Chapter
1 1 | chdze Remusa nje znelë. Bo ti, co go vjidivelë na vszetkjich
2 1 | zdovało, że Remus v chvjilë ti płakac będze.~Vdarzëc sobje
3 1 | stroszelë. A ma mołi bełasma ti wudbë, że won so choba za
4 2 | za tobą chadzac będze a v ti chvjilë, kjej czetosz, patrzeł
5 2 | mje vzął i nabjił.~A do ti smarovkji jô przëszedł vjedno
6 2 | krołevjonce svobodę! —~Alem so v ti jistni chvjilë przëboczeł,
7 2 | chvjilë dodala te słova:~—Ale ti njedobri godzenë, chterni
8 2 | godzenë, chterni jô sę boję, ti won jesz nje vëbjił.~Jô
9 3 | strasznich wukozkach. ~Wod ti stronë pola trzë chojnë
10 3 | woko vpadła jarzębjina po ti stronje rovu granjicznigo
11 3 | Małi jô vëzdrzoł procem ti postavni panji.~Nogji moje
12 3 | bjednim i żorotnim przë ti peszni i vdałi krolevjonce,
13 4 | bo drugji so skjidła przë ti worędzë. Ale wona krom tego
14 4 | durë do pjekła. Na grądach ti zibji rosłë brzoze. Mjedze
15 4 | nje vjidzoł.~Kuńc wuzimku ti chojnë, chturen sę trzimoł
16 5 | redosnigo. Jô wod njich zarvoł ti vjesoloscë, żem gvjizdoł
17 5 | deszczovi fale. Bjeleł sę v ti vërvjiznje pjosk żołti i
18 5 | korunovaną jarzębjiną, chterna na ti gorze stoji. A njikomu njick
19 5 | nanalozł, le jô som.~Przë ti roboce jô sę zmokł, bo beło
20 5 | żnjivo żdało za dvjerzami. V ti chvjilë jô sę dobroł, chdzem
21 6 | rosł chiże vzviż, bo mje ti zochętë dodovelë dosc tile.
22 6 | meslec wo nim Straszku, co v ti chace sedzi...~Bo kjej ludzi
23 6 | Tej jô vjidzoł, że pokuńc ti drogji daleko przed nami,
24 6 | zabrac do dzerżtli.~Jô beł ti sami vjarë, to też jem nje
25 7 | beła za gorą. V wurzmje ti gorë vekopani beł cali rząd
26 7 | smjerc!~Tak jô tam sedzoł v ti słomje, jak no Danjel v
27 7 | Trzë dnji wonji mje tam v ti sodze trzimelë. Ku reszce
28 8 | so wuvożoł:~— Won vje wo ti rozpravje z Golijatem. Ale
29 8 | potcevi Mjichoł movji!~V ti chvijlë jô so przëboczeł,
30 8 | nad zotorem. Mjichol beł ti sami vjarë i rzekł:~— Żeli
31 8 | postronku wu cegana.~Ale ma ti jego komediji zrobjiła kuńc,
32 8 | cuż ta ksążka kosztuje?~— Ti ksążkji v mjesce nje przedadzą
33 8 | vszetko beło dzivné i pjękné v ti ksążce!~Jakji tam bëlë ludze
34 8 | vjeczora czetac muszi z ti ksążkji. B ojô be mogł znji
35 9 | ku reszce jarzębjinę po ti stronje lasu, poznoł jem
36 9 | wostavjił: na brzegu rzekji.~Wod ti njedzeli nji mjoł jem żodnigo
37 9 | njewohzerającë sę vjedzołjô v ti chvjiłë.~—To nje wona, to
38 9 | długom leżoł njesvjadomi v ti chmurze, ale jakjem wodecknoł,
39 10| chcoł wobrazëc. Ale jô beł ti jistni wudbë, co won i jem
40 10| bełbem jich mogł wusmjercëc v ti chvjilë. Alem wopamjętoł
41 10| njeslë. A jô sę dobroł v ti chvjilë, jak małi i żorotni
42 10| chodzeł wonge na nowukę. Ti mje zaru przërôczilë:~—
43 13| płoszczem głovę szkapje, żebe ti, co go gonjilë, nje czulë
44 13| cużbes zrobjił? — Ale jô jem ti wudbë, że va młodi może
45 14| dzejach kaszubskjich. ~Wod ti njedzeli nje tile vjid svjeceł
46 14| scanje kol mojigo łożka, v ti sami scanje, v chternąm
47 14| budzeła sę volô wu ludzi. Ale ti, co panovelë, nje chcelë
48 14| drugjim, posadzeł Pon Bog na ti zemji. Choc won beł starszim
49 14| prziczin jedni nje beło i to ti, żebe jim zbivało na dzirżkoscë.
