Chapter
1 1 | mjejscé. Vjedzoł, że mu Pon Bog przësle kupającich.~
2 1 | rzitelnje po kaszubsku, ale Pon Bog mu wod wurodzenjô doł
3 1 | godką: — Bjej z Bogjem! Pon Bog mje krzivdę vroci!~Ale
4 1 | stvorom njemovim, chternim Pon Bog litoscevi za darmoka
5 1 | so wubrzątvjic, że jimu Pon Bog nje wużiczeł pevnigo
6 1 | łatami sę trząsł, że jego pon mogł sę mjenjac z jakjim
7 1 | noc robjima służbę: cze pon naju legnje v gęstim chvarznje,
8 1 | co do povjedzenjô, kjej Pon Bog ję na svjat zesłoł.~
9 2 | Chcę!~Bog z tobą!~Jaką cë Pon Bog mô drogę namjenjoną,
10 2 | dzivno mje, bo wurodą mje Pon Bog przëwoblekł żadną —
11 2 | vanożenjé po svjece. Tec Pon Jezus też i Jego Apostołovje
12 2 | vjęcij rozumu, njiże jô. Nasz pon beł srodze wostri a parobcë
13 2 | smjoł. Bo mje wod wurodzenjô Pon Bog doł jęzek skażoni, tak
14 2 | vadzëc:~— Pożdejtale, żebe Pon Bog vom za tego serotę nje
15 2 | navetk movë nje wużiczeł Pon Bog litoscevi!~Spac mje
16 4 | Svjętą Katarzenę najął cebje pon do pasenjô. Grzech mosz,
17 4 | skjidnje!~I tak jô nożka pon.~Tak złi jô Marcijannë nje
18 4 | v mokleznje skarnji, jak Pon Bog cë namjenjił, i służeł
19 4 | vłosnigo kavałka zemji, kjej Pon Bog cë pobłogosłavji. Jô
20 5 | doznoł, że beło zle. Som pon z palecą, vesok podnjesoną
21 5 | dobrigo! ~Za mała chvjilkę pon vëszedł z lasa. Trzimoł
22 5 | njick pomoc nji mogł.~Tak go pon chveceł za serschel v karku
23 5 | to wodrzekł:~— To cę ju Pon Bog jeden roz skoroł. Za
24 5 | wustojec anji wuleżec?~— Bo pon naju Gnjotę i mje wukoroł
25 5 | sobje:~— Połovę pocerza pon cë na ten guz wodrechovoł,
26 6 | zle zrobjiła. Bo za to, że pon Gnjotę i mje no tak srodze
27 6 | wudbë takji: — Jednimu doł Pon Bog krovę a dregjimu le
28 6 | chturen mje Vjarë nawuczeł, Pon Bog dô njebo vjeczné! A
29 6 | svjętą trzimało zgodę. A Pon Bog na to zdrzoł vjecznimi
30 6 | vszetko beło dobrze. Njech mje Pon Bog vëboczi, że mje żevi
31 6 | do zemji wobjecani. A som Pon Bog z njim godoł na gorze
32 6 | le provda. Bo vej: Naju pon to Abraham, a jego żona,
33 6 | szkodzi? — Njechle nasz pon będze mjoł lôt wosmëdzesąt,
34 7 | wopjisani v Pjismach. A Pon Bog cë go zesełô, żebes
35 7 | do njego zabrac, naszlë pon i panji. Panji mjała chusteczkę
36 7 | njedobrze v glovje. Za cuż mje Pon Bog z njiin skaroł? A za
37 8 | Golijat, choc sę łiszczi, jak pon vjelgji, nje je le sługą,
38 8 | vszelakjimu stvorzenju doł Pon Bog som i to zëcé je Jego.
