Chapter

  1 1 |            tej v kjile pocerzi Remus sobje v lese zmestrovoł novi.~
  2 1 |             vroci!~Ale tak postąpjił sobje choba chto z dalekjich parafiji,
  3 1 |             ti płakac będze.~Vdarzëc sobje go mogę dobrze z timi pogubovanimi
  4 1 |             zemskjich stegnach.~Kjej sobje dzis przëboczom dzecinni
  5 1 |            na nogach — tak jô mesloł sobje. — Ale tero Fresza mu je
  6 1 |            skvarkji. Gvesno Remus je sobje zachovot na wokroszenjé
  7 1 |         dalekjigo drożeszcza, chdzes sobje wustanovjił cel i zdobecz.~
  8 2 |              są, jak jô som a bjedam sobje vëbroł i vanożenjé po svjece.
  9 2 |             mje vëszczerzelë, tej jô sobje povjedzoł:~— Vjęcij të,
 10 2 |         wukozkji.~A jô na to wuvożoł sobje:~— A żebes të tak, Remusu,
 11 3 |              przë dobetku. Alem tego sobje nje wuvożoł za grzech, żebe
 12 3 |          noszą korunë, i wuvożoł jem sobje, że wona może bëc krolovą,
 13 3 |          krolovą, co ją las naprocem sobje postavjił.~Tej jem sę ceszeł,
 14 3 |              woczë, jak na javje, że sobje jesz dzis vszetko vdarzę,
 15 3 |             po vodach. Tej przëboczi sobje svjat, że lud takji żeł
 16 4 |              vadzëc. Tak jem wuvożoł sobje:~— Vadzkejle vadz, jô strzimję!
 17 4 |             i słuchoł. Vszetkjigo jô sobje nje vdarzę, ale ku reszce
 18 4 |           cebje, pestko, vlazło, żes sobje zarobjił na skorę? Czeż
 19 4 |             tego żiczę. ~— Ale vëbij sobje z głovë zomkji i krolevjonkji,
 20 4 |            bjałka i sę boji. ~Tak jô sobje tam mesloł i też pozdnji
 21 4 |           vëbłądzeł na stegnę, co ję sobje sarnë vëdeptałë. ~Tej jô
 22 4 |            nich paproci, boczącë, be sobje wo nje bosich nóg nje zadrzec,
 23 4 |            woddoł, kjej jes vëręczeł sobje!— ~Mjedze drzevami szla
 24 4 |  njevjidzalnigo vołtorza, wudboł jem sobje, że muszi co do mje sę zjavjic. ~
 25 5 |            pazechę. Alem nje wuvożoł sobje tego za njic, bom so rzekl:~—
 26 5 |               Moc Boskô! — rzekł jem sobje. — Tec to jistnô sostra
 27 5 |            drogą v las. Pomesloł jem sobje:~— A może to jistnje, starô
 28 5 |             jem rzekł:~— To jô głovę sobje skazeł wo drzevo! Won na
 29 5 |            tego — wodrzekł jem — bom sobje spravjedlevje zasłużeł.
 30 5 |              legnąc. Tak jô pomesloł sobje:~— Połovę pocerza pon cë
 31 6 |         chterno zdrzało na sod. A jô sobje mesloł:~— Tam to będze,
 32 6 |           Straszk sedzi! — rzekł jem sobje. Ażebe sę tego doznac poprovdze,
 33 6 |         trzimała varząchevkę. Ale jô sobje njick złego njevdarzącë
 34 6 |            rągoł Bogu. Povjedzoł jem sobje:~— Taką puszczovkę të so,
 35 6 |            Jezdem pasturkDavid! A jô sobje zrobję puszczovkę, jak won,
 36 7 |            strzelac nawuczet. Tej jô sobje doma zrobjił poszczovkę
 37 7 |               go vëpuscec! — tak jem sobje mesloł.~Ledvom to v głovje
 38 7 |            nje dzeje! — pomesloł jem sobje i vezdrzoł na zegar. Im
 39 7 |             najadze! — povjedzoł jem sobje.~Nade mną dzekô jablonka
 40 7 |          wukleszczełë. Tej słonuszko sobje znovu nové durë vjerceło.
