Chapter
1 1 | dzecë njim stroszelë. A ma mołi bełasma ti wudbë, że
2 1 | Freszą vołelë. Fresza i jô: ma żeła v dobri zgodze, ale
3 4 | Będzë cecho, łupku! Tu nji ma njiżodnigo kleszcza, bo
4 4 | do vołtorza dozdrzec nji ma. A wod stronë tego njevjidzalnigo
5 5 | dobetk będze v szkodze.~Tak ma dravovała na mjijovkę.~Jak
6 5 | dravovała na mjijovkę.~Jak ma vëlecała z lasa, tej jô
7 6 | i gronkjem mleka. A tej ma zaczęła jesc. Kjej jesma
8 6 | Marcijanna.~— Przez to też. Ma stari v doł a młodi v gorę!~—
9 6 | kjej ję gorz porvje, nji ma njigde dovjarë. Jesz gotova
10 7 | Straszkovi, czë jcgo lam nji ma.~Tej vëszedł so na woborę.
11 7 | vëlez, Remus, bo jich ju nji ma! ~Tak jô, rod z całi dusze,
12 8 | moji movë i wobeczaju.~Jak ma beła przëjęti, tej ksądz
13 8 | zemji, co naju żevji, a ma go z lińcucha nje spuszczima.~
14 8 | pudę z vami, Mjichale!~Jak ma vëszła na przededvjerzé,
15 8 | beło możno.~Przez woborę ma sę pchała przeką smjot,
16 8 | nas nje chcało puscëc. Ale ma sę procem vjichru vëdobeła
17 8 | i tam wusadło ceché, tej ma wobaji nasłuchivała. A tero
18 8 | stronę rzekji. Pojma! Tej ma szła vedle brzegu i vołała.
19 8 | przeżegnoł a jô z njim. Potim ma szła dalij, co zamanąvszë
20 8 | dalekji.~— Hej! Hej! —~Jak ma znovu wuszła kavałk drogji,
21 8 | vjidzoł.~— To vołejma!~Tak ma vołała. Ale vjater nasze
22 8 | stanovjił i rzekł:~— Nji ma jinszi radë. Të, Remus,
23 8 | jakbe mjoł gorb. Ale kjej ma ju naszła na sę, tej jô
24 8 | Zobłockjigo pustkami, a ma tu jidzema po jezorze.~—
25 8 | postronku wu cegana.~Ale ma ti jego komediji zrobjiła
26 8 | panem i jego je goscena.~Tak ma vzęła i go zaprovadzeła
27 8 | zaprovadzeła do czeladni. Jak ma veszła, won rzekł:~—Njech
28 8 | pochvalëc nje chcoł, ale ma tego jimu nje rechovała.
29 8 | zaczervjeniła jak cvjikła, a ma sę smjelë.~Żid, jak naju
30 8 | vogę złota. Bo jich nji ma vjele. Drukarze nji mogą
31 8 | brodę i rzekł:~— Remus, ma jesz roz lepszi hańdel zrobjima,
32 8 | lepszi hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je pjisané,
33 8 | vjelgji pjesnjik. Marta i jô, ma mu pomagala spjevac. Po
34 8 | takjich ksążk nje czetô, jak ma bjedni ludze.~Ale jô wobstoł
35 8 | tej je le człovjekjem, jak ma drudzë. Ko jednę le duszę
36 9 | skovronkji jęłë spjevac, a ma zaczęła worac v polu. Mjichoł
37 9 | naszi będą doma a cebje nji ma! Ju rzeka i bor do mje z
38 9 | gorą nad drzevjętami.~— Nji ma ji, nji ma!~Jak dużô kula
39 9 | drzevjętami.~— Nji ma ji, nji ma!~Jak dużô kula wognjovô
40 9 | rzeka mje spjevała:~— Nji ma krolevjonkji, nji ma!~Ale
41 9 | Nji ma krolevjonkji, nji ma!~Ale jô żdoł, jaż szarô
42 9 | vjedno ta sama nota.~— Nji ma ji, nji ma!~Zavadzeł jem
43 9 | sama nota.~— Nji ma ji, nji ma!~Zavadzeł jem v kjerz, jaż