39 8 | Nad njemim stvorzenjem Pon Bog doł człovjekovji vłodzę,
40 8 | rękę i rzekł:~- Njechże cę Pon Bog provadzi! Dac tobje
41 8 | vszetko svojim porządkjem, jak Pon Bog przëkozoł: Zosevë i
42 8 | nje rozumjeją.~— Njech mu Pon Bog dô sto lôt żëcô i rozvjąże
43 8 | won rzekł:~—Njech bądze Pon Bog pochvaloni!~—Na vjekji
44 8 | vszetko mom v moji torbje. Pon mjeszka dobędze, a panji
45 8 | pana i rzekł:~— Njech mje pon dô wod mojigo mita talara,
46 8 | jô so wuvożoł, że le som Pon Bog vje, co sę stanje jutro
47 8 | drudzë. Ko jednę le duszę Pon Bog na początku svjata prawojcovji
48 9 | v wosamętanju serca. Ale Pon Bog spravjedlevi wukoroł
49 9 | njebo novą krosą pomalovał Pon Bog vszechmocni i nové gnoł
50 9 | szedł do Lipna do koscoła. Pon i panji jachelë vasążkjem,
51 9 | Wokoma ji szedł peszni pon młodi. Z tim wona mjała
52 9 | nje bluznjił. Choba som Pon Bog cë pomoże, bo jô głupô
53 10| tede ju tak bëc mjało, że pon rzekł do Morcena:~—V czvortk
54 10| Njicht nje vjinjen, że go Pon Bog stvorzeł takjim a nje
55 10| Poj, Jemus! Dziso naju pon żenji jediną corkę. Wupjijema
56 11| Bożigo vlezą v człovjeka. Pon Bog litoscevi na początku
57 11| zadané wosoba, to njechji Pon Bog blogosłavji za żëcô
58 12| jô so tak meszlę: Żeli Pon Bog na strożë tego molu
59 12| beło, jak dovnji. Przëszedł pon i panji z dobrimi woczoma
60 12| do mje, jak wojc i matka. Pon mje pogłoskoł po czuprinje
61 13| njebje v Svjętigo Mjichała Pon Bog zesełô ludzom na wostrzegę,
62 13| kraju. Chto vje, co nom Pon Bog zesle v Novim Roku?~—
63 13| svjat nje będze. Bo kjej Pon Bog stvorzeł ludzi na wobroz
64 13| tile, bo roku moji choroscë Pon Bog doł żnjivo valné.~Bëlë
65 13| vjidzol vasązka, na chternim pon i panji jezdzilë do koscoła.~
66 13| vëspjevala godzenę:~—Nacuż cę Pon Bog stvorzeł na tim svjece,
67 13| wukozkji i Golijata. Le pon beł bleżij przëstąpjoni
68 14| ale ponjechelë mje, bo ju Pon Bog mje vzevô przed svój
69 14| ludzkô wurosnje do vjidu, be Pon Bog na nji pjisoł svoje
70 14| vząc na sę! Vë wuczałi i pon, a jô bjedni serota bez
71 14| pitoł:~— A chtuż to je, ten pon, co v Straszkovi leżi jizbje
72 14| człovjek. Z woczu patrzi jak pon, a mje rzekł bjednimu i
73 14| zdzevjoni, rzekł:~— Zesłoł Pon Bog z njeba rok takji, że
74 14| procem drugjim, posadzeł Pon Bog na ti zemji. Choc won
75 14| tego nje minje! Zburzeł pon Jozef krev nama młodim,
76 14| worędzë naszlë sę wonji — pon Jozef i szandara — i nje
77 14| rozestala na noc... V njedzelę pon Jozef mje znovu kozoł przińsc.
78 14| naszi wojczeznë! — rzekł pon Jozef. Potim kozoł mje bleżij
79 14| naszi nje wobronjilë? A pon Jozef długo przemiszloł
80 14| wobronjilë.~Beło mje, jakbe pon Jozef wodemknął przede mną
81 14| wodpovjedz gotovą. Ale pon Jozef pokozoł ręką na vizerunk
82 14| Panem Jezusem. Pokąd sę pon Jozef spovjodoł, naszi stojelë
83 14| naszi stojelë na domje. Bëlë pon i panji i Mjichoł i Morcen
84 14| chłopë stojelë pokornje, bo pon Bog beł v goscenje za dvjerzami.
85 14| ksędzem povtarzac pocerz.~Pon Jozef leżoł bladi na svojim
86 14| gvjozd.~Takę bojkę povjodoł pon Jozef. Skarnje jimu sę wob
87 14| pobjegłasma do gorë. Tam ju pon stojoł vëprostovani przë
88 14| mje rękę i rzekł:~— Wumarł pon. Njech stoji czas!~— Vëbjił
89 14| Marcijanna. Na drugji dzeń rzekł pon do Mjichała i do mje:~—
90 15| Noc, chternich do zavjitra pon nasz mjoł szczerze czestovani.
