu. Żebe ten jesz żeł, to dołbem so głovę
193 31| chłoscącô do jedzenjô.~Matka wob ten czas sadła do nas i jęła
194 31| jinszigo nje będę, jak tego, co ten znak pokoże, chocbe beł
195 32| koscele, bivszë pevni, że ten mol i njezveczajni viżavë
196 32| tero jego corka postavjiła ten vjidzani ve vszetkjich rebackjich
197 32| pozvoloł nom jisc vprzod, a i ten molami beł sapovati, że
198 32| tego jesz v nocë.~Ku reszce ten vązkji pas pjosku też sę
199 32| zestavjoną. Panna Klema wob ten czas z czekavoscą cemną
200 32| jakjich dzesęc krokach gonk ten wobroceł sę na pravo, doł
201 33| vesokji Bożimękji pozerom na ten wostrov, to mje sę ten Glonk
202 33| na ten wostrov, to mje sę ten Glonk zdaje grobem stolimóv
203 33| dostało do sodze kjejbe ten list do njich i vjédzô wod
204 33| svoję duszę vëjavjic. Choba ten wogjiń, co sę v tobje żoli,
205 33| katolickji, żebe przeczekac, jaż ten szor tu minje. Chcołbem,
206 33| beł i przemeslni człovjek, ten krol jezora! — rzekł ksądz. —
207 33| vjerzec chcema. Co sę teczi mi ten przikłod stolimóv, to nowuka
208 33| dovni norod stolimóv. Tec i ten dzel Glonka, na chternim
209 33| przebrzedłi szandara!~Jakżeż ten bjedni Trąba vëzdrzoł! Ruchna
210 33| grzesznigo cała, a Remus mje wob ten czas v tich scanovich szafach
211 33| skorzanni pas dlo Trąbë. Wob ten czas vęgle sę rozżolełë,
212 33| vanożę wode vsë do vsé. Ten mje pitoł:~— A dokąd to?~—
213 33| panji tego wostrovu — ko ten wostrov słuchô do Zobór —
214 33| vjelgji kanonë, chternimi ma ten przegrzeszoni wostrov vëvrocema
215 33| vjeczné. Ale kjejbe won tak na ten przikłod beł tam przë kaminju
216 34| przezdrzesti zvon vjelgji przëkreło ten rebackji svjat, mającë napjisané
217 34| i czołna i vodë i lase i ten całi v njelitoscevi ręce
218 34| też. Czernjik! O, chdze ten kanje, tam njic dobrigo
219 34| vojta Czecha v Korsinje. Ten mô znętę strzelac po nocach,
220 34| povjedzec jaką tajemnjicę. Bo ten mój długji tovarzesz je
221 34| nom zaru, chdze won sedzi, ten njibe pastor Krauze, bo
222 34| szandarę pitającim wokjem, a ten mu kjivnął. Tak nen pjerszi
223 34| svjece?~Czuła va, jak mje ten duszełovca wobrazeł, vëmiszlającë
224 34| vpakovelë na voz do ksędza. A ten, jak Formela. ksądz, na
225 34| słovo provadzeł, rzekł:~— Ten voz je rekvirovani!~Remus,
226 34| woszukosz. Kjej wonji na ten przikłod zabrelë klosztorë,
227 34| jisc, to mogę, ale won wob ten czas na mje svoję jiverę
228 35| drugjich muziką.~— Pudzesz ten roz som — rzekł jem. — Jô
229 35| krzikjem. Rzekła mje, że ten krzik, to je to "amen"
230 35| połkvaterk pochnąci vodë, mjoł ten rozum co dzis, to bełbem
231 35| ze szopką. Svjat sę wob ten czas nje zapadnje, a jô
232 35| sobje z buchë postavjilë, bo ten bożk mô znaczëc jich vłodzę
233 35| założiceli tego domu. — Kam ten marmurovi mjoł sztołt trumë,
234 35| muszoł jem przëlożëc głovę na ten zemni czorni pomnjikovi
235 35| cë jesz rzekę: Njedługo a ten marmurovi kam z przed vjelgjigo
236 35| Remus, dalij!~Jô słuchoł na ten zev i sę pusceł ku zochodovji
237 35| muzickjimi. — To të jaż po ten vjelgji kam wucekł wod vjernigo
238 36| rzekł mje do wucha:~— Cuż ten Njemc nom sę tak mô przëzerac?
