Chapter

  1 1 |            znoł Remusa? —~Naksztołt tego smjecocha, chternigo zema
  2 1 |         Zkąd won sę vzął?... Njicht tego nje vjedzoł. Njicht nje
  3 1 |             leszczenovich. Modło do tego stołu wodpatrzeł znadz Remus
  4 1 |       pjesnje?...~Ale ludze nje tcą tego, co jim dzeń kole dnja na
  5 1 |        pjesnje, ale vjidzelë v njim tego dużigo chłopa, wobdzartigo
  6 1 |         Remusa blészczała. Ale krom tego zabjerała sę, żebe tutkę
  7 1 |             kjilenosce razi tak, że tego njigde nje zaboczę:~— Ormuzd
  8 1 |           nasze szkutë helskji i na tego vjelgjigo Bocona murovanigo,
  9 1 |         starigo szkolnigo v Lipnje, tego samigo, wu chternigo Remus
 10 1 |          svoji jomë. Beł won jesz z tego szlachu szkolnich, co nje
 11 1 |           tu sprovadzeł, żebesce sę tego doznelë.~Dreżącimi rękama
 12 2 |           sę nje wuczeł. Choba duch tego, co z progu drugjigo svjata
 13 2 |           mjedze ludzi — doznosz sę tego pozdnji — wuprosi mje łaskę
 14 2 |     Pożdejtale, żebe Pon Bog vom za tego serotę nje pokręceł nje
 15 2 |           bo vje vszestko. Ale wona tego nje vjidzała, bo patrzeła
 16 2 |       litanjiją do Matkji Boskji za tego, co po svjece vanożi. Bo
 17 2 |         mjeszkoł Straszk.~Chcoł jem tego Straszka szukac po chace,
 18 3 |             stoł przë dobetku. Alem tego sobje nje wuvożoł za grzech,
 19 3 |        szaruznji pod vamps, żebe sę tego doznac. Ale njico mje rękę
 20 3 |             do zomku wojcóv mojich, tego tam jak krola przëvjitają.
 21 3 |           sę, pastuszku, straszedła tego, bo dobędzesz, beles vjerzeł
 22 4 |             cë pobłogosłavji. Jô cë tego żiczę. ~— Ale vëbij sobje
 23 4 |           pozdnji zrobjił.~Ale krom tego dzeń kole dnja mje pokusa
 24 4 |           ti worędzë. Ale wona krom tego vjedno bodlivô, nje boczącë,
 25 4 |       dozdrzec nji ma. A wod stronë tego njevjidzalnigo vołtorza,
 26 4 |           sę v gromadze njedalek. Z tego beł jem rod i rzekł jem
 27 5 |        zapłaceł. ~Zjavjitrzni svjat tego dnja smjoł sę ze szczescô.
 28 5 |              Alem nje wuvożoł sobje tego za njic, bom so rzekl:~—
 29 5 |            go trzec rękovem. Ko wod tego won jesz barżij sę czernjił.
 30 5 |           pjoskjem tak, żebe njicht tego molu nje nanalozł, le jô
 31 5 |           bo beło mje spjeszno. Wod tego mje znovu krev jęła cec,
 32 5 |           mje wodbjerzesz le połovę tego, com cë mjoł przësądzoné!~
 33 5 |        przëslą wobjadu na pole?~Ale tego wonji jednak nje zrobjile,
 34 5 |           Gnjota sę strząsł, ale jô tego nji mogę i dlotego mje tak
 35 5 |         łożko nasepję.~— Nje czenji tego — wodrzekł jem — bom sobje
 36 6 |           rzekł jem sobje. Ażebe sę tego doznac poprovdze, zaczął
 37 6 |             Vezdrzële, Mjichale, na tego Remusa. Wutropjenjé z tim
 38 6 |             Boskô! Komu namjenjoné, tego nje mjinje! Na mój głupi
 39 6 |          vëmiszloł i kozoł mje sę z tego spovjadac. Ale na tim nje
 40 7 |           krziknęłë na zjavjenjé sę tego płoszedła, a jô vjidzoł,
 41 7 |      vszeskji kosce bolałë, bom wod tego sedzenjô v durze zesztivnjoł,
 42 8 |             Boskô! Komu namjenjoné, tego nje minje. Vjedzoł jô: Jak
 43 8 |            vjedno boczë, żebes sę z tego spovjodoł, jak przestąpjisz