91 15| Vesokji postaceji beł to pon z długą brodą, worzłovim
92 15| rzekł:~— Cze to poprovdze pon Jozef, chturen wodbivô tą
93 15| wotarłszë. Bëlësma wudbë, że pon chce uwo jakji nogłi roboce
94 15| Njeboszczik mój brat — njech mu Pon Bog dô njebo vjeczné — povjedzoł
95 15| przińdzë po tvoje mito.~Vstoł pon i szedł a jô vstot za njim,
96 15| nogavjice i skorznje doł mje pon a dvadzesce talaróv pjenjędzi
97 15| volô mocnjejszô njiże moja. Pon Bog vje czimu i jak.~I vzął
98 16| Zapłacisz za nje tile, co pon szkolni povje, kjej je przedtim
99 16| jak żid movjił. Naszedł pon szkolni i povjedzoł, że
100 16| pjijesz, jô nje pjiję i pon szkolni nje pjije. Lepji
101 17| Nje vjem! — wodrzekł jem.— Pon Bog doł pogodę cepłą, to
102 17| Zaczęło to sę, jak nasz pon sprovadzeł so bjałkę ze
103 17| marszu muchë po woknje, pon vëbudovoł nové skrzidło,
104 17| nasza kaszubskô.~Ale som pon wudovoł, że ji nje rozumje.
105 17| njim zaboczą — bo jutro pon nasz te młinë, vodë i lase
106 17| przëboczeł, co mje njeboszczik pon Jozef na smjertelnim łożu
107 17| tam wu njego takji peszni pon z mjasta z czornimi woczoma
108 17| vszetkjimi zęboma. Ale nasz pon porvoł harap i zamjast na
109 17| Jidzta tero, ludkovje, bo pon sę gorzi. Mô won dosc kłopotóv
110 17| że njeboszczik nasz stari pon naju vëszkalovoł wod złodzeji,
111 17| porovnjoł stari njeboszczik pon. To też ma straceła vszelką
112 17| wochotę, bo choc to nasz pon a ma jego ludze, to njech
113 18| rozumjec? — Provda, kąsiczk cë Pon Bog tvój petel krzevo nastavjił,
114 18| Chtużbe mjoł napravjac, kjej pon jutro vëzbivô zemję i młinë
115 19| jedna briczka. Z nji vësodł pon vesokji postavë z czorną
116 19| i nen stari chłop, co go pon wod mamutóv vëszkalovał.
117 19| stari rzekł:~— To je nen pon z bjołimi zęboma i czorną
118 19| żoden Ariman anji Smętk, le pon Czernjik, znani szerok i
119 19| będzema pjilë litkup, bo pon dobjił targu i przedoł zemję
120 19| rozumjała!~Na le słova vezdrzoł pon Czernjik na mje a jô na
121 19| tam not!~Provadzeł naju pon Czernjik na przistovk dużi,
122 19| pańsku. To ju beł vjększi pon njiże Zobłockji na Lipińskjich
123 19| chlasnął. Nomjilij bem wucekł.~ Pon Czernjik, jakbe co mjerkovoł,
124 19| vesoko z bocznich stopjenji pon Czernjik veszczerzoł bjołi
125 19| gębë vjesołé, bo jinaczi pon vaju przez wokno vënekô.
126 19| sedzało dvuch. Jeden vjekovi pon z licami statecznimi jak
127 19| zvjeszała sę na pjersach. Pon Czernjik sę z njimi przëvjitoł,
128 19| panovje tam robją.~Pjisoł pon Czernjik jakjis cerografë
129 19| vezdrzenjim pełnim poczesnoscë beł pon. Jimu podoł pjoro pon Czernjik
130 19| beł pon. Jimu podoł pjoro pon Czernjik do podpisanjô.