44 9 | wosamętanjé. Na to bodej nji ma lekóv, le v zmiłovanju Boskjim.~
45 10| doł rękę, że jô pojadę i ma szła nazod. Wob drogę won
46 10| tvoję zdovaja, a cebje nji ma!~Ve vsë zajachoł jem do
47 10| chternimu rozum movji, że nji ma retunku, a jednak won szukô
48 10| to może bëc zle.~— A nji ma na to lekóv? — pitała sę
49 12| wogjiń na kominku. Vjęcij ma do se nje movjiła. Njezadługo
50 12| Na moję chorosc lekóv nji ma!~— Tak të meslisz v tvojim
51 12| przëboczeł jem sobje, jak ma v gromadze czetivała Genovefę
52 12| drogą ku łavom do Lipna. Jak ma przëszła do rzekji i veszła
53 12| ze svoji psotë.~Ale jak ma zaszła na pustkovjé, tej
54 12| zemję, bom vjedzoł: Nji ma ju złotigo mjecza pod jarzębjiną!~
55 13| Ale co będze, tego nji ma vjedzec. Komu namjenjoné,
56 14| luo starich dzejach:~Jak ma Kaszubji jesz mjelë svobodę
57 14| mjelë naju volą i panovanjé, ma Kaszubji. — Won tero vroceł
58 14| Marta njick nje rzekła i tak ma sę rozestala na noc... V
59 14| i vënekac z kraju. — Tak ma vëzdrzała dovnji, szesc
60 14| żołnjerskji stravë. — I ju jichnji ma, pesznichVeletóv! Bo rzędami
61 14| Marcijanna i vëbjegła. A ma czuła ji nogji tupającé
62 15| zaklęti krolevjonkji.~Tak ma zajachała do brodu. Konje
63 15| mjałë veńc v vodę, tak że ma sę vszescë zatrzimała. Pochodnje
64 15| zlotigo mjecza mojigo ju nji ma.~Ku reszce z vjelgjim toglem
65 15| przigoda v dzeń bjałi... ~I ma szła dalij. Ale mje nje
66 15| łiszczącimi woczoma. Długo ma nje rzekłszë słova na sę
67 15| krolevskjim dzecom.~Jak ma sę vëplakała dosc tile,
68 16| To będze żid Gaba!~Jak ma sobje naszła krocij, tej
69 16| Të povjedzoł: Rcmus, ma jesz roz lepszi hańdel zrobjima,
70 16| lepszi hańdel zrobjima, ma dvaji. Tobje nje je napjisané,
71 16| pustkovju przë ni worędzë? — Ma dvaji zrobjima jesz lepszi
72 17| ze sobą karbac.~— Jakuż ma moma ze sobą karbac — wodrzekł
73 17| lata naszigo vanożenjô.~Tak ma tede szła przez las całi
74 17| vanogom i smjecochom jak ma dvaji?~— Mosz provdę! —
75 17| pokrąceł głovą.~— Jak nji ma jinszi radë, to rod vëspję
76 17| to njibe roboci dzeń.~Tak ma sę zabrała do tego młina;
77 17| jednak wusnąc nji mogę. ~Tak ma szła v gromadze ku młinovji.~—
78 17| cuzimi godkoma chternich ma prosti ludze njerozumjała.~
79 17| jimję wu Boga i ludzi.~I ma szła. Ale nen czorni pjekjelnjik
80 17| pochvalivszë razu Pana Boga. A jak ma ju stojała na przededvjerzu,
81 17| będze jak na vjeselu!~Ale ma so dała na to mocko rękę
82 17| njeboszczik pon. To też ma straceła vszelką wochotę,
83 17| wochotę, bo choc to nasz pon a ma jego ludze, to njech vëszkaluje
84 18| vjele vodë, bo naszedłszë ma sę doznata, że za czasu
85 18| że jô bem sę bojoł.~Tak ma veszła do pjiłë. Brama do
86 18| pękji stomë tu na dzarnje, a ma pożdejma, jaż sę kąsk rozvjidnjeje.