 41 7 |               Tej jô taką moc czuł v sobje, jakbem mjoł vërivac dębë.~
 42 7 |            na konju! — pomesloł jeiu sobje. — Njechle jadze! —~Jak
 43 7 |           chturen kąsac chce. Ale jô sobje wuvożoł— tero je czas!~Tak
 44 7 |            na leżącigo Golijata, jął sobje vłose z głovë rvac i vrzeszczec.~—
 45 8 |         mrozovi smjercë ~i jak Remus sobje kupjił pjerszą ksążkę a
 46 8 |              proseł vszetkjich, żebe sobje jego tovarë wobezdrzelë.
 47 8 |         varkocze, a vszescë chłopocë sobje pjętë za nją wulotają. Morcin
 48 8 |            czetającë. Tak jô wuvożoł sobje:~— Tę ksążkę lë so kupjisz.
 49 8 |              cepłą ję ludze vërivają sobje przë dvjerzach drukarnji.
 50 9 |             vesoko, a moc czuł jem v sobje, jak dorosli chłop. Do bedła
 51 9 |              to mje chveceło. Vdarzę sobje vszetko jak dzis, bo co
 52 9 |             mocko navjedzi duszę, to sobje człovjek przëboczô długo,
 53 9 |            Volô Boskô! — wuvożoł jem sobje. — Jak mô bëc, tak pudę!~
 54 9 |              tepą, wodlecoł. Wuvożom sobje: Zkądbe sę tu dalek wode
 55 9 |              zakłoło, bom przëboczeł sobje, jaką mom skażoną godkę,
 56 9 |           nożkji stąpałë.~Nje vdarzę sobje, jak długom tam leżoł, nje
 57 9 |         długom tam leżoł, nje vdarzę sobje, jak jem przeszedł przez
 58 9 |           bosé nogji. Przëboczeł jem sobje tero, że moje skorznje wostałë
 59 9 |          tego mjinje.~Całi tidzen jô sobje wobjecivoł:~— V njedzelę
 60 9 |           moji krolevjonkji. Tak jem sobje wudboł:~— V njedzelę pudzesz
 61 9 |          svoje członkji i przëboczeł sobje, co beło. Ale czuł jem sę
 62 10|              zdzevovanjô, wuvożającë sobje:~— Cze naszigo Remusa brzmjel
 63 10|         szkapë i doł jim wobrok, bom sobje wudboł mocko żdac, jaż będze
 64 10|            bjedni Remusu, cerpji! Të sobje radë nje vjesz z tvojim
 65 10|            nóg, jak długji, meszlącë sobje!~—Tero wumrzesz, a tvój
 66 10|              ale jô czuł v sercu, że sobje przëboczeła chłopoka, co
 67 10|         przede mną postavjic, nalała sobje i mje i rzekła:~—Pjij!~Czervjoné
 68 10|            po vszeskjimu.~Nje vdarzę sobje, jak jem spravjił wu młinarza
 69 10|            mom spjeszec? — rzekł jem sobje. — Tero jednak je po vszeskjimu.~
 70 11|              movjisz! — pomesłoł jem sobje.~— A vjidzisz! Jô cë druchem
 71 11|        gozdza a żodną mjarąm njimogł sobje vdarzëc, cze jem go tam
 72 12|           svjętigo Jana —poszedł jem sobje do chałupë Mjichałovi. Tam
 73 12|              że to jô, nje przervała sobje robotë, le rzekła :~— Sadnji
 74 12|         złoceł vłose, przëboczeł jem sobje, jak ma v gromadze czetivała
 75 12|         pocerz i poj ze mną! Mjoi na sobje dużi botë rebackji, tak
 76 12|       nakozelë, bem społ.~Nje vdarzę sobje, czem beł ve spjiku, czem
 77 13|             sę pitoł:~—A vdarzice vë sobje co z wonich czasóv, Mjichale?~—
 78 13|         cuzich ludzi?~Przëboczeł jem sobje, jakżem za knopa so wobjecivoł
 79 13|              je wokno! — pomeslołjem sobje — a za njim sedzi v cemnoscë
 80 13|           domoci Straszk.~Vdarzeł jô sobje, żem za knopa ze za płotu
 81 13|            Moc Boskô! — pomesloł jem sobje. Cze jô może jem v spjiku,
 82 14|             na svjece?—wuvożoł jem v sobje. — Choba porządk svjata
 83 14|              jarzębjiną? — Przëboczë sobje! — A jô sobje przëboczol
 84 14|              Przëboczë sobje! — A jô sobje przëboczol ji słova.~— Nje
 85 14|             po vodach. Tej przëboczi sobje svjat, że lud takji żeł
 86 14|       Wudzirżë serce, Remus, i boczë sobje, co rzekła krolevjonka.