131 19| jak wobaji podpjiselë, tej pon Czernjik vzął i pjoro rżnąl
132 19| skrzepjice strojic. Ale pon sę nom tero nopjerv przëzdrzoł
133 19| njiżodni wodrzemjechë wodrzekł pon Czernjik, — le dvaji Kaszubë,
134 19| to jesz ze storigo rodu.~Pon dzedzec machnoł ręką i zrobjił
135 19| stoję.~— Gvesno! — wodrzekł pon Czernjik, smjejącë sę. —~
136 19| do Berlina pojadzece, to pon Miller — i pokozoł na tego
137 19| I dobrze zrobji! — rzekł pon dzedzec. — Bo wnvożce sobje!
138 19| rechlij z pelnim mjeszkjem !~Pon machnąt ręką.~— Provdę mô! —
139 19| vezną tę dekoraceją! —rzekł pon Czernjik i pokozoł polcem
140 19| vjisalë tarcza i szabla.~Pon vezdrzoł, zaczervjenjił
141 19| służka stavjac butelkji a pon Czernjik zavołoł:~— Tero
142 19| vjeselilë. Ten kaszubskji pon, chturen nje chcoł bëc Kaszubą,
143 19| sobje, — jak mje je vëkłodoł pon Jozef na pustkovju. Stari
144 19| czężkjigo snu z nocë. Po chvjilë pon Czernjik sę do naju wobroceł
145 19| będze wona vom vjadomô.~Pon na to zavołoł:~— Dac mu
146 19| Vjidzoł jô że i ten zaprzańc pon ję rozuinjoł. Bo krev mu
147 19| do njich zavrzeszczoł:~—Pon zabjiti! Bivejta ludze i
148 19| dalij ludze i ceszta sę, bo pon vaju żije! ~Z dołu wodpovjedzalë
149 19| kuntraktu i spjevanjé? A ten pon, co sę czorni zrobjił wod
150 19| Rozum mje sę mjeszô. Ten pon Czernjik, beł won to jistnje
151 20| nad nami sąd spravjilë, a Pon Bog vje, jakbesma beła z
152 20| rzekł na to Trąba. Może Pon Bog mje natchnje potim jaką
153 20| szedłbe mjimo, kjejbe mje Pon Bog litoscevi nje beł za
154 20| jedno vjeczné wutrapjenjé Pon Bog kożdimu człovjekovji
155 20| povje!~— To je vaspon Mucha, pon Zoborskji, krol jezora! —
156 20| dzecë kolebac, kjej mje Pon Bog żodnich nje wużiczeł?~—
157 20| żodnich nje wużiczeł?~— Bo Pon Bog vje, żebes jich dejadej
158 20| dużim vjidem mjesądzovim. Pon Bog buduje vjększi i spanjalszi
159 20| woslë i wosocz, bo jô, ji pon, tacę sę na vojnje i nji
160 20| mje i rzekł:~— Zvadzkji pon nje żije! Złé novjinë lecą
161 20| jak vjeżô chłopa. A jak pon Zvadzkji podpjisoł kuntrakt,
162 20| jezora :~— Njech mu tam Pon Bog na sądze svojim vëboczi!
163 22| przez łovcze wobjeże, a pon Bog cę zaru za to vënagrodzeł...~
164 23| bo furmanję v porę konji. Pon Bog zesłoł na mje njeszczescé,
165 24| bełbe to norod chvalni!~A pon z worzłovim vezdrzenjim
166 24| ze stenką zrobjił nożka pon. Mje sę zdaje, że Klerik
167 25| za svjatem, a kjejbe nas Pon Bog dziso v gromadze ze
168 25| Żiczbą moją beło, żebe mu Pon Bog wukozoł drogę z tego
169 25| zasvjeci po długjich deszczach.~Pon szkolni radę Trąbë pochvolił
170 25| znovu żol zrobjiło. A że mje pon szkolni za robotę na jego
171 26| sposobem moje tovarë. Tej pon szkolni zapjisoł mje novi.
172 26| ludze lubjilë barzo kupac. Pon szkolni mje tich viborkóv
173 26| rozum i wodpovjadej, wo co pon bormistrz pitac będze.~Przë
174 27| słup grebi v tim płoce: Pon Czernjik.~Stanął won z aktami
175 27| chcę żodnigo wobrońcę, bo Pon Bog vjidzi, że jô njedovjinnje
176 27| chcę jisc prostą drogą, jak Pon Bog przëkozoł i nje dom
177 27| dostoł.~Na to jô wodrzekł:~— Pon Bog gvesno jinszą spravjedlevoscą
178 27| pomstë, że dotechczosni pon przedoł Njemcovji vjes svoją,
179 27| i cesnął panu pod nogji. Pon ten zacni i przijacel pruskjigo
180 27| przedłożivszë atest lekarskji, że pon ze Zvadë chorovoł na sercovą
181 27| skorelë! Za cuż naju woboje Pon Bog tak srodze navjedzeł?