87 18| vërzasu przez całą resztę nocë ma mjała bezpjek. Anji żoga
88 18| vodze nje gospodarzeło. A ma wusnęla cvjardim spjikjem,
89 19| Vjeczorem tego dnja ma sę nalazła z Trąbą znovu
90 19| panóv kaszubskjich ju nji ma, a wo ten lud prostich chłopóv
91 19| Remus, ricerzu Słuńca, ma sę jesz będzema vjidzała.~
92 19| na levo i na pravo, tam ma stanęła. Chdze jisc? Trąba,
93 19| woknach żolełë i rzekł:~— Tam ma dzisu beła. Cuż to beła
94 20| vrzeszczoł do wucha:~— Nji ma radë, Remus. Nje duńdzema.
95 20| pjekjelnigo vjatru zastavji.~Tak ma sę wobroceła v pole i v
96 20| vestchnął i povjedzoł:~— Nji ma czego żdac! Jesma, jak ten
97 20| Dziso momë czvortk. Kjej ma sę v njedzelę dostanjema
98 20| vëzdrzi jak drugji. Tam ma zgjinjema jak zorna pjosku.
99 20| chterną zvją Glonkjem. Tam ma sę zatacema. Żevnotë jô
100 20| czuc beło wujadanjé psóv. Ma szła brzegjem, żebe nalezc
101 20| prosto na Vdzidzkji wostrov a ma chcema na Glonk. To też
102 20| stanovjił i rzekł:~— Ha! Tu ma sedzema, jak ve fortecë.
103 20| lekóv wumjerają.~Za chvjilkę ma sę vëdostała na rovné i
104 20| godkji nje rozumjoł. Tak ma całą chvjilę na sebje patrzała,
105 20| przedzerac przez chroslë. I cuż ma wuzdrzata? Na zibji, co
106 20| Trzimej tero, Trąbo, a ma cę vëcignjema! — vołoł won
107 20| povjedzec, le trzimoł dzirżko, a ma wobaji go vëcignęła na grąd.
108 20| v ti spravje z njim nji ma żartóv.~I zchileł sę do
109 20| beło! Ale celątka jak nji ma tak nji ma!~Wob czas tego
110 20| celątka jak nji ma tak nji ma!~Wob czas tego podkorbjanjô
111 20| vaju bjedno wugosceł.~Tak ma tede tam zajodała i zapjijała,
112 20| pruskjim zakonom?~— Cuż ma mjała przeskurzëc? — wodrzekł
113 20| pilątko ze skarupë. Ale ma nocovała na Zvadze ve mlinje,
114 20| wobeczajóv wojcóv svojich.~To ma Zoborskji na Zoborach są
115 20| Zoborach są jinszigo ducha! Ma zachovała spusceznę po wojcach
116 20| bjałką... Wod nigo stolima ma sę takjimi dużimi chłopami
117 20| Povjem vom, vaspanje, że ma sę na tę jintanceją zabjeroma
118 21| Sadłasma v czołno. Trąba i jô ma vjosłovała, a vaspon trzecim
119 21| stanovjił i rzekł:~— Tero ma sę rozińdzema, a v mjesce
120 21| przez jinszé dvjerze. Jak ma bëlë na wulicë, tej won
121 22| bez njich sę trzimoł.~A ma mijała pola, zeloni lase,
122 22| dzenni drogji nje wodbeło a ma ju przeszła mjedze Reduńskjimi
123 22| potkanjô dziso vjedzec nji ma. Zëcé to jak norcik v czornim
124 22| przëstąpjił i movjił.~— Remus, nji ma żartóv. Szandarzë na cebje
125 22| pjilują. Ale nje wurzasnji sę! Ma jich tą razą woszukoma.