 44 8 |            provdę. Bo v nen czas jô tego jesz nje rozumjoł.~Naszi
 45 8 |             namjenjoné — Jegomosc — tego nje  mjinje!Na mój glupi
 46 8 |             Boskô! Komu namjenjoné, tego nje mjinje! Vołanjé szło
 47 8 |             be sę gorzeł, kjejbesma tego zmarzłigo żeda nje zaprovadzeła
 48 8 |         pochvalëc nje chcoł, ale ma tego jimu nje rechovała. bo won
 49 8 |          nje chcoł, bo mujego vjara tego bronjiła.~Naszi na pustkovju
 50 8 |             zadarmo. Co chce mjec z tego mojigo całigo majątku vjelgjigo,
 51 8 |            sę vszescë vëpjerają, że tego njibe nje vjedzą. Bo jak
 52 9 |          zjavę z cuzigo kraju. Krom tego szło z ji woczu njico na
 53 9 |             Tec wona je krolevjonką tego zomkovjiska. Woddej ji czorni
 54 9 |        bjołich kołpji i zomkovjiska tego! Vez wod sługji tvojigo,
 55 9 |            jakbe sto lôt minęło wod tego czasu. Smutk mje sciskoł
 56 9 |           talerz. Ale może to i bez tego mjinje.~Całi tidzen jô sobje
 57 9 |             mjevëstąpjiła. Ale krom tego na połnjé nji mogł jem njick
 58 9 |    dzevovała sę Marcijanna. — Cuż v tego knopa vlazło? Rzeczë że,
 59 9 |            Njedarmo ludze wunjikają tego zomkovjiszcza. Mje tu tak
 60 10|           drogę i rzekł:~— Njerobji tego, bo bjednimu Remusovji serce
 61 10|         wudboł tak:~ — Njim vińdą z tego koscoła, njech będze moja
 62 10|             nje pjił, bom beł i bez tego pjijani. I jesz roz mje
 63 10|          nji mô żodni vortoscë!~Wod tego dnja jô vszetko robjił jak
 64 10|           MocBoskôko mu namjenjoné, tego nje mjinje. Ale mje sę zdaje,
 65 11|       słuchac będzesz, vëbavję cë z tego wutropjenjô.~—A chtuż të
 66 11|          Barzo mje beło dzivno, żem tego gozdza dotąd njigde nje
 67 11|             Boskô! Komu namjenjoné, tego nje mjinje. Të, Remusu bjedni,
 68 11|           że cë je co zadané, a wod tego dusza tvoja je wurzasłô
 69 12|            Boskji. Komu namjenjoné, tego nje mjinje. Na moję wudbę,
 70 12|           jaż do vnętrznosci.~Jô so tego tak nje wuvożoł, alem wodezvoł:~—
 71 12|              Żeli Pon Bog na strożë tego molu postavjił Strach, to
 72 12|             Boskô! Komu namjenjoné, tego nje minje. Szczescé wod
 73 13|     wodrzekł Mjichoł.—Ale co będze, tego nji ma vjedzec. Komu namjenjoné,
 74 13|           vjedzec. Komu namjenjoné, tego nje minje. Naszi starszi
 75 13|       krzivdë nje vërządzilë? A i z tego pustkovjô ludze sę tacilë
 76 13|        dovają. Dzis naszi ludze wod tego wodviklë. Ale mój njeboszczik
 77 13|             svojim zgrzebjęcem.~Wod tego czasu bronjô redzevjeje
 78 13|           stegnę przeką jezora, a z tego pjosku dzis takô vispa,
 79 13|             pjesnji będze won panem tego svjata połczvarta lata.
 80 13|          lata. Lepji dlo vaju, kjej tego wutropjenjô nje doczekota,
 81 13|           njeba dzeń. Czeszilë sę z tego, bo wod wojcóv vjedzelë,
 82 13|          dobetk spadnje. Nje zabędę tego dnja, bo v njim mojigo vanożenjô
 83 13|         zapitanjé. Ale co sę stało, tego stari zegar povjedzec nji
 84 14|         Mjichoł. — Komu namjenjoné, tego nje minje. Ta kosa nje tnje
 85 14|             mje.~— Nje bój sę! Krom tego nje są te ręce mordarza.