239 36| dłużij. A zaszłasma jaż v ten dalekji kraj, bo mój kamrot
240 36| kogo jô zaproszę v goscenę, ten mje sę nje vëvinje. Sadejta
241 36| mje i sę pitoł:~—A czimu ten tvój kamrot njic nje movji?~—
242 36| nas bjednich ludzi.~Wob ten czas ma zajechała na dużi
243 36| paragrafë wustanovjoni. Na ten przikłod ti, co v lestach,
244 36| A Trąba krziknął:~—To je ten, co żogovkji zbjerô! Ale
245 36| Remus. Tero nas mają! ~Na to ten, co vskokł przez wokno,
246 36| com go dvjerzami vërzuceł. Ten, stanąvszë przed vëvalonim
247 36| krziknął na czornigo, na co ten jął wucekac, jak kulavô
248 36| Meszlę, że do naszi panjenkji ten całi trzosk tu nje doszedł,
249 36| co zaszło. Mje beło wo ten grzem, chturen zdrovju naszi
250 36| rzekł dvornjik. — Ko rovnak ten Derda je sztuderovani człovjek
251 37| robjilë. Vszetkjimu vjinjen ten vjisus Derda, chternigo
252 37| zkamrocita: Meszlę, że mu ten żort vëboczita, bo je to
253 37| Panje! Vszetkjtmu vjinjen ten mój druch Remus. Vjedno
254 37| bjedni lud rebackji. Lud ten sę rozsepje, jak wostatni
255 37| wuczałich, vojevodóv i ricerzi. Ten, na ten przikłod, to Kancov,
256 37| vojevodóv i ricerzi. Ten, na ten przikłod, to Kancov, pjisorz
257 37| pjisorz dzejóv naszich. Ten, to pastor Krofej v Betovje,
258 37| koscelné po kaszubsku. A ten, chternimu bjołô broda do
259 37| krevavjiło na te słova, a v ten som czas przëboczel mje
260 37| vjelgjich spanjałosci! A choc ten vaju Derda zełgoł, kjej
261 37| czorni, jak smoła. A kjej ten njibe malorz kol wokna v
262 38| Jô cë zaru rozkaszubję ten nadpjis łacińskji: ~— Vjitosłav
263 38| R. I. P. —~Przełożivszë ten nadpjis jesz roz vezdrzoł
264 38| szlachujesz, pokąd mosz ten szołm na głovje. Bo ten
265 38| ten szołm na głovje. Bo ten szołm nom vjerni Goszk po
266 38| vëkrzevjiłë na jeden bok, jak na ten przikłod starnjevkom. A
267 38| wobrazóv na scanje.~Wob ten czas wogjiń na njebje gusł.
268 38| vjid?...~Slode Smętk jidze, ten som, co v dzejach naszich
269 38| za bjedni na taką robotę! Ten szor zjavë i provdë na wotmjanë,
270 38| mocni.~Derda, chturen wob ten czas z Trąbą muszoł jaką
271 38| strachô. Vszeskjimu vjinjen ten pjekjelnjik malorz, chturen
272 38| burzeło, kjej jem so spomjoł ten straszni vjeczor.~Trąba
273 39| mje vleczesz jaż tu, na ten kuńc svjata, tego jô sę
274 39| mogę!~Trąba sę gorzeł, bo ten nocni marsz na njevjadomich
275 39| v Jizbjicach. Tu ju wob ten czas naszło połnjé. Vjater
276 39| Tu mje sę cos nje vjidzi. Ten tam przode nas, jak mje
277 39| vanożi.~I zavołoł głosno.~Ten tam przode nas stanął, tuobrocel
278 39| nje beł njicht jinszi, le ten pjekjelni malorz ze Sorbska!~
279 39| go poznoł też.~Ale mje za ten vstid, chturen won mjedziso
280 39| vjelgjich błotach a jidze noc. Ten tam, co v nim brzidze zgjinął,
281 39| tam zaszklełë gvjozdë Ale ten som vjoter znoszoł do naszich
282 39| moczëc przed smjercą. Do rena ten torf naju połknje. Nje vjidzoł
283 39| ta czornô voda zalała ju ten całi nasz brzidovi wostrov?
284 40| stojoł komin. Nje szedł ten komin przez dach jak wu
285 40| nocë na Łebskjim Błoce. Ale ten som wurzas i to same zvątpjenjé
286 40| nocë, kjej gonji Małgorzata ten po to nje jidze. Prożno
287 40| woporządzeł. Ale jô, zamjast na ten pjękni kraj, vjedno patrzec
288 40| nocë. Proszę cę, pokoż mje ten znak!~Tak jô rozpjął vamps
289 40| Mój przodk Vjitosłav noseł ten znak ve vojnje na Moskolóv,
290 40| przijacelu: Zkąd të vzął v spodku ten ricerskji znak?~Jô wodrzekł:~—
291 40| vënekała mje v svjat. A ten ricerskji znak doł mje na
292 40| zmortvichvstanjé! A Derda, ten smjeszni i vjedno kumrë
293 40| Mje vjedno sę mekci, że i ten potcevi Derda i nen czorni
294 40| z pod zemji grzemot. Na ten koscoł, z chternigo vënekelë
295 40| pod koscołem, chturen na ten njemjeckji porządk patrzeł,
296 40| Zdrzoł jem, jak wuroczoni na ten poląci koscoł, v chternim
297 40| Rozvalëc dvjerze! — A wob ten czas przez trzosk doł sę
298 40| kłobukjem na głovje. Czort ten cze człovjek trzimoł drąg
299 40| vëbjitim, a ludzom, chterni wob ten czas vëbjilë dvjerze, dzekjimi
300 40| Remus. Njevjidzoł të, że ten tam na dachu, to nen pjekjelni
301 41| żem prożno wucekoł tam na ten smętorz kaszubskjigo ludu
302 41| dvaji z Trąbą vzęlasma sę v ten czas na vędrovkę po vsach.