 87 14|     przemiszlanjô skutk beł ten, żem sobje povjedzoł:~— Njico jidze
 88 14|           nom wopovjodoł. Nje vdarzę sobje vszetkjigo, ale beło to
 89 14|             zakłolo na te słova, bom sobje przëboczeł, co mje ksądz
 90 14|              narobjił. Przëboczivszë sobje wonę rozmovę, zacząłjem
 91 14|   zdzevjenjim patrzeł i słuchoł, bom sobje njigde njeiuuvożoł, żebe
 92 14|          sposobem połomelë.  — Vezta sobje przikłod z tich prętóv—
 93 14|             snopë postavjił naprocem sobje, bë zdobivca z nortu mogł
 94 14|              ten kvjat — pomeslołjem sobje — ale drzevo, na chternim
 95 15|      zaklętigo zomku! — pomesloł jem sobje.~Ale kołpje stojałë cecho
 96 16|            To będze żid Gaba!~Jak ma sobje naszła krocij, tej żid na
 97 16|             bo jakuż momë sę jinaczi sobje naceszëc?~Tak jô sodł z
 98 17|         najigo stanu! Tak nje! Sedzą sobje tam gburzë v Lipnje na svojich
 99 18|              też v ti szopje, że łbë sobje strącema, a z wognjem to
100 18|             smjecoch żorotni czuję v sobje taką moc, jakbem mogl dębë
101 18|         womonę na woczë kładą. Bo to sobje povjodają stari ludze, że
102 18|          wudbë, że to bojka, chterną sobje stari ludze przë kominku
103 18|              detkjem. Kjejbem zasodł sobje v zomku wokoma krolevjonki,
104 19|          barzo jô wostoł z njimi, bo sobje przëboczeł Smętkové dzeje
105 19|           dziso vjesoło! Słuńce szło sobje spac. Zapolima ve dvorze
106 19|             A koguż të tam mosz przë sobje, długjigo jak drabjina pjekjelnô?~—
107 19|             Długą chvjilę zdrzelësma sobje v woczë. A choc jem gębë
108 19|             kamiszkami.~Pomesloł jem sobje:~—To je gvesno szabla, chterną
109 19|              pod vampsem i rzekł jem sobje:~— Pocuż të, głupi Remus,
110 19|            pon dzedzec. — Bo wnvożce sobje! To norod co żëc nji może
111 19|          dzeje nasze! — pomesloł jem sobje, — jak mje je vëkłodoł pon
112 20|             Stoji. Pojma i wugotujma sobje co cepłigo, bobes jinaczi
113 20|           mosz może porę detkóv przë sobje?~— Mom.~— Tej vszetko je
114 20|      bezpjeczno leżec, jaż vëszukoma sobje leżą. Jô tu wod tile czasu
115 20|              na svjece! — mesloł jem sobje. Na pustkovju Zobłockjigo
116 21|              z krolem jezora wudbają sobje jisc z kompanjiją do Vejherova.
117 21|            do durë wod razu, zdającë sobje worądz, że nji mosz — jak
118 21|     Anjołovji Strożovji, bom wuvożol sobje:~— Leżołbes trupem, Remus,
119 21|            przëszła kolej. Tak wonji sobje tam podkorbjelë i vëmiszlelë,
120 22|           tak, że ludze v kompanjiji sobje nje vdarzilë takjich cepłich
121 22|           kole mje.~— Żeli mosz przë sobje co do jedzenjô, to jédz! —
122 22|         Vjitosłavem. A zapamjętej to sobje: Roz jeden i roz drugji
123 22|             spjevanjé Trąbë:~— Sedzi sobje zając pod mjedzą, ale łovce
124 22|             basem:~— Szczęslivi chto sobje patrona Jozefa vząt za wopjekuna!