 86 14|         pokolenjé zbuduje kavałuszk tego drzeva i wumjerô, a navetk
 87 14|           gadac.~— Komu namjenjoné, tego nje minje! Zburzeł pon Jozef
 88 14|      Mjichala. I nje vjedzoł jem do tego dnja, że nom vzęlë cuzi
 89 14|            jego vezdrzenjé. Bo kjej tego nje zrobjisz, vanożëc po
 90 14|        żodni ksęgarnji. Kjej jem sę tego doznoł, tej wuvzął jem sę
 91 14|            Wuvożej: Kjej vińdzesz z tego pustkovjô na svjat, nje
 92 14|             żoden ze senóv nji mogł tego dokazac. Tak ksążę Svjętopołk
 93 14|        gorze v Straszkovi jizbje wu tego dzivnigo czlovjeka i nje
 94 14|         Ręka Boskô! Komu namjenjoné tego njeminje. Komu godzena vëbjiła,
 95 14|            Komu godzena vëbjiła, na tego czas!~Jakbe na wodpovjedz
 96 15|             pogrzebem nje będze bez tego żebe nama sę co nje pokozało.~
 97 15|             go tam provadzą, bo won tego ducha, co tronë i zomkji
 98 15|            Jak jô naszich nagonjił, tego jô so ju nje vdarzę. Vjem
 99 15|            tam stojała wosoba nje z tego svjata. Dobrze vjidzałam,
100 15|            drogji, że nje będze bez tego, żebe nama sę co nje pokozało?~. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .~
101 15|          Moc Boskô! Komu namjenjoné tego nje minje! Czimuż be Remus
102 16|            mô, i te, co won mô krom tego złożoni wu pana szkolnigo.
103 16|          szkolnigo, żebe cë jesz do tego zapjisoł tovarë, chternich
104 17|             imjoł provdę, jak jô sę tego doznoł wob dlugji lata naszigo
105 17|          dzeń.~Tak ma sę zabrała do tego młina; jô z dvuma pękami
106 17|            vjększi njiże skm. Kosce tego zvjerzęca nalożają chdzeroz
107 17|           vëbjije, ale wobrazëc nas tego njech nje robji.~Wumęczeł
108 18|          rur i koł zębovatich, a do tego je tile cemnich nortóv,
109 18|             Lipnje vjele razi gvoli tego, żem czuł v jego roboce
110 18|           Tu chtos młinë napravjoł, tego będzë pevni.~— Chtużbe mjoł
111 18|           żoga sama ruchała?~— Nje! Tego jô jesz nje czuł.~— Przez
112 18|           robotë nje przëvekł. Krom tego beł jem wudbë, że to złé,
113 18|            nabjerzę vodë ze rzekji. Tego potępjińca z nocë jô sę
114 18|            żebes mjoł aż taką sełę, tego bem njigde nje wuvjerzeł,
115 19|   pjekjelnim litkupje. ~ ~Vjeczorem tego dnja ma sę nalazła z Trąbą
116 19|        zemji naszi wurvje. Ale krom tego jô szedł, bo tak ju pevno
117 19|            dozdrzoł skrę Onnuzdovą, tego nje vjem povjedzec, ale
118 19|       prosto przed sebje, a mje wod tego vjidzenjô serce bjic woprzestało
119 19|           pon Miller — i pokozoł na tego ze żołtą brodą vnetk wostatnich
120 19|            bëc Kaszubą, smjoł sę do tego ze żołtą brodą. Vjidzoł
121 19|             na pustkovju. Stari rod tego pana vëtrupjoł wod strzodka
122 20|             Tam pojma! Won naju wod tego pjekjelnigo vjatru zastavji.~
123 20|        ludztva, że chcołbem vjidzec tego szandarę, cobe naju vëszukoł.
