Chapter
1 1 | Wobeczaje Remusa i ludzkô wo njim wudba.~ ~Kjej dziseszé
2 1 | Derdovskjigo: Poceszną povjostkę wo bjednim "Jasku z knjeji",
3 1 | pod koscołem spjevająci wo Svjętim Jerzim i Svjęti
4 1 | proseł won ręką vëcignjętą wo detka i litoscevą jałmużnę,
5 1 | jak to robją hańdlarze, wo lepszé mjejscé. Vjedzoł,
6 1 | abo przespravę.~Taką vjarę wo Remusovim rozumje potvjerdzelë
7 1 | Nje tile takji pitanjô wo krolevjonce i zapadłim zomku
8 1 | Kaszubji są honorni i dbadzą wo vjidzałosc. Kjej chturen
9 1 | głovje i że zadovô pitanjô wo zaklęti krolevjonce i wo
10 1 | wo zaklęti krolevjonce i wo zapadlim zomku. A kjej jimu
11 1 | przëszło do głovë zapitac go wo nę krolevjonkę i nen zaklęti
12 1 | szkołach no pitanjé Remusové wo krolevjonce i zomku i jego
13 1 | njewuczałi człovjek mogł vjedzec wo bjołim Ormuzdze i czornim
14 1 | głębokjigo lasu tajemnjica, wo chterni njicht nje vje?~
15 1 | żem na chvjilę zaboczeł wo papjorach v moji ręce.~Za
16 2 | dobetk i jak sę dovjedzoł wo Straszku, chturen mjeszkoł
17 2 | dzivni sztołtë i spravë, wo chternich povjodelë so na
18 2 | beł vjedzec njico vjęcij wo tim Straszku. Ale Marcijanna
19 2 | zdało, że won też vjedzoł wo tim Straszku. Ale po ten
20 2 | wonji mje njick nje rzeklë wo njim, jażem sę som doznoł
21 2 | rovnak muszoł jem przemiszlac wo njim, kjej jem posoł dobetk
22 2 | na całi szturk zaboczeł wo Straszku, co mjeszkoł v
23 3 | III~Wo trzech dzivnich chojnach,
24 3 | rzekła:~— Znajesz mje! A jô wo tobje vjem vszestko. Nje
25 3 | Vstanje njevjadomi svjatu lud, wo chternim dzeje dovno pjisac
26 3 | skrzidła szętopjerzové bjiją wo sebje, jak klekotkji ve
27 4 | wuszoma strzigł czującë, że wo zomkovjisku mova.~— A v
28 4 | bezpjeku. Vjednom muszoł meslec wo tim zomkovjisku i wukładac
29 4 | svjat. Chtuż to mogł bëc, wo chternim Marcijanna movjiła,
30 4 | brała. ~— Jidzże sę doznac wo nim zomkovjisku! ~Tak jô
31 4 | Povjadelë na pustkovju wo takjich, chternim przë szukanju
32 4 | paproci, boczącë, be sobje wo nje bosich nóg nje zadrzec,
33 4 | trzęsavjisko, pelné czornich dur, wo chternich povjadelë, że
34 4 | wuzdrzoł nę dzivną chojnę, wo chterni Mjichoł spomjinął:
35 5 | przëszła do głovë bojka wo krolevjonce i kołpjach,
36 5 | czornim lese! ~Chturen z vas wo krolevjonce novjinę przënjese? ~
37 5 | kot, jażem zavadzeł głovą wo drzevję, jaż mje mocko zabolało.
