Chapter

  1 2 |          łaskę wu Boga, żebe to, co cë chcę wostavjic na pjismje,
  2 2 |              Chcę!~Bog z tobą!~Jaką cë Pon Bog mô drogę namjenjoną,
  3 2 |        tvoje na to pjismo. Chcołbem cë napjisac jakąs provdę, chterną
  4 2 |            słovami vërzec. Chcołbem cë wukazac jakąs drogę, ale
  5 2 |       nasladovca i grzesznjik?~Kjej cë to pjismo dô do rękji dobri
  6 2 |            z lechimi ludzami, kjede cë navetk movë nje wużiczeł
  7 2 |          Poj do chałupe, knopje, jô cë co dom! I dała mje v czeladni
  8 2 |        Jimję Wojca i Sena... Cuż jô cë za bojkji wopovjodaję, małimu
  9 2 |            małimu knopu! — Poj, dom cë jesz kavał chleba, a jak
 10 4 | spravjedlivô provda. ~— Jô vjem, że cë Mjichoł vsepoł. Ale ten
 11 4 |          nje będzeszmjoł, bo bem jô cë jesz lepji vsepała.~Tero
 12 4 |      Remusku, nogji za pas, bo wona cë tę varząchevkę na głovje
 13 4 |      mokleznje skarnji, jak Pon Bog cë namjenjił, i służeł będzesz.
 14 4 |         kavałka zemji, kjej Pon Bog cë pobłogosłavji. Jô cë tego
 15 4 |            Bog cë pobłogosłavji. Jô cë tego żiczę. ~— Ale vëbij
 16 5 |     wodbjerzesz le połovę tego, com cë mjoł przësądzoné!~Tej won
 17 5 |             knopje, jak jô, a będze cë lepji. Alejô sę żodną mjarą
 18 5 |         alem sę bojoł:~— Może wonji cë za karę nje przëslą wobjadu
 19 5 |             rzekła:~— Vejle, to won cë jesz guz na głovje zrobjił
 20 5 |         sobje:~— Połovę pocerza pon cë na ten guz wodrechovoł,
 21 7 |     wopjisani v Pjismach. A Pon Bog cë go zesełô, żebes z njim
 22 7 |         nekej chiże do dom, bo tatk cë chce pasem narżnąc a cebje
 23 7 |        takji mizerni żabë, tobem jô cë tu zaru kruszkji vëtrząsł.
 24 7 |            to bjej do pjekla, chdze cë tvoje dodom! Ale żeli të
 25 7 |           będę tero movjiła. Ale to cë rzekę: — Sedzë ceszij kota,
 26 8 |               Łobską brozdę Golijat cë vëworoł, ale żevigo sę nje
 27 8 |           to tam zanjosł gvesno, że cë sę tak zdovało.~—Ale chdze
 28 8 |           płaceł bez targu. Njechże cë jesz co wopusci. — Takô
 29 8 |         vëworoł.~Na to Marta:~— Bog cë zapłac, Remus! Jakji të
 30 9 |        gvjozdë na njebje! Koż, abem cë scignął z chmur bjicze pjorunovi
 31 9 |        Marta sę pitała:~— Remus, je cë zle?~— Nje, Marto, zle mje
 32 9 |         vadzëc. Rzekł jem:~— Tec jô cë njick nje zrobję. Będzë
 33 9 |            mje pitanjé:~— Cuż wonji cë zrobjilë, bjedni chłopku? ~
 34 9 |        vlazło? Rzeczë że, Remus, co cë je?~— Njic mje nje je, le
 35 9 |     rzeczëże, co bes rod jodł, a jô cë to przënjesę i wugotuję,
 36 9 |         bluznjił. Choba som Pon Bog cë pomoże, bo jô głupô dzevczina
 37 9 |            mjecz, tim gorżij. Vzęla cë duszę a wo tobje zaboczeła.~—
 38 9 |            Nje jô cę męczę, le wona cë zadała woczoma lubjiczka,
 39 10|         Vëmovji sę i poslij mje. Jô cë sę wodsłużę, czim będę mogł.~
 40 10|          namiszloł, tej rzekł:~— Jô cë wuczinję do voli, ale muszisz
 41 10|       skovronk wodezvoł:~—Povjem jô cë novjineczkę, ale njesrogą. ~
 42 10|          bjesadnich gosci? Cuż wona cë krzevô? Roz jedini do cebje
 43 10|             przemovjiła, roz jedini cë zaszklełë gvjozdë ji woczu.