124 20|         możno zrobjic dvuch. A krom tego z gochóv. Bo tam v parafijach
125 20|             dostac? Doznajesz të sę tego jesz na tvoji vandrovce,
126 20|           to ju tak dovno, że jô so tego nje vdarzę. A chdze moji
127 20|         chdze moji kmotrovje sedzą, tego jô nje vjem. Może też duch
128 20|             nje vjem. Może też duch tego pana ze Zvadë, cos të mu
129 20|             Bjedni Trąba so nje doł tego dva raze povjedzec, le trzimoł
130 20|              bo mosz vszetko, co do tego not a wurodą bes mogl vëstraszec
131 20|          njim mogą wobsvjecëc, kjej tego trzeba.~Po chvjilë — jak
132 20|          dejadej nje vëchovoł. Krom tego, provdę rzekłszë, tvojigo
133 20|             ma tak nji ma!~Wob czas tego podkorbjanjô Trąba zjąl
134 20|       Kaszubóv naszich zanjosł sądk tego pjiva przed kiwotko dvuma
135 20|      vjelgji vodë a czuc belo vonją tego woddechu za secami, za rebami
136 20|            głęboko ve vnętrznoscach tego wostrovu zomk peszni i v
137 20|           pudę z vami v gromadze do tego svjętigo mjescô, bo mom
138 21|          chterna brzemjeje z vojska tego ludu ve dnje do modrigo
139 21|      kjejbem chcoł dac vëwobrażenjé tego, czegom doznoł na kalvarijskjich
140 21|           dostąpjilë, a na przid do tego pjęc talaróv. A ten długji,
141 21|        svoji kobjołkji. Ale nje rob tego, bo som Klarneta je beczką
142 21|            całigo gąsora som zjesc. Tego czorno wobleczonigo zovją
143 21|        kjeliszk jak bocon. Ale krom tego nje wopusceł żodni worądzë
144 21|            do njeba.~Ale wonji krom tego wusłuchelë mądrich slóv
145 22|         pokozoł cvjardigo talara:~— Tego mje doł ksądz za moje dvje
146 22|            państvo i volą.~V głębji tego lasu kjile mołich vsi sedzi
147 22|     straszno mje sę zrobjiło strzod tego vjelgjigo grającigo lasu
148 22|          vjelgjigo grającigo lasu i tego vojska duchóv, jak rebokovji,
149 23|          vëdej!~Jô krąceł głovą, że tego nje zrobję, bo też żol mje
150 23|         zrobję, bo też żol mje beło tego bjednigo, łęgjigo chłopca,
151 23|        cobes mjoł moc na strzimanjé tego, coc povjem. Barzo nen kęsi
152 23|          mje Trąba łokcem.~— Remus! Tego jô vësztelovoł. Won muszoł
153 23|         sedzoł tam vesoko na pakach tego voza.~Sedzoł sobje Klerik
154 24|        dlotego jô nji mogę povjesëc tego szczudła na krziżu i jisc
155 24|         żebe mu njosł wobroz nazod, tego jô nje vjem. Bo Leon ze
156 24|             Kamrot Veber chce vëdac tego talara, chternigo mu jegomosc
157 24|       veznjesz i go spjerzesz.~— Do tego noleżą dvaji! — smjoł sę
158 25|           Krol jezora ale vzął krom tego voruszk drevnjannich vęgli.
159 25|         chturen mogłbe nas nańsc. A tego ma besma gvesno nje chcała.~
160 25|             Pon Bog wukozoł drogę z tego wutropjenjô. Ale won cignąl
161 25|          cemjęzcóv naszich.~Ale jak tego dokazac?~I vezdrzoł jem
162 25|        kjile molach. Pod korzinjami tego storigo dęba, chturen të
163 25|             chleba i szedł v drogę.~Tego vjeczora jô ju społ v Lipnje
164 25|         strzimom. Ale jô cë povjem: Tego razu jô bezmała nje strzimoł.~—
165 25|       takjigo letkjigo rozumu. Alem tego nje povjedzoł, bo beł wukorani
166 26|      biskupë pjeczęcą potvjerdzilë, tego pruskji szandara nji mô
167 26|           Moje mesle tak daleko wod tego renku pełnigo jarmarku vanożełë,
168 26|             Vjesz të, co to znaczi?~Tego rąganjô beło mje za vjele.