50 14| pravom njeprzijocela. A ti, co jesz żiją i movę a wobeczoj
51 14| Vjisłą i morzem zachovelë, ti ju vszescë wuroslë v njevoli
52 14| chlichała. Ale na mje szło z ti kamjanni tvarzë wumarłigo
53 14| Cud Boskji! Kjej jem z ti jizbë vëszedł do czeladni,
54 15| voz mogł przejachac. Przë ti worądzem sę doznoł, że tu
55 15| jich wuczeł vojovanjô i ti z Mjichałem cecho rozmovjelë
56 15| jak të mój brace, i sinem ti zemji. Alem sę nje spodzevoł,
57 15| A cuż vë tu, panje, na ti samotni gorze v nocë?~—
58 15| jem sę jak długji do nóg ti dzivni uwosobë. Ale won
59 15| mjoł jem uwodvogji, żebe po ti rozmovje Mjichałovji i Marce
60 15| na las vkoł, chturen do ti chvjile mje wodgrodzoł wod
61 15| przez chmurë. A jô vjidzoł v ti chvjilë jakô wona jednak
62 15| żdająci na moje slovo. V ti chvjilë zaszorzeło na rzece
63 16| koscele na ji zdovanju!~Mje v ti chvjilë mocko zagorzeło,
64 16| nje vjem!~— Ale jô vjem. V ti jizdebce. V nji też będzesz
65 17| skora wosła Mackovigo. A ti not barzo z moją bjałką!
66 17| kara Boskô! — rzekł Trąba.~—Ti wudbë më bëlë vszescë, më
67 17| sedzała jich rozga na ti zemji. Vjarę mają naszą.
68 18| calą szopę.~Trąba mje v ti cemnoscë wuchveceł za łokjec
69 18| czo brace! Cemno też v ti szopje, że łbë sobje strącema,
70 18| rzeką, nje roznekô wona ti cemnoscë. Tec noc długô
71 18| gvjôzd na njebje. A mje won v ti chvjilë vëdovoł sę dużi
72 18| ksążkji będą naju bronjic z ti szańcë, a moja strzelba
73 18| wokjenka i na wodlev.~Po ti godce przëstąpjił do wokjenka,
74 18| i młinë cuzim?~— A może ti cuzi pravje to robją? rzekł
75 18| karovanjim moji karë, bom jesz do ti robotë nje przëvekł. Krom
76 18| do pasa, ale jô bem beł v ti chvjilë skoczeł choc na
77 18| doł pod vodę. Ale won sę v ti chvjilë zervoł, vëcarł slepje
78 18| rzekł Trąba:~— Tero tu v ti latarnji njijak nje je straszno.
79 18| nje wuvjerzeł, njevjidzącë ti bjotkji na woczë. A może
80 19| i rzekł:~— Remus! Że też ti panovje lubją vszetko tak
81 19| nje pjił le patrzeł, co ti panovje tam robją.~Pjisoł
82 19| Ale mje sę zdovało, że v ti chvjilë wuderzeła szabla
83 19| przëtim, a jô sę dobroł v ti chvjilë:~— Won Czernjik
84 19| nodzivnjejsze vimova moja v ti chvjilë — czuł jô to dobrze —
85 20| wod lasa. Vjednim molu z ti stronë pola stojoł vjelgji
86 20| trunkji nich pjekjelnjikóv ti nocë?~Trąba moje mesle zgodł
87 20| I przëboczeło mje sę v ti chvjilë, jak mje no potcevi
88 20| Żeli rechłij njiże jô v ti cemnoscë wuzdrzisz jakji
89 20| Tvoje tovarë mogą tam v ti chvjilë jesz bezpjeczno
90 20| rzekł Trąba. jak to z ti vodë czasem na brzegu zapłacze?
91 20| doznac sę, co to za wukozka v ti kopjicë sana sedzi. Tak
92 20| krzivdë nje zrobjił, to v ti spravje z njim nji ma żartóv.~
93 20| jak naszlë Prusocë, tej ti naju scesnęlë jak wobręczą.