182 27| vëpuszczą. Njechże jich Pon Bog woszkaradzi za naszę
183 27| przemiszlającë, jakjimi to drogami Pon Bog człovjeka provadzi.~ ~
184 29| jako wofjarę na krziżu, ale Pon Bog zesłoł na mje takji
185 29| jistamantnje, jakbe nas Pon Bog wopusceł. Zdrzë: Të
186 29| jak provdzevi ricerz i pon. Ale bohaterstvo jedną chvałą
187 29| przeszedł v duszë, to le som Pon Bog na njebje vje. Ale procem
188 30| njespodzevané, bo kanął pon Czernjik. Tero jô vjedzoł,
189 30| a won żabë chvotô! rzekł pon Czernjik i vstoł. Ko doznovosz
190 30| bjerze za bjałkę. Njech tobje Pon Bog błogosłavji v żëcu!~
191 31| stravę. Ale ku reszce ju tak Pon Bog chcoł, żebem sę zetchnął
192 31| vjornje, chvalącë sę basem: Jô pon, jô pon! — To beł naju svjat
193 31| chvalącë sę basem: Jô pon, jô pon! — To beł naju svjat wod
194 31| Ale mje markotno beło, że Pon Bog v njich nje klasnął
195 31| Boczta, dobri ludze: Som Pon Jezus, choc beł Bogjem,
196 31| jegomoscë wukreł tak, że navetk pon Czernjik, chturen mô mjec
197 31| Njechże cë, paneszko, Pon Bog go przësle, jak norechlij,
198 31| njicht nje vje, chdze go Pon Bog chronji.~Trąba sę zamesleł
199 32| Bjedni mój wojcze! Tak vë, pon całich Zobór, muszelë v
200 33| Co provda to nje grzech! Pon Bog mje nje stvorzeł kretem,
201 33| wostrovje vdzidzkjigo jezora Pon Bog na nas patrzeł z vesokjigo
202 33| navetk movë cë nje wużiczeł Pon Bog, żebes mogł ludzom svoję
203 33| Strach i Njevorto. Żeli Pon Bog cë koże v takji postaceji
204 33| zgodnąc drogę, chterną go Pon Bog poprovadzi, kjej vińdze
205 33| zdzebłem vjidu, co go nom Pon Bog wużiczeł do rozeznanjô,
206 33| vszetkjim burzom, jak długo pon Bog nje dopusci, be v sercach
207 33| pod wostrovy. Znadz tak Pon Bog chcoł. Tak rebocë mje
208 34| Njemcë kupują Zotorską Hutę. Pon Czernjik doprovadzeł do
209 34| po koscele, jak to robjił pon worganjista z Vjela, kjej
210 34| jednim kole, wurodë snożi Pon Bog cë nje wużiczeł a godka
211 34| vanogóv? Za to go też zaru Pon Bog skoroł, bo wod słova
212 34| vipodk, kjejbom chcoł nożka pon zrobjic. Jô wodrzekł, że
213 34| Dograbjivałë grabjorkji. Pogodę doł Pon Bog pjękną. Nad scętimi
214 35| na pustkovju njeboszczik pon Jozef nakozoł:~— Do Wolivë
215 35| pod Garecznjice, njeznani pon, chturen ze spichu zomkovjiska
216 35| jesz nje zdarzeło, żebe pon cze bjedni zamovjił Mszę
217 36| konje, v chterni sedzoł pon v latach a na procem jimu