169 26|          levigo wucha mu trzasnął v tego worzła jaż zazvonjiło. Jak
170 26|             wonji sę mscëc, kjej sę tego doznają. Ale krom tego nje
171 26|           sę tego doznają. Ale krom tego nje będzesz sę łżą zastovjoł
172 26|           Co ti dvaji przeskurzelë, tego nje vjem bom z njimi nje
173 27|            vjelgji bromë provadzi z tego budinku barzo vjele wuliczk
174 27|            njigde nje pjiję!~— Krom tego mogłbes rzec, żes beł wupjiti.~—
175 27|        rozczepjonigo wod kuńca, a z tego rozczepu zvektł won ceskac
176 27|             żevigo żolącé sę i krom tego v jego duszë zorzevjé buntu
177 27|             movji, nje nalozł. Krom tego wod klasnjęcô Remusovi pjęscë
178 27|         volô Boskô. Komu namjenjoné tego nje minje. Lechô jakô planeta
179 28|          płotna, szari vamps, bukse tego samigo, drevjanné defle
180 29|                Jeden z podrożnjikóv tego krolevskjigo zomku zdrzi
181 29|          Krola jezora gvołtem vząc, tego be żoden smjertelni człovjek
182 29|           svjata zchodzema? — Gvoli tego njewużetigo pruskjigo norodu.
183 29|          będę mogł spokojno zińsc z tego svjata.~Ale cuż znaczi wudba
184 29|            płominje wurivałë z dołu tego płoszcza, jaż buchnęłë vesoko
185 30|            kleft do pjceka. Not mje tego nje beło, alem sobje wuvożoł:
186 30|          lase kaszubskji, to jesz z tego nji ma dokazu, że wone są
187 30|           mje na dva tidzenje, a jô tego chcoł, bo mom cë torbę novosci
188 30|          latach przetrąceła. A krom tego jô ju mom lata.~Kjej jem
189 30|             że sę dom vpakovac. Ale tego Morcena głupigo mje je żol.
190 30|           męczennjikjem, kjej mu sę tego tak srodze chce.~— Mje co
191 30|       sztrofë.~Na to jô wodrzekł:~— Tego jô njigde nje podpjiszę,
192 30|         novjina nje minęla mje dnja tego. Dozerocz przënjost mje
193 31|          zrobjałé v wudbje, że jiin tego not do szczestlivoscë.~Kjedesma
194 31|           jô jinszigo nje będę, jak tego, co ten znak pokoże, chocbe
195 31|             przësle, jak norechlij, tego, co znak rodovi vasz wod
196 32|       jakjis straszné znaczenjé dlo tego dzevczęca i dlo mjészkańcóv
197 32|            Boskji? — Nje vjedzołbem tego povjedzec, ale tak mje sę
198 32|        wutchnąc sę v tim mule, a do tego jesz v nocë.~Ku reszce ten
199 32|            rozstąpjiła. a v brzuchu tego wostrovu żdałëbe na naju
200 32|           beła dosc vjilgnô, a krom tego żodnigo statku do vigodë
201 32|            nadzevovac przemeslnoscë tego, co sobje tu tak pjękną
202 32|         tich dzivnich wokjen. Ale z tego beło sę doznac, że z jezora
203 32|          vjelgą prozbę. Kjej chcece tego dobrigo ksędza tu wukrëc,
204 32|        vnetk i beło, jegomosc! A do tego zapadłigo zomku më vas zaprovadzimë.
205 33|            za mną nje płakalë. Krom tego mje beło wo nabranjé vjidu,
206 33|             sę robji straszno. Krom tego boczta, że jô żenjałi chłop.
207 33|             szczeżolami, jak ribkji tego jezora, muszę sę stavjic
208 33|            Smjałasma sę serdeczno z tego jiscenjô Trąbë, bo nacuż
209 33|             Ksądz sę smjoł:~— Żebes tego strzegł jak takji frejkartë!