94 20| njebje porachują. Ale jô jem ti wudbë, że ta maszina jich
95 20| sę mocko przerachują. Do ti chvjile jô z njimi vojovac
96 21| stegnami za lase, co wod ti stronë podchodzą jaż pod
97 21| pod Svorzeva i Pucka, i ti, co na Woksevskji Kępje
98 21| pszenjicznich gruńtach sedzą, i ti dużi chłopë z Wolivë, chterni
99 21| grobóv ksążąt kaszubskjich, i ti, co na Karvijskjich Błotach
100 21| svoje checze postavjilë, i ti, co na Żornovjiznje przëlglë
101 21| przëlglë do vjelgjigo jezora, i ti co na njemjeckji Pomorsce
102 21| żiją strzod jinnovjercóv, i ti co sę tacą po lasach Mjirachovskjich,
103 21| lasach Mjirachovskjich, i ti z Czestich Pól, i ti z brzegóv
104 21| i ti z Czestich Pól, i ti z brzegóv Redunji ku Gduńskovji,
105 21| Redunji ku Gduńskovji, i ti z Kaszubskji Szvajcariji
106 21| Szvajcariji i Redunji zdrojóv, i ti ze zemji koscerskji, zoborskji
107 21| vłosnich svojich senóv. Ale ti, co sę tam zchodzą do Vejherova,
108 21| zchodzą do Vejherova, to bëlë ti provdzevi Kaszubji, nasz
109 21| panem na Zvadze je Njemc, a ti mają po dzis dzeń gorę.
110 21| całą zemję koscerską. Przë ti staceji będzemë rozvażac,
111 21| bogatszi mjeszczanje. Ale v ti dużi jizbje beło vjeselnji.
112 21| nowukji v głovje mô, njiż ti drudzë.~Tak mje tich senóv
113 21| końskji łbë! Żebesta va połovę ti fercovkji beła dostovała,
114 21| rzec. Tak won żdoł, jaż ti drudzë vińdą, vstoł, vzął
115 21| svojim bezpjeku. Alem v ti chvjilë so przëboczeł no
116 21| jezora. A kjej meszlę v ti chvjilë wo mojim njeszczescu,
117 22| przëjąło... Wuvożej: To bëlë ti dovni Kaszubovje, co pod
118 22| jak bjedni i żorotni są ti żevi, chternich wobroz woddaje
119 22| Ale jô nje wumjoł zgadnąc ti zogodkji, bo vjidu mje nje
120 22| bem nje wukarovoł?!~Mje v ti chvjilë nobarżij wuderzeła
121 22| wuchvacëc i do prize vsadzëc. Po ti jego viżavje gnotóv i ti
122 22| ti jego viżavje gnotóv i ti karze z tovarami wonji sę
123 22| svobodę. A Trąba rzekł:~— Przë ti pjesnji jô sę njijak wo
124 22| Boskô nje chcała, żebe na ti svjęti pjelgrzimce krev
125 22| jak chmura bjołô naksztolt ti, co za Boga Wojca zasłonjała
126 22| ludem płinęła chmura, ale v ti chmurze rozeznoł jem ricerzi
127 23| sę jimu Stach i Klerik. Ti dvaji sę wob drogę vjedno
128 23| Bo choc to naszi ludze ti karczmarze, to procem szandaróv
129 23| łęgjigo chłopca, chternigo ti drudzë jednak krzivdzilë.~
130 23| pruskji kopeto przerobjilë. Ti są nogorszi, jak kożdi zaprzańc...
131 23| puscilë z kompanjiją, choc i ti z Mjechucena reno sę nalezlë.
132 23| bjałkji i rozporządzilë:~— Wod ti mokroscë babsko nabędze
133 24| przë mje i przëzdrzë sę ti srogji mocë naszich! Dlo
134 24| Żebe tak za njimi stojelë ti, co z Garecznjice vëszlë
135 24| Garecznjice vëszlë za kompanjiją i ti, chternich jô vjidzoł v
136 24| naju to wurodzoni dzedzece ti zemji. Ale wonji dzis na
137 24| vjodła droga, ale jô nje czuł ti czężkoscë. Kurz jak doka
138 24| wosamętoł sąd i sędzich.~Ale jô ti karë przëjąc nji mogę a
139 24| pochvaleł i rzekł:~— Jô jem ti jistni wudbë. Muszisz robjic,
140 24| svojigo dodom. Bo jinaczi ti Njemce ze Zvadë będą cę
141 24| cze jakji jinszi. Vszescë ti advokacë żiją le z przekrącanjô
142 24| karczmje wonji sedzelë vszescë. Ti mjeszczanje z berłami, Klarneta
143 25| i rzekł:~— Dalij jisc v ti vjilczi pogodze nje sposob.