126 22| rozpitivelë sę wu ludzi, cze nji ma strzode kompanjiji "takjigo
127 22| vlozł jak jadro. Ale ledvje ma muzekańcë wodegrelë pjesnją
128 22| Jozvje. To będze znak, że ma możema bezpjeczno przelecec
129 22| ju vjes krotko.~Njedługo ma naszła na bjitą drogę przez
130 22| kompanjijô spjevô sama. Ma muzikańcë zagrajema noprzod
131 22| rzekł Trąba:~— Remus! Boczë, ma tam mjimo maszerovac muszima
132 22| volnosc wyjdą... ~Wob ten czas ma sę ju przëbliżelë do ni
133 22| womonę, że mje nje poznelë. Ma przeszla bezpjeczno na jich
134 22| zasłoni cę tem runem, ~Nie ma szkody z ognia, vody, kto
135 22| Pjesnjô dobjegła kuńca, a ma z goscińca na pravą rękę
136 23| divan rozłożeła sę. Kjej ma naszła, tej z jedni stronë
137 23| kjivoł głovą — na to nji ma radë. Kjej won sę boji robotë
138 23| mje vjerzëc, ko jesz nji ma takjigo przepjisu, żebe
139 23| co to za czase naszlë! Ma Kaszubji, lud Bożi, wod
140 23| lese. Przë Bromje Wolivskji ma sę zos woboczema!~I vstoł
141 23| Murovanô figura, pod chterną ma vczora do pozdni nocë z
142 23| wumajoné. A nad sobą czuła ma wopjekę Boską jak vëcignjętą
143 23| muszoł zrobjic psotę. Jak ma vëchodzeła z Luzena, tej
144 24| bom zmęczoni barzo! A kjej ma wusadła, vëcignął do mje
145 24| dotąd i nazod. Na to nji ma radë. Domav Lipnje povjedzle
146 24| nje wuczeł. Wob ten czas ma zaszła do karczmë Lemana
147 24| wodpuscë? Jak jô beł młodi, tej ma też wużivała vjesołoscë,
148 24| czężko mje sę rozińsc. Ko ma jednak v Lipnje sę będzema
149 24| vjidzała, a mom vjarę, że ma jesz njejedną vędrovkę po
150 24| nje kusilë kamrocë. Tak ma sobje podala rękę i sę rozeszta.~ ~
151 25| krol jezora. Nje żdavszë ma sę vzęła v drogę. Po krotkji
152 25| zmarachovałë njelecho. A ma moma jesz przed sobą barzo
153 25| krepóv i doł chleba. Potim ma znovu legła jaż do połnjô.
154 25| legła jaż do połnjô. A kjej ma sę ju zabjerala v drogę,
155 25| pozdnji doznac.~Noprzod ma szła lasami na Szemudę.
156 25| szła lasami na Szemudę. Tej ma wobroceła v stronę pomorskji
157 25| mogłbe nas nańsc. A tego ma besma gvesno nje chcała.~
158 25| besma gvesno nje chcała.~Tak ma szła pomału jesz kavałk
159 25| vądołami. V takji vądoł jeden ma zeszła. Tero przed naju
160 25| zatrzimoł krok i rzekł:~— Tu ma wostanjema wob noc! Wuvożej
161 25| sechich molach, tak jak ma po dzis dzeń. Spokojno możema
162 25| przitułku wudzelą, ko të i jô ma przenomnji gvesno z jich —
163 25| të dobrze vëmesloł! Kjej ma jesz tę sicenę rozłożemana
164 25| Zrobjile dużi wogjiń, Remus, bo ma tu daleko wod ludzi. A v
165 25| tero jô sę dobroł, chdze ma zaszła. Przed sobą v snodkji
166 25| nje nalezlë.~Z nich rib ma so wuszekovała dobrą vjeczerzą.