38 5 | Ale polce moje zavadzełë wo njico długjigo. Chvecę i
39 5 | To jô głovę sobje skazeł wo drzevo! Won na to wodrzekł:~—
40 5 | jednak jô mom złoti mjecz, wo chternim njicht nje vje.~
41 5 | Nje, Marto, to jô sę som wo drzevję wuderzeł i skaleczeł.~—
42 6 | mjerzało. A jô zaczął meslec wo nim Straszku, co v ti chace
43 6 | njigde nje chodzeł i njicht wo nji nje movjił. Wokno jedno
44 6 | Rosce to jak bedełko a wo Bogu nje vje... Vezdrzële,
45 6 | srodze czekavi wuczuc njico wo njim. A zegar polikoł czas,
46 6 | przenjesc przez głęboką vodę. I wo trzech straszedłach jô ji
47 6 | czornim i złotim mjeczem. Bo wo gronku i wo mjeczu złotim
48 6 | mjeczem. Bo wo gronku i wo mjeczu złotim jô Marce njick
49 6 | smjertelnich ludzi nji mjoł wo njim vjedzec.~Za brodem
50 6 | to je tą zemją wobjecaną, wo chterni v ksążce stoji.
51 7 | żelaznim trzoskjem wuderzela wo gruńt. Koń jego spłoszoni
52 7 | mje napominała.~— Knopje! Wo tim, cos të zrobjił, nje
53 8 | wotmikoł, jakbe sę chcoł wo co pitac. Ale ku reszce
54 8 | jô so wuvożoł:~— Won vje wo ti rozpravje z Golijatem.
55 8 | reszce vëszła i ksążka, wo chterni won movjił, żebe
56 8 | vjidu i ji czetoł wopovjesc wo Genovefje. Czetac tom wumjoł,
57 9 | Kroli czetałasma ksążkę wo Genovefje. Tej wona sę skuńczeła.
58 9 | przed ji nogoma wuderzeł wo zemję, tej podnjosł woczë
59 9 | żorotnô, jakbe sę zestarzała wo całi vjek ludzkji i jakbem
60 9 | zomkovjisku przë rzece. V pjeń jem wo njich mjoł zabeté.~Nje wodrzekł
61 9 | gorżij. Vzęla cë duszę a wo tobje zaboczeła.~—Jak të
62 10| cerpjoł za milijonë ludztva, wo svojim sercu zabivszë.~Ale
63 10| Marcijanna zajisceła sę wo mje i rzekła jednigo dnja
64 11| sedzała, Mjichoł przëmeszlivoł wo lekach dlo mje. Ale dotechczos
65 11| go pokozoł. Założ sidło wo tvoję szeję i spuszczë sę
66 11| bom vjedno muszoł meslec wo nim gozdzu nad zelonim wokjenkjem.
67 11| spovjedzë i vëlekuj duszę, tej wo lekovanju cała jesz będze
68 12| cebje tam dziso, bo bem sę wo cę strachoł. Ale to cë rzekę,
69 12| rozum i vjedno le povjodoł wo vjelgjim dżenje z łiszczącimi
70 12| rzekę.~Ale tak mje zębë wo zębë zvonjilë, żem nji mogł
71 13| XIII~Mjichoł wopovjodô wo dovnich dzejach ~a Straszk
72 13| wogjiń na kominku, pravjilë wo dovnich dzejach. Mjichoł,
73 13| ze spjevanjim, rod godoł wo vojnje. Tej Marta zatchnęła
74 13| jakji złoscë.~Kjej jem sę wo co pitoł, to wodpovjodała
75 13| vjele vjedzelë povjadac wo Szvedach, wo Ruskach i Francuzach,
76 13| vjedzelë povjadac wo Szvedach, wo Ruskach i Francuzach, chterni
77 13| Ale gburovji beło markotno wo zgrzebję, chterno zdechnąc
78 13| dziseszi ludze zaboczilë wo nich vjelgjich czenach.
79 13| koscołem, wumje spjevac wo nich dzejach, jaż krev sę
80 13| naju przodkovje-stolimë, wo chternich povjodełë starszi?