210 33|            talarë. Jeden przëdej do tego, chluren mosz wovjinjęti
211 33|         vińdze z ti Pusti. Jô leżoł tego samigo na mechu lasovim,
212 33|             z deli, a wokjennice do tego, żebe go czasem vjid nje
213 33|       bulevkami i solą.~Pod vjeczor tego dnja njebo pobjegło chmurami,
214 33|            bëc baro dzirżkjim, kjej tego not. Jô jem ti wudbë, że
215 33|              A że won chce do naju, tego won doł nom dziso vjédzą
216 33|            won sę srodze boji. Krom tego vjerzi won ve vszetkji povjostkji
217 33|       jeżdżac na Glonk navetk panji tego wostrovu — ko ten wostrov
218 33|         zatacilë. Ale dokazac jô cë tego nji mogę i cę puszczę! Bo
219 33|      vëkurzą jak lesóv z jomë. Krom tego panna Klema mje kładła na
220 33|          tile z dołu nabroł, a krom tego tile strachu przeszedł,
221 33|             chturen je dvjerzami do tego kretovjiska?~— Dobri duch
222 34|             Czernjik doprovadzeł do tego, że vłoscicel Hutë rozpravovoł
223 34|        brodë i vąse, jak Njemcë, bo tego veklë na vojnje z Francuzami.~
224 34|        sodze na vas.~ — Nje movjice tego tak głosno — rzekł Trąba,
225 34|           chtuż vë takji?~— Won vom tego rzec nje potrafji — rzekł
226 34|           poznac. Mogłabesma mjec z tego kłopot njepotrzebni. Jô
227 34|          mjętkji i zgrabni są ruchë tego dzirżkjigo dzevczęca, chterno
228 34|         wodstavjic do sodze. Jak sę tego doznelë v Chojnjicach na
229 34|         Krauze z Krolevca! A lamańt tego katolickjigo człovjeka —
230 34|        pjękno vëmeszloné, le më vom tego, Hochvirden, nje vjerzimë! —
231 34|              Hochvirden, znajece vë tego człovjeka, chturen tak sę
232 34|            jim nje słuchô, że sobje tego na mój rozum njijak za grzech
233 35|         przez Żarnovjickji jezoro. ~Tego rokujô sę ju nje doł v svjat.
234 35|            tak brzedko postąpjił?~— Tego jô cë povjedzec nji mogę. ~
235 35|        grałë, jak v nen czas! Cuż z tego, kjej jô togranjé wodkupjił
236 35|             pomorskjich, założiceli tego domu. — Kam ten marmurovi
237 35|            godkji beł vjadomi. Krom tego Trąba znoł dobrze njemjecką
238 35|            naszigo ludu.~— Cuż cë z tego? — wodrzekł Trąba, kjivającë
239 36|      pomożce kuczrovji scignąc karę tego człovjeka na kozeł a jego
240 36|        procem vom abo procem pravom tego błogosłavjonigo kraju, że
241 36|     rzekłTrąba. Jô nji mom vjarë do tego pana. Czeż won pochvoleł
242 36|       tińtem i krevją ropuszą i jim tego napjitku nalevô v gordzel.
243 36|      napjitku nalevô v gordzel. Wod tego jich vezną krampë, że żol
244 36|          przechodzi. Vjater, not do tego, z vnętrznosci nekô te szvotołë
245 36|            vjatru. Bo to czasem wod tego vëpjitigo trenku pjekjelnigo
246 36|            dobrze płaci. V Berlinje tego vjele potrzebują, bo to
247 36|       braciszku, żes të mje z pazur tego czornigo djobła retovoł.
248 36|         Czort wod żogóvk! Njigde cë tego nje zaboczę! Wostatnô nodzeja
249 36| wodpokutovoł gnotami.~Njedługo beło tego strasznigo granjô, bo zgraja
250 36|       złomelë, kjejbe wone nje bełë tego nołożné i wobjité dosc grulką
251 36|            V tim jô poznaję spravkę tego przepjitigo sztudańta Derdë.