167 25| że to wod dvadzesce lôt ma sobje psotë robjiła, ale
168 25| be mogła bëc godzena?~Tak ma zaczęła rachovac: Mogła
169 25| rachovac: Mogła bëc wosmô, jak ma zaszła na te mogjiłë. Dvje
170 25| Kłącznim. Krotko dvuch godzin ma tu ju pevno sedzała przë
171 25| sztrejach v Strzepczu, a ma tu sami v lese. Żebe też
172 25| chodzi. Ale za to v połnjé ma ju sedzała strzod skamjenjałich
173 25| pod Vęsorami. Podvjeczork ma zjadła pod Selczną. Jak
174 25| stanovjiłë nasze krokji, tej ma ju sedzała v Lepuskjich
175 25| mogę jimu lezc v ręce.~Tej ma sę posileła resztą chleba
176 25| te dżadovskji ruchna. Tu ma sę też rozińdzema Remus.
177 25| Szerokô droga, przez chterną ma przeszła njedovno, provadzi
178 25| dobrze. Mje njico movji, że ma sę jesz przë vożni worędzë
179 25| beło jich le trzë. Jednigo ma stracilë v gromadze: muzikańcë
180 25| cobe go czekało! — Tam ma sobje, że to ju po svjętim
181 26| zgromadzenjé, że strzod njich nji ma razu tile spravjedlevich,
182 26| Bratku! Będzë spokojni, że ma tu cebje nje bjerzema do
183 26| mołimi umliczkami vkoł. A jak ma se zbliżała do sodzovi bromë,
184 27| wustanovjił. I na to nji ma radë. Chcącë nje chcącë,
185 27| njedovjinnoscë, wo tim nji ma v dole vodë. Navetk przez
186 27| nazvje po njemjecku, tej nji ma radë.~— Pevnje, że to je
187 28| vëkaszloł, bo njic lepszigo nji ma dlo zdrovjô. Tej wonji mje
188 28| mjeszczanóv. Ale Czernjik, jak ma zaszła, kozoł nom sę karovac.
189 28| sodzë grac. Takjigo zorobku ma njigdze nji mjała. Ale ma
190 28| ma njigdze nji mjała. Ale ma zaru wotmjenjiła nasze talare
191 29| vęglovnjika, wu chternigo ma v nen czas wob noc wostüła.
192 29| krol jezora!~Całą chvjilę ma wobaji na sę patrzeła nje
193 29| ti sodzë wumrzę. A jednak ma dzecë ti zemji rodzoni i
194 29| i tvoja sprava. — Czimuż ma wostatni Zoborskji tak marnje
195 29| na łaszczevich psóv. Le ma duch ricerskji, cvjardi
196 29| cvjardi i nje bojąci — ma sę buntujema i burzëc będzema,
197 29| wonji nje vińdą wod nas, abo ma nje vëgjinema do wostatnigo.~
198 30| kaszubskji, to jesz z tego nji ma dokazu, że wone są jego
199 30| novosci do povjedzenjô.~Kjej ma v norciku moji prize na
200 31| stojoł cecho jak trus, jaż ma przemaszerovoła.~—To beł
201 31| takjim svobodnim ptochom, jak ma dvaji. Pożdej le! Nasz vjater
202 31| woprovce pruskji.~Dva dnji ma vędrovała przez pola i lase
203 31| nji mô sztołtu kopeta.~Tak ma szła. A jakżesma naszła
204 31| sę vjidzała. Za chvjilkę ma ju sedzała daleko wod drogji
205 31| ze vsi rebackjich, a nji ma v njich anji jednigo, cobe
206 31| Remus! — rzekł ksądz. Tero ma sę ju nje zavroceła na dużą
207 31| Szaro ju sę robjiło, kjej ma, vëszedłszë z lasóv, wuzdrzała
208 31| pochvaleło Pana Boga. A jak ma wodchvaleła, rzekło:~—Vjitejtaż
209 31| sedzimë na Zoborach.~— Jak nji ma worędzë, to worądz zrobji
210 31| skarnje, nos i wurodę, a ma go z Remusem ju po drodze
211 31| jezorami? Ale pożdejle! Zaru ma cę tu z Remusem zabjerzema
212 31| woczoma na mje, jak długo ma tam v gromadze sedzala.