81 13| le prorokovanjô Mjichala wo vojnje. Bo go ju dva raze
82 14| i jak Remus sę dovjedzoł wo robotach Ormuzda ~i Smętka
83 14| Straszk? — Chtużje ten "won", wo chternim Marcijanna rzekła,
84 14| Vstanje njevjadomi svjatu lud, wo chternim dzeje dovno pjisac
85 14| Nasza Marcijanna lękała sę wo cebje. Bo jak nen knopem
86 14| povjodoł ji jako dzevczątku wo krolevjonce i zomku pod
87 14| Tede sę wona srodze bojała wo cebje i trampkjem i varząchevką
88 14| wopovjadac. Povjedzoł jem też wo gronku i mjeczu, com je
89 14| i rzekł:~— Vjem vszetko wo tobje. Smjerc i tobje beła
90 14| stracilë... Może sę dobjerzesz wo prziczinach jich wupodku,
91 14| kaszubskjich. Spomnji tam wo njich jak dzecko nad grobami
92 14| smjertelnim jesz łożu kłopot wo przëchodni czase svojigo
93 15| vjadomi. Ale njigde njikomu wo njim njick nje rzekł, bo
94 15| rzekł, bo to njedobrze gadac wo takjich spravach.~— Bo vjidzisz,
95 15| Mjichałem cecho rozmovjelë wo nich dovnich svobodë chvjilach,
96 16| won jak żaba sę zavjeseł wo mje i proseł.~— Nu, nje
97 16| przedovoł pjękné ksążkji wo Genovefje, a dlo bjałk guzikji
98 16| minjoni spravjił, żem mogł wo nji meslec bez bolu serca.
99 17| nje vëmovję — njech ludze wo njim zaboczą — bo jutro
100 18| i v lese mje rozprovjoł wo svoji bjałce wokrutni i
101 18| svoji bjałce wokrutni i wo pocesze, chterną pjijoł
102 18| i proszą bjednich ludzi wo vëbavjenjé. A ko to je le
103 18| trzimałë, nobożną pjesnją wo wopjece Boskji. Dobri Trąba!
104 19| czorni chustce podvjązani wo szeję zvjeszała sę na pjersach.
105 19| wuderzeła szabla na scanje wo tarczę z rebogrifem. Po
106 19| mje vëszło z gębë! Gadac wo smjercë v taką noc! Przëprovadzeł
107 19| kaszubskjich ju nji ma, a wo ten lud prostich chłopóv
108 19| i groł. Ale jô sę sparł wo stoł i zdrzoł na tich troje
109 19| Porvoł jem i rżnął szklonkę wo podłogę, chdze wona na perzenë
110 20| besma mogła i njicht be wo tim nje vjedzoł. Bivało,
111 20| Mje beło tero naborżij wo to, żebe położëc tovarë
112 20| wochronjic. Ale Trąba ju wo tim som mesloł.~— Noprzod —
113 20| dzecka, chvjilami wuderzoł wo brzegji.~— Czuł të, Remus —
114 20| rebokóv i proszą żijącich wo "vjeczni wodpoczink".~Zmovjiłasma "
115 20| mają wonji tu vjele gôdk wo topjelcach i wo dzevim łovcu,
116 20| vjele gôdk wo topjelcach i wo dzevim łovcu, chturen sę
117 20| porę razi voda wuderzela wo pjosk z takjim letkjim szumem
118 20| go mjec dosc tile, kjej wo nje nje dbadzą. Będzema
119 20| Zobłockjigo czuł jem njeroz godkę wo tańcującich przed vschodem
120 20| moji bjałkji Trąbjinë.~—Wo to njechbe cę nje bolała
121 20| Vszescë vjedzą, że Trąbjinô wo cę tile dbô, co pjes wo
122 20| wo cę tile dbô, co pjes wo pjątą nogę. I sę ji nje
123 20| pustkovju, kjej të nje czuł jesz wo krolu jezora. Trąba mje
124 20| panu storą szablę złomoł, wo co ten sę tak zajisceł,
125 20| pjorunovą chiżoscą. Ludze z Lipë wo jego smjercë dzivną godkę
126 21| kompanjiją do Vejherova. Wo muzikańtach i wobraznjikach
127 21| trąbjicelstvo v gromadze! Wo, va dudarze, skrzepkarze,