303 41| pjecach dzevovelë sę, jak ma ten mroz strzimac możema. Ale
304 41| zapjeczętovaną. Julka wob ten czas zdrzała cvjardimi woczoma
305 41| krokóv smjeg beł vëgnjetłi v ten sposob, jakbe człovjek wupodł,
306 41| chojną v polu trup leżi. A ten, co mu smjerc spravjił,
307 41| Ko vjidzita ludze, że ten człovjek błądzi! ~Szołtes
308 41| co të poprovdze chcoł?~—Ten — rzekł jem — zjavił sę
309 41| rzekł Czernjik znovu — że ten człovjek błądzi!~— Smętku! —
310 41| Wostań, Remus, wu mje na ten straszni mroz! Ale panu
311 41| i zacni beł to człovjek, ten szołtes, tak że na jego
312 41| sę le smjije, kjejbe nje ten trup pod vesoką chojną v
313 41| poku, ludze, Remusovji! Ten wostri mroz mu kąsk scął
314 41| pakami i szopką na karze i ten całi czężor, vestchnąvszë
315 42| Szołtesu, kuliż won razi ten njeboszczik grivoł na vaszich
316 42| Bo won nje vjedzoł, że ten ponjevjerani, navetk przez
317 42| chto takji mantolik posodô, ten go le za vesoką cenę woddac
318 42| jô nje vjidzoł njic, jak ten vjid v moji duszë. Wobudzeła
319 42| Jaką radę ?~— Wożeń sę!~Cuż ten człovjek wod cebje chce?—
320 42| stateczni człovjek, jak na ten przikłod jezdes të, kantroł
321 42| Czernjik z Koscerznë. V ten dzeń pravje gromada radzeła,
322 42| vjidzała, a jô som movję, że ten Czernjik nji mô lecho v
323 42| doznoł, chdze jô jezdem. Wob ten czas Trąbjinô ze słodkjimi
324 42| chturen vëgvjizdivoł godzenë. Ten, skorno mje wuzdrzoł wod
325 42| jizdebkji wu pana szkolnigo. Ale ten krąceł głovą i rzekł:~—
326 42| bo nje ve vaszich głovach ten podstęp sę vëlągł, ale v
327 43| ruchnach bez svoji karë przez ten dużi i cechi las?~Ale żodne
328 43| his vëzdrzoł, jakbe v njim ten dzivni ludk jesz przed chvjilą
329 43| wodemknęlë, przez chterne ten bjołi dzeń i to cepłé słunko
330 43| jakbe to vjidné jezoro i ten złoti dzeń vësłalë do mje
331 43| wono przëjachało roz na ten wostrov strzelac na zvjerza,
332 43| samo ze svojim sinem, a ten beł prawojcem nas, Zoborskjich.
333 43| dlo mje svjęté. Ringraf ten nje povroci na moją pjers,
334 43| jakô le co sto lôt spodô na ten nasz jezorovi svjat. Strasznô
335 43| litującë sę v sercu, nom ten czołen zesłoł.~Wobrocelësma
336 43| i mje njemjiłą kobjetą. Ten vesokji krziż, chturen postavjiłas
337 43| smolnjica stolemnô. Won dovoł ten rożanni blosk. Ale moja
338 43| krolovô patrzącë także na ten poląci sę pomnjik naszigo
339 44| njich gąskji na woborze. Bo ten rod, chturen ne pamjątkji
340 44| godzenę. Dzis, to noc cudu. A ten cud sę stanje, abo jô ti
341 44| mogjiłach dovno zgnjilë,~Co ten zveczoj stanovjilë.~I njicht
342 44| słuńce. Przed vjele vjekami ten wobroz szkleł v całi krosë
343 44| kropla krevji stolimóv, ten do cebje sę garnąc będze.
344 44| żem zaboczeł zavołac na ten lud:~— Do mje !~Lem trzimoł
345 45| molu sejmovałë. Ale mje na ten vjidok stanął przed woczoma
346 45| zatrzimało i zdrzoł dalij na ten pustkovjovi svjat. To won
347 45| pustkovjovi svjat. To won beł ten som, le tak małi mje sę
348 45| noszczeslevszé v mojim żëcu!~Zegar ten tero vjisi v moji jizdebce
349 45| choroscą, mogł go le strzimac v ten sposob, że sę doł nim przëdusëc,
350 45| wuderzeł. Nje trvało długo a ten som voz, chturen poruszeł
351 45| drogji i sądë Boskji!~Wob ten czas ma stanęła na smętorzu.
352 45| Remus, ricerz kaszubskji~— Ten krziż postavjiła panji Zobór —
353 45| drugjimu do głovë przëszło, że ten njeboszczik beł czims vjęcij
|