218 36| zeszła z drogji na bok, ale pon kozoł zatrzimac landarę,
219 36| naszimu vjelgjimu dzevovanju pon zavołoł na nas po kaszubsku:~—
220 36| To jô vjidzę — rzckł pon. — Żeli nje po tobje, muzikańce,
221 36| granjice.~Na to vezdrzoł pon na mje i rzekł:~— Tos të
222 36| wokamergnjenju stało sę, jak pon chcoł, chturen pokozoł mjescé
223 36| Bo jakuż be takji vjelgji pon naju bjednich ludzi roczeł
224 36| wobłożoni sztamplami.~Na to pon sę zaczął mocko smjac.~—
225 36| vëvinje. Sadejta chiże! Pon Młotk ze Sorbska jich zaproszô
226 36| Tak ma vzęła sę i sadła, a pon kozoł vëcąc konje. Wob drogę
227 36| të zgodł, brace — rzekł pon. — V muzeum przechovuje
228 36| chcece przode wusmjercëc? ~Pon sę rozesmjoł:~— Nje bój
229 36| Nje bój sę! Sorbskji pon jesz żodnigo człovjeka nje
230 36| takji nje wuznaje.~Znovu pon vezdrzoł na mje i sę pitoł:~—
231 36| ve vjeczorë przë kominku.~Pon vëszedł z voza i kjivnął
232 36| Mje sę zdaje, że to dobri pon — rzekł jem. — Może won
233 36| młodi człovjek, chternimu pon no movjił: Derda. Jak służka
234 36| V pjekle! — wodrzekł pon Derda. ~Trąba sę zervoł
235 36| Kuczer, co vaju vjozł i pon som. Ale vëzdrzijce le przez
236 36| naradzi, na chturen nasz pon vaju koże zavołac. Kożdi
237 36| zevem zaczął sę jiscec:~—Pon Bog vje, co to vszetko znaczi.
238 36| głupigo domu? To sobje nasz pon belnich gosci sprovadzeł!
239 36| przepjitigo sztudańta Derdë. Nasz pon go chdzes wobroł na drodze
240 36| vjarę mają njemjceką. A nasz pon z njimi. Ale krom tego nasz
241 36| njimi. Ale krom tego nasz pon lud kaszubskji barzo kochô
242 36| Przëvjozł go sobje nasz pon z Afrikji, chdze ludze mjeszkają
243 36| panjenkji szkodzi. Nasz pon z ti prziczinë kozoł całé
244 36| Dvornjik sę drapoł za wuchem:~— Pon nasz je dobri i gvesno ze
245 36| Dzivno nom vszetkjim, że pon go jesz nje vënekoł. Ale
246 37| rzekł.~— Panje! Tu wonji są!~Pon sedzoł na vesokjim krzasle.
247 37| tero povjedzta: zkąd vaju Pon Bog provadzi? Jakji vasze
248 37| domovjił wo kavałk chleba?~Pon na mje vezdrzoł z wuvogą
249 37| i mom duszę na reminju.~Pon sę smjoł:~— Vëboczë, że
250 37| żebe mu to vëbjic z głovë.~Pon na te słova dzivno na mje
251 37| Dzivno vama będze, żc jô, pon tile vsi vkoł na Pomorsce,
252 37| żubroma, a v tich stronach jô, pon Młotk na Sorbsku, jezdem
253 37| sę rozsepje, jak wostatni pon wumrze, a tim jô jezdem.