128 21| tą nowuką bjił v nen mol, wo chternim njebelno gadac —
129 21| zabtądzeła v takji mol, chdze wo nji som Klerik nje vje!~—
130 21| wudbę bełbe lepji mesloł wo svojim bezpjeku. Alem v
131 21| kjej meszlę v ti chvjilë wo mojim njeszczescu, tej vjidzę
132 22| zając pod mjedzą, ale łovce wo njim nje vjedzą...~— Pochadej
133 22| szablę złomoł, a może i wo nigo Stracha ve młinje.~
134 22| tej będzesz groł pjesnją wo svjętim Jozvje. To będze
135 22| drodze, tej zagrosz pjesnją wo svjętim Janje.~Kamrot Veber
136 22| Kamrot Veber rozumjoł dobrze, wo co chodzi, a tero wuvożejma,
137 22| Veber vstec groł svoję notę wo svjętim Jozvje. Ale ledvjebëlësma
138 22| ti pjesnji jô sę njijak wo cebje nje boję. Remus. Co
139 22| kole jak do tuńca. Ludze wo njich povjodają, że to zaklęti
140 22| chvjilë, kjej mje wopovjodoł wo mocë muzekji v pjile pod
141 23| A të le jes zodrosni wo tę pannę.~—Mjołbem też na
142 23| sedzączkę. Tej woparł plece wo płot i tak movjił:~—Tu je
143 23| że te kęsi psë zvątpją wo nalezenju cebje. Mosz të
144 23| bjedze! — dzevovoł sęTrąba. — Wo vjilku mova a vjilk tu.~—
145 23| stanje. Głupi chłopocë! Wo to młodé dzevczę, co to
146 23| i szedł prosto na Leona. Wo reti! Z kjeszinji jimu vëzeroł
147 23| ze svojimi berlami mjelë wo porządk dbac, srodze markotno
148 24| i sełę mjelë wuprzec sę wo svoje prava — rzeczë: Vorto
149 24| sebje robją wofjarę, choc wo tim nje vjesz som.~A jô
150 24| kozoł duszë moji rozmiszlac wo wofjarze Zbavjicela svjata.
151 24| mu wob drogę wopovjodoł wo naszi wumovje z krolem jezora.
152 24| Trąbę, bom na pustkovju wo tich spravach sę nje wuczeł.
153 24| ale njigde nje zaboczeła wo nobożnoscë, statecznoscë
154 25| rozgospodarzec. Wonji sę wo to nje wobrażą i z chęcą
155 25| rżnjęcu jô zavadzeł bosą nogą wo porvoz, chternigo kuńc wurzeszoni
156 25| chternigo kuńc wurzeszoni beł wo polik, vbjiti v pjosk. Tak
157 25| ludzi. Tich smjało pitej wo drogę do Lipna. Bo to są
158 25| ledvje jakji zabeti szandara wo tobje be mogł mjcc vjédzą.~
159 25| vsë Tuszkóv do Lepusza. A wo Tuszkovjokach i jich Matce
160 25| Som sę przëznajesz, żem wo cebje mjoł dobrą starę im
161 25| chternigo jesz vjedno serce boli wo nę pannę. — Głupi, nje vje,
162 26| na jarmark do Koscerznë. Wo moji spravje sądovi, chterną
163 26| nje vjidzą. Tam je mova wo Krolovi Korunë Polskji,
164 26| markotno, żeli chtos spominô wo ti korunje, bo sę boją,
165 26| won szedł. Le jô nje dboł wo tę wostrzegę, bom so umvożoł,
166 26| chto kupjił wode mje ksążkę wo svjęti Genovefje, tej mje
167 26| jesz njiczego nje vdarzeł wo jich njebożnim wudbanju.~
168 26| mjij rozum i wodpovjadej, wo co pon bormistrz pitac będze.~
169 26| bormistrz jął pjisac jakąs długą wo mje litanjiją. Ku reszce
170 27| vësłuchac, żebem tobje vëłożeł, wo co chodzi.~Pozdrzoł chvjilę
171 27| słuchoł z wuvogą ti nowukji wo spravjedlivoscë svjata,
172 27| vjelgą bromę njedovjinnoscë, wo tim nji ma v dole vodë.
173 27| ksążkji, v chternich mova wo Korunje Polskji,— drugji,
174 27| Jô cë też vjedno movję wo spravjedlivoscë ludzkji.