125 22|            wopokji. I przëboczeł jem sobje, jak jem pod ną dzeką jabłonką
126 22|             i słabim. Tero jô czuł v sobje moc, żebe jim wobuma pod
127 23|            dostatné i rumné naprocem sobje ve vsë stojącé. Karczmarze
128 23|              vsë stojącé. Karczmarze sobje v ten dzeń gosci nje zodroscilë,
129 23|           vcale nje wuvożała le dała sobje wusmżëc Leonovji. Zanjosłszë
130 23|           szedł do karczmë. Tak Leon sobje vëdzeleł wosobno vjeczerzą.~
131 23|           chto to zrobjił.~Tak godoł sobje Leon i zajodoł Klerikovę
132 23|             gleń chleba, tej wobcarł sobje gębę i stenkę, vstoł i rzekł:~—
133 23|             pakach tego voza.~Sedzoł sobje Klerik na pakunkovim vozu
134 24|             Zomkovi Gorze? Przëboczë sobje.~Ale jô dobrze pamjętoł
135 24|             zabjic człovjeka?~Tak jô sobje przëboczeł, co mje wuczeł
136 24|              wosamętało i nje kozało sobje żëcô wodebrac! Jak jô będę
137 24|           nje kusilë kamrocë. Tak ma sobje podala rękę i sę rozeszta.~ ~
138 25|             be beło, kjejbesma mogła sobje wogjiń wobskacëc, ale nje
139 25|     njemjirno zrobjiło i wuvożoł jem sobje:~— Może won zabłądzeł i
140 25|           mogjił v gorę, ale przodem sobje vëszukoł suchigo mechu z
141 25|              to wod dvadzesce lôt ma sobje psotë robjiła, ale jô jim
142 25|          krepë do trigjelka. Tero jô sobje przëboczeł vczoraszé szukanjé
143 25| Tuszkovjokach i jich Matce povjodają sobje smjesznich przigód i trelóv
144 25|        gburzë, z chternich jinszi le sobje mogą przikłod brac. Ale
145 25|       Markotno mje beło na Trąbę, że sobje jak dzecko postąpjił. Trąba
146 25|          kalvarijskji. Ale vjidzisz: sobje samimu jô radzëc nje potrafję.
147 25|            cobe go czekało! — Tam ma sobje, że to ju po svjętim wodpuscë,
148 25|            grulka bełë v roboce. ~Jô sobje mesloł:~— Vdzek tobje chłopje,
149 26|             to pravje pjątk a vdarzę sobje vszetko jak dzis. Postavjił
150 26|             kavałk polskji ti korunë sobje przëvłoszczeł. Tero jim
151 26|             cebje chcą? pomesloł jem sobje. Alem so jesz njiczego nje
152 26|             miszkjiklonje! Vëmiszlej sobje z mjeskjimi lontrusami,
153 26|        popusceł kosz i levą ręką gom sobje wodsunął, cobe dostac rum,
154 26|              nje dosz!— pomesloł jem sobje.— Ale kjej mosz zgjinąc
155 27|     wobsądzeł. ~ ~Mijałë dnje, kożdi sobje rovni jak koł v długjim
156 27|            pravje. Pravo znovu ludze sobje zbudovolë naksztołt vjelgjigo
157 27|              cë njic nje pomoże. Som sobje wobrońcę nając nji mosz
158 27|             mje pjeczętovalë. Vdarzę sobje dobrze, jak mje czetoł sądovnjik
159 27|           knop małi uwon vësztelovoł sobje norzędzé v sztołce dębovigo
160 27|         svoji burzońskji pjęscë vzął sobje sztołt worzła na szołmje
161 27|              połknął, tej go mô przë sobje a kjej go zgubjił, to jego
162 28|             vjiktu krolevskjigo. Som sobje na żëcé zarobję, bele mje
163 28|        nożicom. Tak vzęlë i zavołelë sobje trzecigo pomocnjika i v
164 28|           sodze.~— Tero pomesloł jem sobje — smjeg nakreł pola a scął
165 28|           Poszła do aptekji — kupjic sobje lekji, ~A wob drogę vzęlë —
166 28|            bo srodze sę boję, cze të sobje som dosz radę. Bog z tobą,
167 29|                A może le nje wumjemë sobje mjecza wukuc, be to machtanjé
168 29|             Pocatuj go i zavjeszë go sobje na pjersach. Vjęcij won
169 29|             jak ve snje zavjeseł jem sobje ten znak ricerskji Zoborskjich
170 29|        strachem i nogrodą vëchovijci sobje na łaszczevich psóv. Le
171 29|             wodpocznę, bo przëboczom sobje płacz bjałkji moji i dzeci