213 31| wuvogą zdrzało na mje, a jak ma sę woddzękovivała na noc,
214 32| wuklękła i pocerz movjiła. A ma drudzë stojelë cecho, jak
215 32| vëczosałam tę Bożąmękę. Ale nji ma v tich naszich vjelgjich
216 32| pragnął przed skonanjim. Tej ma z matką przënjesła go na
217 32| krokoma pobjegła ku jezoru, a ma ji pozvoleła nas wurechlëc,
218 32| Sprubujle szczescô, Remus! Ma tu z ksędzem jegomoscą będzema
219 32| wodemknęłasma dvjerze. Cuż ma wuzdrzała? — Dużô jizba,
220 32| kjedem je wodemknął. Tero ma sę nalazła v chędogji jizbje
221 32| zachodzec i sę dzevjic.~Tak ma sobje podała rękę na to
222 32| svojimi krotofilami.~ Tak ma sę vrocela.~Nalazłasma ksędza,
223 33| bjałką...~Długji tidzenje ma tam sedzała na Glonku. Wob
224 33| jomë na svjat Bożi. Tej ma vëszedłszë, z vesokjich
225 33| rozeznanjô, co złé i dobré, nji ma sposobu poznac dróg, po
226 33| Beło to pravje v połnjé, a ma dojadała wobjadu pod vjelgjim
227 33| njeprzijocelami, i zdrzała ma na sebje pitającimi woczoma.
228 33| wusmjechnął sę ksądz Paveł. Ale ma tero vjedzała, że wonji
229 33| wostavjilë jaką vartę. Tak ma tede dzękującë Bogu za wopjekę
230 33| chodzełë mje po głovje, pokąd ma tam sedzała nad naszą svjeczką
231 33| stronë na hok założoni! Tak ma sobje wudbała, jesz żdac
232 33| Tec navetk jesz wosmi nji ma! Tak to milą deszcz i doka!
233 33| je vjęcij provdë, njiże ma ludze dziseszi vjerzec chcema.
234 33| dzel Glonka, na chternim ma dziso sedzima i navetk joma,
235 33| kreło sę tile zchóvk, że ma jich dotechczos navetk vszetkjich
236 33| Przëtim chvoleł i godoł:~— Nji ma nad krolevjonkę jezora!