175 27| jesc, jednak przemiszloł wo zomkach i krolevjonkach,
176 27| Ale boczë, Remus: Jô wo tobje nje zaboczę. Kożdą
177 28| doznoł, że moja krolevjonka wo mje nje dbô.~Mjijałë mje
178 28| Gvesno wonji ju vszescë wo mje zaboczilë. Morcen gvesno
179 28| żijącich ludzi, jakżeż wonji wo mje jinaczi meslec maja,
180 28| jinaczi meslec maja, jak wo wumarłim, tim barżij, żem
181 28| Ale że tam za murami chtos wo mje pamjętoł, wo timem sę
182 28| murami chtos wo mje pamjętoł, wo timem sę doznoł v drugji
183 28| Ale wob całé Svjęta jô wo njim meslec muszoł i czuł
184 29| vprovodzają. Chtuż jich wo to proseł? Czeż karno żoravji
185 29| sę mjało, żebe chodzeło wo żëcé i smjerc, tej njech
186 29| zdrové, ale som sę potłukł wo lod tak mocko, że go muszelë
187 29| zaczął pluc krevją i proseł wo ksędza, kjej vjidzoł, że
188 29| kjej będze czas prosëc wo ksędza.~ ~
189 30| Kjej jem tak rozmiszloł wo tim, co mje Traba dopjeru
190 30| gonjiła, be sę vëpitivac wo cebje. Cuż jô ji mjoł rzec?
191 30| spravjedlevje i że prosi wo vëboczenjé, bo sę wodtąd
192 31| sodze pruskji z muzeką. Wo pannje Klemje na Vesokjich
193 31| v roboci dnje vjeczorami wo wocemku klęczałë bjałkji
194 31| chturen mje cuda wopovjodoł wo svojim vojovanju. A vszescë,
195 31| żebe nje Trąba, nje bełbem wo njich vjęcij vjedzoł, njiże
196 31| na drodze v lese proseł wo kavalk chleba, tej vspomnjita
197 31| svoji zveczajni frantovkji wo kozë i jeżu, le nen marsz
198 31| kozë i jeżu, le nen marsz wo Matce Boskjj, co won go
199 31| choc Klemce ju czas meslec wo mirzu, ale chlopocë ji sę
200 31| to Trąba jął wopovjadac wo naszim pjerszim napotkanju
201 31| krolem jezora na Glonku, wo tańcująci ve vjidze mjesądzovim
202 31| mjesądzovim kopjicë sana, wo naszi pjelgrzimce do Vejherova,
203 31| do Vejherova, a ku reszce wo tim, jak przed smjercą v
204 31| godkę rozumjec, co besce mje wo mojim wojcu wopovjadelë.
205 32| vjelgji gromadë kaminji, wo chterni njeboszczik krol
206 32| moja zavodzała z początku wo cvjardi kaminje, tak żem
207 32| go wuproszę, żebe njikomu wo ti jomje nje povjedzoł.
208 32| bo to zomk stolimóv, jak wo njim v naszi rozdze na Zoborach
209 33| jich szandarzë woblegelë. Wo stolimach. ~Wudboł jem sobje
210 33| płakalë. Krom tego mje beło wo nabranjé vjidu, chternigo
211 33| nje pokozoł anji njikomu wo njim nje movjił. Boczë,
212 33| to tępé klasnjęce vjosła wo burtę czołna.~Pod tim modrim
213 33| Zoborach, a jô nje mesloł wo vędrovce v svjat, bom wotmikoł
214 33| svjata. Kjedem sę ksędza wo to pitoł, rzekł won:~—Z
215 33| pluskanjé vodë i stukot vjoseł wo burtë zasvjodczełë, że jadą.
216 33| zabłądzeł v ti cemni nocë!~— Wo to jô sę nje strachom. Znaje
217 33| povjostkji ludu rebackjigo wo topjelcach i wo stolimach
218 33| rebackjigo wo topjelcach i wo stolimach i dlotego sę boji.~—
219 33| jak mje nen mjech łoju wo nich kanonach spomnjoł.