172 29|         vęgli. Na takjich vęglach jô sobje gotovoł stravę i wogrzevoł
173 29|            vëszekovac i vëmesleł jem sobje sposob, żem przez tajemné
174 29|      pjerszim wurzasu przëboczeł jem sobje, że v Rebokach stari grof
175 29|            bronją rozpravjic, to bem sobje jinaczi postąpjił.~I położeł
176 29|              mną stało...~Nje vdarzę sobje, jak jem sę nalozł znovu
177 30|              mje tego nje beło, alem sobje wuvożoł: Jinaczi të sę do
178 30|           won le corkę uwostavjił po sobje a mjono jich vëgasnje na
179 31|          kompanjiją. Ale pokąd Trąba sobje vjesoło pogvjizdivoł, ve
180 31|           bom nji mjoł wubetku anjim sobje nje vjedzoł radë. Kjej jem
181 31|             sę z vami z tim, co przë sobje momë. Le povjedzce, chto
182 31|             z Matką Boską i pomeslol sobje:~— Żebe tak ksędza zchovac
183 31|       Klemantina rzekła:~— Vëpłakała sobje matka vjid z woczu za njeboszczikami
184 31|         njeszekovni z wurodë.~Ale jô sobje v ti chvjilë przëboczeł
185 31|             wod wobroku! Nosisz przë sobje zopjis na krolevjonkę jezora
186 31|              woczu vom patrzi. Zadom sobje starę, be vaszę godkę rozumjec,
187 32|            Vdzidz jaż do Knjeji. Bom sobje wudbała, że ta Bożomęka
188 32|      Bożąmękę. A kjej ję wuzdrzą, to sobje przëboczają, co tu sę stało.
189 32|          zdavało, że gromadzi wona v sobje vszelką pjęknosc vszetkjich
190 32|              nje beło do żarlóv, bom sobje povjedzoł:~Jednak to tu
191 32|        ruszëc. Ale jô, przëboczivszë sobje słova njeboszczika, wuchvaceł
192 32|        svojigo tacevjiska wiszekovac sobje z vjększą vigodą. Tec tu
193 32|              njeboszczik krol jezora sobje tu głęboko pod zemją mjoł
194 32|    nadzevovac przemeslnoscë tego, co sobje tu tak pjękną krijovkę wuszekovoł.
195 32|              to nje boli. Bo wuvożce sobje: Ta joma i ta dostatnô jizba
196 32|       zachodzec i sę dzevjic.~Tak ma sobje podała rękę na to przërzeczenjé,
197 32|              nad łączką i przëboczoł sobje przigodę z tańcującą kopjicą
198 33|            Wo stolimach. ~Wudboł jem sobje vësedzec v ti dobrovolni
199 33|            tu. Głupi Francuze! Czemu sobje njezapjiselë moji Trabjinë?
200 33|           pjerszich chvjil, chternem sobje vdarzeł z dzecinnich lôt,
201 33|            som nabrac możesz a mjecz sobje muszisz wukuc vłosną ręką.
202 33|           potcevi Trąba pevno vanożi sobje po svjece, żeli bjałka jak
203 33|   szandarskji.~— Aha! — pomesloł jem sobje. — Ti wod Zobór naju najadą,
204 33|           szukac będą — pomesloł jem sobje.~Sadlasma tero na łavje
205 33|             z flińtą po polu, vdarzę sobje, że navetk zajk nje wubędze
206 33|              na hok założoni! Tak ma sobje wudbała, jesz żdac na Trąbę,
207 33|           czasach minjonich stvorzeł sobje tu posodłovjé. Le dzivno
208 33|               a të przënjes varu, co sobje v nich gronuszkach po krolu
209 33|           abo do Gołunja i tam zadoł sobje worądz z kjile rebokami
210 33|              do dzisodnja nje vdarzę sobje, jakjim sposobem jô mogł
211 34|              dziso jesz naceszëma sę sobje, a jutro Trąba mje veznje
212 34|              napjisané wod vjekóv na sobje polcem Bożim drogji słuńca,
213 34|           zjeżdżoł tak mnogji, żebem sobje njigde nje beł wuvożoł,
214 34|      pasovało. Ku reszce przëboczeła sobje panna Klema i rzekła:~—
215 34|             jegomoscë przëdało, njim sobje co lepszigo nje kupji.~—
216 34|           mogłbe beł cę chto vdarzec sobje, bo takjigo dużigo chłopa
217 34|             wodervac i pitoł jem som sobje:~— Cuż sę z tobą, Remus,
218 34|          vestrzedną. Pudę! rzekł jem sobje. — Pomogę ve żnjivach, a
219 34|          jesz nje zdarzeł. Wuvożejta sobje: Za darmoka zavjezlë Njemcë