144 25| gałąz abo mech, co bem v ti doce vëbłądzeł.~Tak rzekłszë,
145 25| njic be mu nje zrobjił. Po ti roboce vzął jem nadstavjac
146 25| rzekł won.—A tero poj! Z ti sicenë poszijemë so dach,
147 25| tu daleko wod ludzi. A v ti pogodze anji zvjerz dzekji,
148 25| vłosnigo żëcô.~— I jô jem ti vjarë! — wodrzekł jem.~—
149 25| tu sami v lese. Żebe też ti stolimovje, co tu pod gorami
150 26| krol pruskji kavałk polskji ti korunë sobje przëvłoszczeł.
151 26| markotno, żeli chtos spominô wo ti korunje, bo sę boją, żebe
152 26| A żebe jakąs krolovą do ti korunë vzevac, to wonji
153 26| trzimoł v ręce valni kosz.~Cuż ti njezbednjicë wod cebje chcą?
154 26| seti a dzirżkji. Mje won v ti chvjilë przëboczeł straszedło
155 26| wostoł leżącë. Povstoł i z ti stronë krzik takji jak mjedze
156 26| Wojcze nasz zmovjił a z ti chmurë vësepało sę kjilenosce
157 26| jak naszi vołelë:~— Cuż ti Njemce chcą wod naszigo
158 26| jinszimi przestępcami. Co ti dvaji przeskurzelë, tego
159 27| jedna vjelgô broma. Ale krom ti jedni vjelgji bromë provadzi
160 27| sodzë.~— Jô słuchoł z wuvogą ti nowukji wo spravjedlivoscë
161 27| bezducha. Knop Remus ranjoni v ti bjitvje vëstrzelenjim szandarë
162 27| wod wurzasu połknął i do ti godzenë, jak movji, nje
163 27| połknjęti ząb złoti i do ti chvjile nje nalezoni, tej
164 27| Pocużes sę przëznoł do ti spravë z Golijatem?Terocë
165 27| zkjidlë, chdze nogrebszi mają, ti cemjęzicele ludu kaszubskjigo!
166 28| belo v kręgle kulac!~Po ti zobavje zabrelë sę do medlenjô
167 28| sodze rzekł rągającë:~— V ti baliji wostanje na vjekji
168 28| vjedzoł, że won to beł. Ale po ti pjerszi pjesnji przësżła
169 28| mu na to patrzi. Jô jem ti vjarë, że won mogł cë vëszczekac
170 29| robotę złimi polcami, a z ti prziczinë tak lecho nom
171 29| vjedze. Bo wuvożej som: Vzęlë ti Njemce nom zemję, vzęlë
172 29| jich njevolą. A jô dziso v ti sodzë wumrzę. A jednak ma
173 29| wumrzę. A jednak ma dzecë ti zemji rodzoni i vzęlësmë
174 29| dusi, ale wonji są mądri, ti naju cemjęzicelc! Tich vigodnich,
175 29| pjętach sedzało, chocbe mje v ti chvjilë smjerc beła pjisanô,
176 29| płacz bjałkji moji i dzeci v ti straszni chvjilë...~Całi
177 29| bo jô cë daję pravo do ti jomë i do vszetkjigo, co
178 29| jałovcovi, chturen mje sę v ti chvjilë zdovoł takji vjelgji,
179 29| do nicli njeprzijoceli. V ti chvjilë mje, chternim całą
180 29| njevoli skrępované.~Com v ti chvjilë przeszedł v duszë,
181 29| meslą:~— Żiv të Remus z ti sodze nje vińdzesz, le pudzesz
182 29| i muszoł jem sadnąc. Wod ti chvjile jô le żdoł, kjej