220 33| wodvożilë?~Ale ksądz sę smjoł.~— Wo to le so kłopotu nje robji,
221 33| beł wudbë, że sę wod vas wo nich kanonach dovjemë i
222 33| vje? No, jak won mje tede wo nich kanonach spomnjoł,
223 33| żevnotę zanjosł, bo sę srodze wo to kłopotała... Rzekł nom
224 33| bjednigo Trąbë. Ale won sę wo to na naju nje wobrazeł,
225 34| kartë przegroł, leżi le wo poł dnja drogji. Tam znaję
226 34| będze za chvjilę vjedzoł wo Boskjim svjece.~— Njech
227 34| mającë tam przed sadem pravo wo spodk po vuju. Takji mje
228 34| wuderzanjé regularné vjoseł wo burtë i szum sunącigo vodą
229 34| zatchnąc, mesloł jem le wo tim, jak mjętkji i zgrabni
230 34| po vjeczerzi takji żort, wo jakjim jesz svjat nje czuł.~
231 34| pitającë, a jô też nje pitom wo zopłatę.~Dobrze! Pjerszô
232 34| zopłatę.~Dobrze! Pjerszô beła wo ruchna dlo ksędza i wo furmonkę
233 34| beła wo ruchna dlo ksędza i wo furmonkę do Chojnjic. Vszetko
234 34| njich, przëboczeł jem sobje wo nim pastorze Krauzem na
235 34| plestoł? — Jô, pauje szandaro, wo żodnim ksędzu Krauzem njick
236 34| rzekł na to pastor Krauze. —Wo mojim posłaństvje vëpitivac
237 35| Nje bój sę, Trąbo, jô wo tim nje zabeł a tvoje mesle
238 35| te vesokji murë i vjeże, wo chternich mje cuda wopovjodoł
239 35| chronji Bog takjich, co wo tich grobach pamjętają?
240 35| vszescë, krom mje jednigo, wo njich ju zaboczilë. I to
241 35| zrobjił? Tam të sę navetk wo kavałk chleba nje dogodosz.
242 35| pudę z tobą. Porę pjesonk wo Vilhelmje jô jesz grac potrafję,
243 36| głovje. To le beła takô godka wo tim szperetusu.~Trąba na
244 36| Bogu i ludzom co takjigo, wo czim svjat, jak stoji, jesz
245 36| ksążkach abo v gazetach wo svojich bliznich złe pjiszą,
246 36| takjim gvołtem, że wone wo łbë tich drugjich pjekjelnjikóv
247 36| żegeldziję, kjej co brzedkjigo wo bliznim czuje, a boli ję,
248 36| mje. Będzema so chvjilę wo naszich stronach korbała.
249 36| vjedzoł, co zaszło. Mje beło wo ten grzem, chturen zdrovju
250 36| womanjic. Ale choc vom zełgoł wo tim pjekle, to jednak kąsk
251 37| Jakużbe sę tu domovjił wo kavałk chleba?~Pon na mje
252 37| dokumantnje, a kjej skuńczeł wo naszich wosobach i wo Lipnje
253 37| skuńczeł wo naszich wosobach i wo Lipnje i wo pustkovju Zobłockjigo,
254 37| naszich wosobach i wo Lipnje i wo pustkovju Zobłockjigo, tej
255 37| jak mrovkji z jediną starą wo jedzenjé i vigodę... Boczë:
256 37| jakjim wognjisku spominają wo jich dzejach? Bo i na vaju
257 38| ludzi, be mje povjadelë wo starich dzejach, jak lud
258 38| lud je sobje wopovjodô, wo dzivnich godkach i bojkach
259 38| Ale cuż jô cë tam godom wo dzirżkoscë! Vjidzec, że
260 38| Njedovjinnje wobsądzonô wo sprovadzenjé czarami moru
261 38| knje rzekł a nomnji Trąba, wo chternigo mje nobarżij chodzeło,
262 38| szvotołach, co tam pjisané wo naszich dzejach. Jak stari
263 39| svoję zveczajną pjesnją wo wopjece Boskji. Groł ję
264 39| czetivoł nocami: Ksążkę wo Genovefje.~— Pjerszi vjid
265 39| vzął jem i zapoleł ksążkę wo Genovefje. Vjater dmuchnął
266 40| v Smołdzińskjim koscele, wo chternirn mje pon Sorbskji
267 40| vaju zatrzimac, le Remusa wo njico pitac. Nje bój sę
268 40| nas vjidzi. Povjodało mje wo vaszich drogach i przepravach.