252 36|          nasz pon z njimi. Ale krom tego nasz pon lud kaszubskji
253 36|             i rzekł:~— Nje bójta sę tego morusa. To je człovjek z
254 36|            z pałacu pitelë. Njechże tego Derdę szvernot z takjimi
255 37|       Kaszuba...~Czująci taka godkę tego wostatnigo pana kaszubskjigo,
256 37|          njiże czuc zvątpjałé słova tego wostatnigo Kaszubë.~Sedzałasma
257 37|             nji mota v poczestnoscë tego, co vasze. Ve vas też, jak
258 37|            svojigo norodu. Zdrzë na tego v liszcząci zbroji: to Svjętopołk
259 37|        rzekł:~— Vjidzisz tam pokuńc tego rzędu starich wobrazóv kavalk
260 37|           pas dzeleł ląd i morzé. Z tego wobrazu zdrzała i przemavjała
261 38|            to je spjisané. Ale krom tego, co sę pravje teczi cebje,
262 38|       wogjiń, jakbe prąd sełë nje z tego svjata. Strzęsło to mną,
263 38|          Sorbskji rzekł:~— Muszę sę tego doznac! Pożdejle! Muszę
264 38|         dużi wogjiń na njebje. Łuna tego wognja woblevała złotim
265 38|       Poznajesz të mje?~Ale mje wod tego wostrigo trunku cepło przeszło
266 38|          starimu wodemknąc wokno do tego svjata, co sę wotmikô za
267 39|             tu, na ten kuńc svjata, tego jô sę doznac nji mogę!~Trąba
268 39|             nji zeszła i zbłądzeła, tego jô do dzisodnja vërozumjec
269 39|         zeszła v Błota.~Kjedesma sę tego doznała, szłasma jakąs stegną
270 39|       reszce krocij njego. Ale krom tego stegna zrobjiła sę vjedno
271 39|         vjetvji i sicenë jezorni.Tu tego nji ma, ale cenkji vjetvje
272 39|        przeżegnanjé krziżem svjętim tego nje wodnekało. Tak Trąba
273 40|           je barzo prosté. Ale krom tego są vesokji wurodë i mocnigo
274 40|    przebjijô svój drevjanni sztołt.~Tego samigo dnja jesz stanęłessma
275 40|      Sorbskji. Ale boczë: Ma tam są tego nołożni. Chdze vëmjerają
276 40|           sę roz z pjekła vëdostoł, tego drugji roz tam nje chcą.
277 40|            za sobą, a pokazującë na tego, co to wokno vëbjił i sę
278 41|            jô nji mjoł robotë i dlo tego wona mje duseła wod strzodka.~
279 41|      provadzełë v mali domovnjik. Z tego ma sę domaklała v stron
280 41|             jednigo cë dac njimogę: Tego, co jak bliza morskô scigô
281 41|          wokrętë v brozdëjich dróg, tego, co jak wobręcz trzimô gromadę,
282 41|             wobręcz trzimô gromadę, tego co duchom daje moc nad całami...
283 41|             mojigo tovarzesza. Krom tego mje chdzeroz chodzeło do
284 41|         Czernjik! Zdrevnjoł jem wod tego vjidzenjô tak, żem nje potrafjił
285 41|         bjednim druchem i gorzem na tego pjekjelnjika. Tak jem przëstąpjił
286 41|             wonge ve Zvadze, chdzem tego sługę pjekła pjerszi roz
287 42|             dzevczęta !~— Cuż cë do tego, Trąbjinô? — rzekę. Bo mje
288 42|           sę nje beło letko, a krom tego cuż jô mjoł spolnigo z timi
289 42|            go vszescë Rzemiszkjem z tego, że krom wurzędu koscelnigo
290 42|         czasem błądzisz, to sobje z tego njick nje robji. Bo żebes
291 42|            złi duch. Le va głupi sę tego nje doznajeta. Ale możesz
292 42|           Bogjem!~Won sobje nje doł tego dva raze povjedzec, le nekoł
293 43|         zgrezłë mje duszę. Ale krom tego serce moje beło pełné redoscë.
294 43|      zveczajnich ludzi, a prziczina tego, że ma jezdesma z rodu stolimóv...~
295 43|         Stolim z vesokjigo wostrovu tego wuzdrzoł dzevczę i rozmjiłovoł
296 43|          Glonku z moją krolevjonką, tego jô sobje nje vdarzę. Pjerszi
297 43|            pitom sę.~— Njic!~— Anji tego czołna, co tak cliiże przebjeżało?~—
298 44|          polu, ale jesz njicht movë tego pjisma nje przeczetoł.~Pod
299 44|         wona, staró Julka, mje krom tego povjedzała v ni zapadłi
300 44|            jednigo cë dac nji mogę. Tego, co jak bliza morskô scigô
301 44|         wokrętë v brozdë jich dróg, tego, co jak wobrącz trzimô gromadę,
302 44|             wobrącz trzimô gromadę, tego, co duchom daje moc nad
303 45|            Bom so wudboł nje zeblec tego vampsa jaż do trumë, bo
304 45|   pasturkovji wukoże sę krolevjonka tego zomku roz jeden na sto lôt