183 30| sę Remus! Długo cę tu v ti prizë ju nje będze!~— Vjem! —
184 30| Cużes të zadoł, chlopje, ti Mjichałovi Marce z Lipińskjich
185 30| Tec jô cë groł na murë ti sodze po kjile razi, ale
186 30| będę cę muszoł vëvlec z ti sodze. Bivej zdrov!~Jak
187 30| dotrzimô słova i cebje z ti sodze vëbavji.~Ale jô wodrzekł:~—
188 30| Boskô, tej jô jesz zdrov z ti sodze vińdę, ale pjekjelnimu
189 31| vëpuscilë. Woddelë mje przë ti worędzë vszetko, co mje
190 31| Remus, że wonji be nom ti pojigji nje delë, kjejbe
191 31| not beło, żebe dokazac, że ti co tak povjadelë, mjelë
192 31| Trąba. — Jak długo jesz ti njeprzijocele będą sę pastvjilë
193 31| z wurodë.~Ale jô sobje v ti chvjilë przëboczeł wostatné
194 31| njebo na vodach stojoł. Z ti stronë brzegu rzędë krzóv
195 32| Klema stanovjiła sę przë ti vesokji Bożimęce, wuklękła
196 32| napełnjała zgroza dzejóv ti vesokji Bożimękji. Mje na
197 32| gruńceJakpo stegnje. Le strzodkjem ti stegjenkji vązkjim rovjikjem
198 32| bladi vjid. Wuczułjem v ti chvjilë krzik słabi za sobą
199 32| jakji vjid ze svjata do ti jomë vpodô. ~Naszedłszë
200 32| cemnjice, rozeznałë, że v ti jizbje są statkji domovi.
201 32| Klema, chterna chodzeła po ti długolatovi krijovce svojigo
202 32| wuproszę, żebe njikomu wo ti jomje nje povjedzoł. A vas
203 32| krosnjęta wobronją sina ti zemji wod pomstë ji dziseszich
204 33| Wudboł jem sobje vësedzec v ti dobrovolni sodzë v gromadze
205 33| nabroł jem do ksędza Pavła ti vjarë, co dzecko do wojca
206 33| cud, ale duch, chturen v ti leczbje zaklęti żije. —~
207 33| poprovadzi, kjej vińdze z ti Pusti. Jô leżoł tego samigo
208 33| zemję, jak bobrë.~Jô beł ti sami wudbë. To też jem chiże
209 33| pomesloł jem sobje. — Ti wod Zobór naju najadą, a
210 33| wod Zobór naju najadą, a ti wod Plęs pjilują, żebesma
211 33| vjidu, jakjich mje tu v ti cemni jomje pod zemją wużiczeł
212 33| dzirżkjim, kjej tego not. Jô jem ti wudbë, że kjej go jakji
213 33| Żebe le nje zabłądzeł v ti cemni nocë!~— Wo to jô sę
214 33| zmovje z niini rebokami, a ti go v taką pogodę podvjezą.~
215 33| Tej jesz roz pocignę z ti flachë, a mom nodzeję v
216 33| Zobór i wod Plęs pjilują ti zeloni i czervjoni njeprzijocele!
217 33| kjej ju vojna sę skuńczeła? Ti ludze tu jadą na termin
218 33| kretóv.~Bivszë na początku ti przigodë dobrigo ducha,
219 33| do Vcjherova, beł jem v ti domovi vojnje srodze wustaplevi,
220 33| żodni skarbë svjata bem tu v ti jomje nje vësedzoł anji
221 34| smjechu nje pękł, to le z ti prziczinë, żem sę strachoł,
222 34| rekvirované". Vjidzisz, jaką ti Prusocë mają bogatą movę.