220 34|              v gromadze. Sadną wonji sobje do szklonkji pjiva, a jô
221 34|             na njich, przëboczeł jem sobje wo nim pastorze Krauzem
222 34|            wodezvoł pastor:~— Cuż va sobje żiczeła, dobri ludze?~—
223 34|         vezną, co jim nje słuchô, że sobje tego na mój rozum njijak
224 34|            bladé. Chvjilę zdrzalasma sobje v woczë, jak dvoje ludzi,
225 34|           woczë, jak dvoje ludzi, co sobje przipodkjem zazdrzelë do
226 35|    statecznigo człovjeka, ale czasem sobje wuvożom, że krev nje je
227 35|            bjałkovskji czarë nje vje sobje żodni radë, le sedzi, dukvji
228 35|              pochnąci vodë z aptekji sobje na głovę vëloł i tej szedł
229 35|             za szkoda, Remus. A żeli sobje som radë nje vjesz, to jô
230 35|          żebem jô v nen czas, jô jak sobje na łeb vëloł nen połkvaterk
231 35|             jô rozumjoł, że wonji go sobje z buchë postavjilë, bo ten
232 35|         pitoł;~— Zkąd të, brace, żes sobje przëboczeł grobë ksążąt
233 35|          Remus, dalij!~Drogęm wobroł sobje na Żarnovc, chdze stoji
234 35|             rzekł:~— Remus, kjej jes sobje ju tak wudboł, to pudę z
235 36|              szczotkę i pomesloł jem sobje:~— Vëczesczëc ze sebje vszetkji
236 36|            sę smjeje po djoblimu, bo sobje przëboczô, jak wonji v nocë
237 36|          tovarzesza. Tak jem wuvożoł sobje: — czort cze nje czort! —
238 36|        chleba vetchłé i pravje chcoł sobje dac pojigę, jak nen seti
239 36|         vëpuscilë z głupigo domu? To sobje nasz pon belnich gosci sprovadzeł!
240 36|              vanogami, chternich won sobje tu zvlekoł, Bog jego vje,
241 36|           dobjijelë:~—Dejta poku! Jô sobje tu som dom radę! Na to wonji
242 36|           bjołi ludze.  Przëvjozł go sobje nasz pon z Afrikji, chdze
243 37|           tim dobrim trunkjem! Nalij sobje z ti butelkji duńskjigo
244 38|          starich dzejach, jak lud je sobje wopovjodô, wo dzivnich godkach
245 38|            dącë v moję trąbę! Ale jô sobje poprzësigł: Njigde ju na
246 38|           won kulavo chodzi. Ale som sobje vjinjen. Njech sę msci na
247 38|        wognja v kominku zbjegoł sę v sobje, jak vjid dopoloni svjece.
248 38|            zińsc na zemję i formovac sobje wurodę całą, chterna jimu
249 38|             przed nami, bom przësigł sobje, że duńdę do wostatnich
250 39|        Bołtickjigo morzô vëzębjivszë sobje przë mjesce Łebje wuscé
251 39|              te vodë, przëboczeł jem sobje, jak jô no z njeboszczikjem
252 39|         lecoł na njego. A mesloł jem sobje:~— Pożdejże pjekjelniku!
253 39|         wobrosłé trovą. Vëszukałasma sobje nocechszi norcik pod krzami,
254 39|    Mjirachovskjim lese, zbudovalësma sobje dach z vjetvji i sicenë
255 39|       wopuszczoni ludze szekovelësma sobje na trzęsaci zibji nocną
256 39|            mjeszkają! — pomesloł jem sobje i rzekł jem to do Trąbë. ~
257 39|             Sadnji też, Remus! Pocuż sobje mosz nogji moczëc przed
258 39|          połkną karę, chterną możesz sobje novą kupjic, a ratuj żëcé,
259 40|            chmurë zervałë. Njevdarzę sobje, jak długo ma tam sedzała,
260 41|        Smjerc Trąbë. ~Nje liczeł jem sobje jesz mnogo lôt, ale ne wostatné
261 41|           svoję bjałkę i kjej jem na sobje czuł woczë ludzi, zdrzącé
262 41|          Koscerznje wu Neumana nalac sobje kozoł. Jednigo dnja ma pravje
263 41|              njick nje wodrzekł, bom sobje tero przëboczeł, że wona
264 41|           retovelë. A tero przëboczë sobje, com cë rzekła przed lati
265 41|          tero stanje! — pomesloł jem sobje, a zib mje przeszedł po
266 41|            nje dzeje? — pomesloł jem sobje. Ale Smjerc, co przed chvjilą
267 41|            na svjece! — pomesloł jem sobje. — Co sę z tobą, Remus.