254 37| Sedzałasma chvjilę cecho, tej pon raptem vstoł i rzekł:~—
255 37| Zavstidzeł sę Trąba, a pon szedł dalij i wodemknął
256 37| vjid przepuszczałë. Ale pon scignjęcim sznura zasłonë
257 37| v rękach,drugji mjecze.~Pon sę wobroceł do mje, pokozoł
258 37| jô tcgo nje vjedzoł. ~A pon rzekł:~— Ko të, żelim tvojigo
259 37| Svjętopolkóv i Mestvjinóv.~Ale pon naju tero zaprovadzeł do
260 37| zdało malovoł.~Sorbskji pon pokozoł na rząd portretóv,
261 37| godoł po njemjecku. Ale pon sę wobroceł po chvjilë do
262 37| vjeczorovô zaczęła zalevac svjat. Pon sę wobroceł do naju i povjedzoł:~—
263 37| kjile dnji vjikt i leżą, to Pon Bog vom za to zapłac! Mój
264 37| njim jisc dalij v svjat. Pon sę smjoł i rzekł:~— Njech
265 37| bełbem z razu przësigł, że to pon Czernjik, jak won to wonge
266 37| vestchnął Trąba. — Njech Pon Bog mô naju v svoji wopjece!~ ~
267 38| Reno juTrąbë nje beło. Pon Sorbskji wodkozoł mje, żebem
268 38| wojcóv i bëlë jim rovni.~Pon Sorbskji vezdrzoł i pokjivoł
269 38| zażeloł, be zaru zgasnąc. A pon pravjił dalij:~— Jô cë povjem,
270 38| tam nalezc mjała mjecz.~Pon Sorbskji ze mje pozeroł
271 38| długji stojoł nadpjis. A pon Sorbskji rzekł:~— Za tim
272 38| nadpjis jesz roz vezdrzoł pon Sorbskji na mje z vjelgą
273 38| jô zjąl szołm z głovë, a pon Sorbskji rzekł:~— Muszę
274 38| naszedł do naszi jizdebkji som pon.~— Remus! — rzekł won. —
275 38| v młodich latach. Stari pon Sorbskji sedzoł kol vjelgjigo
276 38| dvornjicę. Bo nen vjekovi pon i na młodô panna, to wostatné
277 38| Sedzelësma vszescë cecho, le pon sę wodezvoł:~— Slavjino,
278 38| dvornjice wobroz ricerza. Pon Sorbskji z njego nje spuszczoł
279 38| sę po chvjilë wuroczesto pon Sorbskji:~— Nje dzevuj
280 38| chterna jimu służi. Som Pon Bog le vje, czimu të tero
281 38| subtelnim całem. Zervoł sę stari pon Sorbskji dzecku svojimu
282 38| leżi jak bez ducha.~Stari pon Sorbskji przë nji pjiluje
283 39| płeną drogami jakji jim Pon Bog vëmjerzeł. Ale człovjek
284 39| zapadnjima, jak kaminje, żeli Pon Bog nom nje zesle retunku.~
285 40| koscele, wo chternirn mje pon Sorbskji wopovjodoł. Długo
286 40| wobroceł, stojoł przede mną pon Sorbskji a za njim Derda.~—
287 40| ni straszni nocë! rzekł pon Sorbskji. Ale boczë: Ma
288 40| mu na to Derda :~— To też pon nje chcoł vaju zatrzimac,
289 40| na Łebskjich Błotach! Ale pon do mje sę wodezvoł:~— Moje
290 40| tvoji pjersë vjidzoł tu pon Derda, jak cebje cucilë
291 40| znak rodóv Zoborskjich. A pon vzął go do rękji i z vjelgą
292 40| Njim zeszłasma z gorë, pon Sorbskji jesz roz wobroceł
293 40| co nasze!~V Smołdzenoch pon Sorbskji nom kozoł vëszukac
294 40| gromadze do Sorbska, bo pon v porę dobrich konji przëjachoł.
295 40| wostatniroz. Won, takji pon vjelgji, mje bjednigo człovjeka
296 40| stronę Jizbjic z Derdą jachoł pon Sorbskji. Traba sę za njimi
297 40| malované ludzką ręką, jakjimi Pon Bog przëwoblekł te samorodni
298 41| tobje le v głovje robji. Pon Czernjik cë krzivdë nje
299 41| sę i rzekł:~— Njech vaju Pon Bog mô v svoji wopjece!
300 42| rosa, co vom pola roszô? Co Pon Bog daje za darmo, to vama
301 42| czas wodstąpjiła. Za mje pon szkolni starą mjoł wo pogrzeb.
302 42| Pjismje Svjętim stoji, że Pon Bog stvorzeł Jevę na to,
303 42| Zajachoł tu z jakąs worędzą pon Czernjik z Koscerznë. V
304 42| gburom je detka żol. Tak pon Czernjik povjedzoł, że po
305 43| moje beło pełné redoscë. Pon Bog, jakbe mje chcoł vënagrodzëc,
306 45| Przëszedł mje na woczë mój pon ze szligą leszczenovą nade
307 45| znoł na pustkovju, żije le pon i panji. Krom njich jô i
308 45| jachoł v pole. Sedzoł v njim pon Czernjik, jadąci v jakjis
309 45| pjorunem z jasnigo njeba, pon Czernjik. Dzevovelë sę vszescë,
|