223 34| zrobjic. Jô wodrzekł, że mje ti łaskji nje not. Ale won
224 35| grzevę, żebe sę vjidzec ti jistni. Jak jô v mankolijach
225 35| panóv i ludu, chternim ti naszi ksążęta przevodzilë?~
226 36| na chternich spac muszą ti, co wobmovę robjilë na drugjich
227 36| wustanovjoni. Na ten przikłod ti, co v lestach, ksążkach
228 36| połkvaterk żołcë wutoczi. Bo wu ti zortë grzesznjikóv żołcë
229 36| żadno. Potim wosobno do ti robotë nasadzoni djobeł
230 36| pjekjelnjikóv tcgo zortu bjiją, a ti jim zos wodpłocają. I tak
231 36| panuje. Straszné mękji cerpją ti, co całé grubé ksążkji żegac
232 36| No, przënomji jô sę do ti buchtë pjekjelni nje dostanę,
233 36| zbankrotovelë na hańdlu z gęsami. Ti też nje wiimjeją vjele vjęcij,
234 36| do kaszubskjigo pjekła. Z ti prziczinë jô mom volą nosëc
235 36| znaje le pjekjelną godkę. A ti va noprzod vëknąc muszita.~
236 36| grająci robaczi frantovkji na ti sami trąbje, chterną graję
237 36| czortóv v wuszë kole!~Po ti przervje zatopjił chiże
238 36| A som djobeł beł też v ti jizbje, le go mój druch
239 36| vamps — że noszę szkaplerz. Ti drugji ludze, choc movją
240 36| panjenkji szkodzi. Nasz pon z ti prziczinë kozoł całé podvorzé
241 37| trunkjem! Nalij sobje z ti butelkji duńskjigo jeden
242 37| do strzimanjô. Bełbem v ti chvjilë voloł stojec przed
243 37| scanach. A cuż wodpovjedzą ti, co po zemji chodzą le jak
244 37| jedzenjé i vigodę... Boczë: Ti, co długą regą z tich scan
245 37| Prędzij wonji vëmerlë, njiże ti ze Szczecena, ale mocnji
246 37| żijącé pokolenjé je jak fala ti jistni rzekji, chterna jednim
247 37| Revekoła.~Va dvaji pochodzita z ti częscë Kaszub, chdze Kaszubji
248 37| stari koscelni v Wolivje v ti chvjilë, jak jô dovoł na
249 37| pancerzach i bogatich strojach. V ti vjidni częscë stojoł krotko
250 37| wono mje nje przeżije. Ale ti, co długjim rzędem — ricerze
251 38| przëszedł. Przëjął mje v ti dvornjicë, chdzesma vczora
252 38| za mojich lôt panovała v ti całi Pomorsce wod Koszalena
253 38| mje na głovę jak wulani. V ti chvjilë wod stóp do głovë
254 38| wojcze!~I znovu ceszô sadła v ti vjelgji dvornjicë, jak zapanuje
255 38| panovała v dvornjicë, a strzod ti cesze prożni lukji v łożach
256 38| tu!~Przeze mje przeszłë v ti chvjilë skrë, wod chternich
257 38| le vje, czimu të tero v ti żorotni postaceji po zemji
258 38| zaczął vołac na służbę. V ti chvjilë vszeskji svjece
259 38| podobni Czernjikovji, jak v ti chvjilë.~— Zdrzë! — krziknął
260 38| go moji rękji. Buszni z ti mocë, chterna ve mje tkvjiła
261 39| mje na woczë przëszło v ti minjoni straszni nocë v
262 39| stolimóv i pjił vodë ze zdrojóv ti vjelgji rzekji; chterna
263 39| rzekł:~— Vjele jô nodzeji do ti naszi chahipë nji mom. Volołbem,
264 39| dô! — rzekł jem. I tak v ti cemnoscë ma dvaji wopuszczoni
265 39| jô godoł z rebokami. A ti mje povjadelë, że te Łebskji
266 39| kanonë?~Przëboczeł mje sę v ti czężkji chvjilë stari nasz
267 40| wu nas, ale beł wucęti v ti viżavje, chdze mjałabe bëc
268 40| pamjątkji kaszubskji na ti zemji, jakbe je zasepałë
269 40| Przeszłasma wurzas i zvątpjenjé v ti dziseszi nocë na Łebskjim
270 40| vszetką wodvogę i bełbem v ti chvjilë zavroceł do dom,
271 40| czężko zrobjiło. Może z ti prziczinë, że të vëzdrzisz
272 40| nocë nekałë precz. Możebe ti potcevi rebocë pomoglë nom
273 40| do zemji sę kłedlë. Bo v ti stari kaszubskji połovje
274 40| dvjerze koscelni. Ale v ti chvjilë kanęła na dachu
275 40| trzoskjem vpadło do koscoła. V ti sami chvjilë płom vjelgji
276 40| naprocem. Spjev wumarł. Ale v ti chvjilë Trąba mje chveceł
277 41| Pocuż vëbjijô wokno. kjej ti tam vëbjijają dvjerze? Przez
278 41| bo to straszno błądzec v ti smjegovi pusti, nje vjedzącë,
279 41| vlepjonimi provadzeł. Wod ti chvjile vjater, chturen
280 41| jakjis dzivné posodłovjé v ti pusti. To jak v bojce wo
281 41| za njick v svjece bem do ti chałupë nje vlozł. Ale v
282 41| chałupë nje vlozł. Ale v ti pogodze nji ma sposobu jisc
283 41| człovjek mjoł nalezc klucz do ti zogodkji?~Kjej jem tak stojoł
284 41| zazdrzec, co sę dzeje v ti samotni chałupje.~Ale v
285 41| Chmura a za nją pustô...~V ti chvjilë prisnęło ze szczepóv
286 41| stari, jak żëcé ludzi na ti zemji, wobchodzeł będze
287 41| To të som mjec muszisz.~V ti chvjilë Trąba mje szturnął
288 41| jô to czuł:~— I Smjerc!~V ti chvjilë zvonkji jesz roz
289 41| tovarzesz nje przëpłuceł żëcim ti nocë. Bo chdze jô i won —
290 41| dzivné rzecze sę dzejałë ti nocë.~Ale chatë vjidzec
291 41| robjił jô sobje wo to v ti chvjilë żodnich mesli, bom
292 41| na Czernjika.~Mova moja v ti chvjilë — czuł jô to dobrze —
293 41| tim won nje vjinjen, le ti ludze, co sę wujednac nji
294 41| woprzestol jem sę dzevjic v ti straszni nocë, kjej szlach
295 42| mje samimu na wurzas, a v ti valce straceł jes żëcé.