269 40| Moskolóv, a że to jego ringraf, wo tim svjodczi herb nasz,
270 40| povjedzoł:~— Będę proseł Boga wo jich zmortvichvstanjé! A
271 40| kaszubskji v daremni valce wo zaklęti zomk. Dzivné są
272 40| zbjeranjô, nje rzekłszë wo samim panu, są vszescë v
273 40| vërzuceło vprzodk i rżnęło wo zemję. A jakżesma sę podnjesła,
274 41| Kjej jem tero spomnjoł wo pjękni łovjoczce z nadjezora
275 41| panna Slavijna v Sorbsku wo dzejach Smętka povjodała.~
276 41| ti pusti. To jak v bojce wo mordarzach i jich zchronjiskach.
277 41| Tak jô sę zląkł srodze wo mojigo tovarzesza i vzął
278 41| Juszk. Ve vjelgjim strachu wo Trąbę szukoł jem v smjegu
279 41| dalij, srodze zajisconi wo mojigo tovarzesza. Krom
280 41| dopatrzec. Nje robjił jô sobje wo to v ti chvjilë żodnich
281 41| bom sę nobarżij strachoł wo Trąbę. Krom tegom sęju męczeł
282 41| alem przënomnji zaboczeł wo vłosnim wumęczenju i szedł
283 41| kjejbem sę nje beł sparł wo scanę. ~W jizbje stojała
284 42| straceł jes żëcé. Ale jô wo tobje pamjętac będę!~V moji
285 42| mje pon szkolni starą mjoł wo pogrzeb. Ale na Pustą Noc
286 42| Przë tim jô zaboczeł v pjeń wo ni wostrzedze mojigo zmarłigo
287 42| Ale cuż beło to trzecé, wo czim starô Julka no v chacena
288 42| szandarą i ze szabelką mjeskjim wo ne ksążkji z Krolovą Korunë
289 42| sobje. Alem v głovę vjęcij wo to nje zachodzeł, bo mje
290 42| Sorbska, chdzem sę dovjedzol wo dzivnim zvjązku ringrafa
291 42| katafalkjem, nje movjącë wo vigilijach i egzorce. Jô
292 42| podzękovoł gromadze, że mô taką wo njego starę.~A jô wodrzekł
293 43| notë. Letkji szum vodë groł wo kraj wostrovu, rąbjącë go
294 43| głoszczącë ji złoti vłose wo svjece zaboczeł. A wona
295 43| svjece zaboczeł. A wona wo mje sę sparła i długo, barzo
296 43| pusti mjeszkoma, vjédzô nas wo vszestkjim dochodzi, co
297 44| Vjeprznjicą i Wovsnjicami. Ludze wo njim mają povjostkę, że
298 44| vjelgji przeszłoscë, dżivné wo njich plece godkji. A kjej
299 44| przez cuzich panóv, zaboczeł wo jich znaczenju. Ale krev
300 44| vjinë. Ve valce ze Smętkjem wo zaklęti zomk drugji trup
301 45| jinszigo mje tam nje dostovało, wo czimem nje vjedzoł.~Z tegom
302 45| żem przez te długji lata wo njego nje dboł. Pozeroł
303 45| Panji z naprocem pamjętała wo mje i posełała mocnjącé
304 45| jo nim dzeckom wopovjodoł wo krolevjonce, chterną smok
305 45| nji mogą Tej jô povjodoł wo zaklętim zomku godkę, zomku,
306 45| chłopokjem przë boku dbaje wo grob i przëchodzi modlic
307 45| chłopa. Dzis spomjec gburom wo tim, to jim vstid. Bo po
|