237 33| tim mje doł poku. Ale nocą ma wuradzeła z panną Klemą —
238 33| nji moglë. Jô zrobjił, jak ma so z panną Klemą wudbała,
239 33| tich tam tak a tak ju nji ma retunku. Boczë, za dva dnji
240 33| vjelgji kanonë, chternimi ma ten przegrzeszoni wostrov
241 33| głęboko v zemji zatacilë, ma jich vëkurzema, jak kretóv.~
242 33| Cloiik v nazodni drodze! Bo ma będzema pjilovała i vaju
243 33| nji mogł nas vjidzec, jak ma ceszij kota podbjeżała pod
244 33| z daróv pannë Klemë.~Tak ma so wuszekovała vjeczerzą.~
245 34| njeprzijoceli ju njima! ~Tak ma sę chiże woblekala z nodzeją
246 34| i woczoma sę smjała. Tak ma vëszła z naszigo kretovjiska —
247 34| nalezlë gnjozdo prożné. Nji ma tero czasu jisc po ruchna,
248 34| takjigo przepjisu na ludzi nji ma, nji mogę sę vëkozac, jak
249 34| vestchąvszë rzekła:~—Tero ju nji ma co żdac. Trąba dzis nje
250 34| zbudzeł v jizdebce, v chterni ma za pjerszą razą z ksędzem
251 34| sodze ku Chojnjicom. Vszescë ma sę srodze zajiscelë taką
252 34| napchała pełno. Chvjilę ma na sę pozerelë, jaż wodezvoł
253 34| bratku, nama też not baro. Bo ma vaju wobu muszema zavjezc
254 34| rzekł:~— Ksądz Paveł, pokąd ma tam v jomje v gromadze sedzała,
255 35| rozgrzeszenjô. bo ksędza tam nji ma. Nje chcę mjec tvojigo potępjenjô
256 35| poszłë na njemjecką. Tak ma doszła jaż krotko Sorbskjigo
257 36| kozle vesoko sedzoł kuczer. Ma jim zeszła z drogji na bok,
258 36| sposobnich gburóv i takjich, jak ma, vanogóv. Jidę wod krziżovich
259 36| roczeł do złoconi karetë? Cuż ma zgrzeszeła procem Bogu abo
260 36| będzesz głupstva godoł!~Tak ma vzęła sę i sadła, a pon
261 36| bjednich ludzi.~Wob ten czas ma zajechała na dużi plac.
262 36| svjętigo wobrazu. Woboczisz, że ma sę tu dostała do djobelskji
263 36| służka jodło i szedł. A ma, jakżesma sę najadła i podzękovala
264 36| godzenë do vjeczora. Cuż ma będzema robjiła?~— Mje sę
265 36| żodni Bożimękji, a tu nji ma anji kropelnjiczkji, anji
266 36| Ale rod bem vjedzoł, chdze ma tu są?~— V pjekle! — wodrzekł
267 36| njemjeckji frantovkji. Dokąd ma tu też zaszła, Remus! Jak
268 36| potępjińcóv.~— Ala! Tos ma tu zaszłal A cuż va z nami
269 36| jistamańtnje nje vjedzoł cze ma są v pjekle cze nje, cze
270 36| zaczął wopovjadac wonas: zkąd ma jidzema i jakesma tu zaszła.
271 36| je człovjek z duszą, jak ma bjołi ludze. Przëvjozł
272 36| trzoskovelë njepotemu.~— Nji ma vjedzec, cobem v tim razu
273 37| nad tim morzem bołtickjim ma Kaszubji jesma timi żubroma,
274 37| njich będę wostatni.~Jak ma podeszła do nigo malarza,
275 37| Njech tak będze!~Kjej ma sę na noc kładła v łożka
276 38| nocach i njigdze go nji ma.~— Jô tu dłużij svjęligo
277 39| pjic nama sę chcało. Tak ma poszła do małi karczmë,
278 39| droga poprovdze zimkô.~Tak ma jich zgodzeła. Ale muszałasma
279 39| wogjiń loł z njeba. Dlotego ma so wudbała wostac ve vsë,
280 39| vodę podnoszô v gorę.~Tede ma sę spjeszeła, żebe przed
281 39| sę vëminąc mogłë. A jak ma z nji zeszła i zbłądzeła,
282 39| krom rebackji wostrzegji ma rovnak z nji zeszła v Błota.~
283 39| szerokjim kołnjerzu. Tak ma szła za njim, bivszë wudbë,
284 39| Remus! — rzekł won.— Tero ma wostała sami na tich vjelgjich
285 39| podpór wona ju zagrądzonô. A ma sami po kostkji stojima
286 39| a pod torfem muł. V njim ma sę zapadnjima, jak kaminje,
287 39| sicenë jezorni.Tu tego nji ma, ale cenkji vjetvje krzóv
288 39| jem. I tak v ti cemnoscë ma dvaji wopuszczoni ludze
289 39| loł. Ku reszce jednak, jak ma ju krom dachu przemokła
290 39| wujodanjé woprzestało a ma vëstovjała wuszë, cze sę
291 39| womon i czaróv! Remus, żeli ma tu żevi vińdzema, to jakji
292 39| sę latarnjô, a za chvjilę ma vëczuła zev:~— Hallo!~—
293 39| Błota. Szczescé vasze, że ma czuła vaju trąbjenjé, bo
294 40| pon Sorbskji. Ale boczë: Ma tam są tego nołożni. Chdze
295 40| co strasznigo sę dzeje. A ma ze smjercą v woczach moma
296 40| wodrzekł Trąba. — Bo ma go vjidzała na Łebskjich
297 40| Njevdarzę sobje, jak długo ma tam sedzała, jaż tu wod
298 41| sę ludze strzelevi zemje. Ma dvaji z Trąbą vzęlasma sę
299 41| gvjozdka przënjese. Kjej ma tak naszła z mrozem v ruchnach,
300 41| pjecach dzevovelë sę, jak ma ten mroz strzimac możema.