268 41|             nje beło.~Przëboczeł jem sobje tero, jak no Mjichoł na
269 41|             dopatrzec. Nje robjił jô sobje wo to v ti chvjilë żodnich
270 41|               To zle! — povjedzoł jô sobje. — Won ju wodpoczivoł, bo
271 41|         starô takô, że gvesno vdarzi sobje pjerszich ludzi, chterni
272 41|         vesoką chojną wułożeł jem go sobje z pakami i szopką na karze
273 42|          kulac sę po zemji i vërivac sobje vłose z glovë. Żol belo
274 42|              skrzepjice i trąbę przë sobje. V jizbje czestovała Trąbjinô
275 42|          vjidu, vjidzoł jem, że może sobje wukuję mjecz. Ale cuż beło
276 42|           wod bjałkji czim? — Tak jô sobje povjedzoł i doł jipoku.~
277 42|           gorącą falą do tvarze, bom sobje przëboczeł, że wona gvesno
278 42|          woddac może. A może go przë sobje trzimô, bo mesli bjedni,
279 42|             wod cebje chcą? — meszlę sobje. Alem v głovę vjęcij wo
280 42|             zańsc jô jesz wodvogji v sobje nje nalozł. Srodze mje tropjiła
281 42|          hańdel. Człovjek nje złomje sobje gnota a vzątk mô. Tobje
282 42|              wod cebje chce?— meszlę sobje. Kjej jem na to njick nje
283 42|            że të czasem błądzisz, to sobje z tego njick nje robji.
284 42|           jich nje rechujesz, to dej sobje povjedzec: Nje tile chorągvje
285 42|        czestuję i jidz z Bogjem!~Won sobje nje doł tego dva raze povjedzec,
286 42|              łeb. Przë tim jô stłukl sobje głovę, jaż mje wogłuszeło.
287 42|      Trąbjinë v łożko vlozł.~Tero jô sobje zapozdze przëboczeł wostrzegę
288 42|            wumęczeło moję duszę, żem sobje nje vjedzoł radë, le doł
289 42|           chdze jô sedzoł na zedlu i sobje v głovje wukłodoł, co tero
290 43|        szczescô. ~Tero povjedzoł jem sobje tak:~— Pudzesz na Glonk
291 43|             pańskjim wokjem, tak żem sobje v ti chvjilë przëboczeł
292 43|         gromadze wodemknęłasma drogę sobje i zamknęła kamiń za sobą.
293 43|            moją krolevjonką, tego jô sobje nje vdarzę. Pjerszi i uwostatni
294 43|         pogrzebac. A ma nje vjedzała sobje radë.~V tim jedna taka vjelgô
295 43|             po roz vtori dvoje ludzi sobje nobliższich jidze na procemni
296 43|            dzirżkosc i cnotę zasłużi sobje na wopjekę Boską. Tej zaszkli
297 43|         naszigo szczescô przëboczeła sobje nasze rozińdzenjé sę i wobjęła
298 44|       ludzkjich dnji, ~A jich woko k sobje zgli. ~A jich zvada a jich
299 44|             won vstoł!...~Nje vdarzę sobje, co sę ze mną dzejało v
300 45|          czimem nje vjedzoł.~Z tegom sobje zdovoł spravę, kjedem, sedzącë
301 45|         bromë Smjercë i wostavjic po sobje le zapadlé zomkovjiska i
302 45|              wustępującë wostovjô po sobje muł, skarupë i muszle?~Serce
303 45|            żëcô mje wodeszła. Bełbem sobje v nen czas wodebroł żëcé
304 45|              Tej dała mje rękę. A ma sobje zdrzała v woczë, ale nje
305 45|       procemnich kuńcach. Rękę podac sobje mogłasma, ale dusze stojałë