296 42| wupodł na łożko jak kam. Po ti vjelgji fatedze i strasznich
297 42| spravë svjata.~Czimuż jô ti jego wostrzegji nje słuchoł?...~
298 42| wuznovoł jinszi robotë, jak ti, chdze gnotë trzeszczą,
299 42| trzimô, bo mesli bjedni, że ti vesokji cenë mu nje zapłacą.
300 42| Strzeżë sę, Remus, bo ti bjałce zle z woczu patrzi!~
301 42| vłodzë ji mjeteloka.~— Cuż ti ludze wod cebje chcą? —
302 42| Pana Boga i rzekł:~— Przë ti svjęti njedzeli trzeba rovnak
303 42| Czernjik. Povjesz, szołtesu, ti kobjece, chternąm woknem
304 43| rebackjich. Som jeden v ti nocë na ti vispje i na tich
305 43| Som jeden v ti nocë na ti vispje i na tich vjelgjich
306 43| vjelgji vodë vkoł mje.~V ti spokojnoscë wusnął jein
307 43| wokjem, tak żem sobje v ti chvjilë przëboczeł vezdrzenjé
308 43| chterno mu słuchô.~I jô czuł v ti chvjilë, że moja mova sę
309 43| mjiłoscą svoją.~Chadzałasma v ti pustinji vodni, jakbe nas
310 43| vjidzałam.~Ale jô vjedzoł v ti chvjilë, że to moje szczescé
311 43| Procem przërodzenjô jezoro ti scanë czorni nje zatrzimuje.
312 43| postavë beła wona jednak v ti chvjilë bojącą njevjastą.
313 43| trzeszczałë, jakbe nas v ti chvjilë chcałë pogrzebac.
314 43| Boską. Tej zaszkli vesoko na ti Bożimęce zamjast smutku
315 44| rozestajné drogji. Ale mje sę ti godce vjarë dac nje chcało,
316 44| stari, jak żëcé ludzi na ti zemji, wobchodzeł będze
317 44| Beł takji czas, kjej na ti gorze łiszczoł sę vjid vjeczni,
318 44| krev v wobronje svobodë ti zemji, a ludek prosti, v
319 44| strzod szarigo ludztva. A ti, co z ni krevji pochodzą,
320 44| ten cud sę stanje, abo jô ti nocë nje przeżiję. Wudzirżë
321 44| znak, żes të vodz i krol ti zemji Tej mova tvoja sę
322 44| dozdrzec, gorë vkoł. Ale mje v ti vjelgji łunje przëboczeła
323 44| v samotnichace v smjegu ti nocë, kjej mój jedini tovarzesz
324 44| Cud sę stanje abo jô ti nocë nje przeżiję! — tak
325 45| długą, leżącą do słuńca. Na ti wurzmje zabovjałë sę dzecë
326 45| dac nji mogła sama.~Ale ti vjarë v svoję moc i v svjętą
327 45| svoję moc i v svjętą spravę, ti jô nji mjoł ju jako małi
328 45| provdę.~ ~* * * ~Na ti provdze dobeti skuńczełë
|