301 41| sobje kozoł. Jednigo dnja ma pravje vëszła z Rotębarku
302 41| pcvno jak amen v pocerzu, że ma zabłądzeła. Dovno ju mjałasma
303 41| stoł pole v stronę Juszk. A ma tu jidzema v doł a las tam
304 41| chterni nom povjedzą, chdze ma tu zaszła. V takjich nocach
305 41| svjeceł ju barzo vcrazno. Ma na njen dążeła chiże, gnani
306 41| vlozł. Ale v ti pogodze nji ma sposobu jisc dalij.~Tak
307 41| sposobu jisc dalij.~Tak ma tede v gromadze wodemknęla
308 41| v mali domovnjik. Z tego ma sę domaklała v stron vjelgjigo
309 41| statkóv żodnich v jizbje nji ma. Na glenjanni podłodze sedzała
310 41| naszigo potkanjô vjedzec nji ma. Tero sprovadzełam cebje
311 41| bjił kominem v gorę.~Tej ma sadła vkoł cepła z wognja,
312 41| szedł le na Juszkji, dokąd ma chcała pjervji, njimesma
313 41| Czernjikovji dej poku, bo ma tu vszescë svjodkami, że
314 43| choc vjem vszestko. Bo choc ma tu za lasami v pusti mjeszkoma,
315 43| ludzi, a prziczina tego, że ma jezdesma z rodu stolimóv...~
316 43| vjązało. Zdovało mje sę, że ma dvoje le są sami na svjece,
317 43| pod chałup ludzkjich, tej ma zdzevjonimi woczoma na sebje
318 43| scanę wognjisté mołnje.~Ma dvoje sedzałasma cecho wokoma
319 43| nachodzi, będze strasznô!~Tak ma zeszła. Ale v gorze nad
320 43| nasz, v chternigo brzuchu ma sedzała, trząsł sę i zemja
321 43| sepała, a cemnjicę, v chterni ma sedzała sami, rozdzeroł
322 43| chvjilë chcałë pogrzebac. A ma nje vjedzała sobje radë.~
323 43| vesokji brzeg Zoborskji, ale ma vzęła kjerunk nje na nen
324 43| wobchodzi godanjé ludzkji. Ma dvoje jezdesma z rodu stolimóv,
325 43| na jego pjersach.~I tak ma dvoje sę rozeszła pod ną
326 44| sedzała ~I nama rągała,~Kjej ma do dom konje gnalë i cebje
327 45| chronjonô strachem, chterną ma z Mjichalem vërąbjilë dlo
328 45| Golijace?~Tej dała mje rękę. A ma sobje zdrzała v woczë, ale
329 45| stojała długô droga żecô, a ma na ji dvuch procemnich kuńcach.
330 45| sądë Boskji!~Wob ten czas ma stanęła na smętorzu. Krziż
|