 44 10|         żebes żądoł, abe te gvjozdë cë vjedno svjecełë? — A jednak
 45 11|         takji noparté, to robji, co cë sę vjidzi, ale boczë, żebes
 46 11|          gadac:~—Remus, czuł të! Jô cë żiczę dobrze. Słuchej coc
 47 11|           tvoja krolevjonka, zadała cë woczoma. Duszę tvoję cë
 48 11|             cë woczoma. Duszę tvoję cë vzęła a dalac duszę psa,
 49 11|             sobje.~— A vjidzisz! Jô cë druchem i żicznim, a żeli
 50 11|            słuchac będzesz, vëbavję cë z tego wutropjenjô.~—A chtuż
 51 11|       wurzeszë go za nen gozdz, com cë go pokozoł. Założ sidło
 52 11|             ale chto vje, jak długo cë go zbędze?~Tej vzął sę i
 53 11|     jakchojeczka v lese. Le v głovę cë vjerę chdzeroz nachodzeło,
 54 11|           Nje  będze jinaczi, le że cë je co zadané, a wod tego
 55 11|            të so wosobë, chterna be cë mogła mjec to zrobjoné?~—
 56 12|      spjerac! Rzeczë mje jedno: Beł cë kjede chdze v żëcu strach?~
 57 12|            szkoda. Bo vejle, kjejbe cë tak provdzevigo strachu
 58 12|           sę wo cę strachoł. Ale to cë rzekę, że tam na zomkovjisku
 59 13|          svjata? — pitom sę.~—To jô cë zaru vëłożę: Sibela napjisała,
 60 13|        sebje. — Ale może Marcijanna cë co wostavjiła. A żeli nje,
 61 14| zaredzevjalô.~— Sedzë, pokuso, kjej cë sę chcało! — rzekł jem. —
 62 14|        człovjek na portrece, povjem cë przë worędzë. Beł to mój
 63 14|           Zrozumjesz pozdnji! Rzekę cë tile: Kjej jem jachoł wokrętem
 64 14|      tvojich luoczu duch movji. Cuż cë rzekła krolevjonka pod korunovaną
 65 14|              cze co skurała. Ale jô cë dom radę, bom stari i sę
 66 14|           pjiszę, to bojka, chterną cë povjem.~ Żol mje beło, ale
 67 14|          povjedzoł:~— Provda! Nacuż cë mjecz, kjej cë nje delë
 68 14|        Provda! Nacuż cë mjecz, kjej cë nje delë vjidu! ~Tej znovu
 69 14|             ną pjękną panją bezmała cë nje vzął dusze. Kjej jes
 70 14|      prziczinach jich wupodku, kjej cë povjem co z naszich dzejóv.
 71 14|             ale zamjast njich muszę cë zlecëc bojkę. Njech cę to
 72 14|        muszą, nje vjidzą.  — Povjem cë lę bojkę luo dzejach kaszubskjich.~—
 73 14|          przez glęboką vodę?~A chto cë uJodrzecze: Chcę! — ten
 74 15|            albo i njeszczescô. I jô cë to movję, że dziso jak pudzema
 75 15|       samotni gorze v nocë?~— Jakże cë to rzec? — wodezvoł sę won
 76 15|           do wucha:~— A njerzekł jô cë przë vëcinanju drogji, że
 77 15|           zabędlevô, Remus! Zabełam cë przëvjesëc szkaplerz na
 78 15|            drogę. A chtuż jinszi be cë go zavjeseł? Tec jezdes
 79 15|            dom! Chtuż tam na svjece cë dobrze robjic będze? Chdze
 80 15|            legnjesz do spjiku, chto cë dô stravë? Chto cę wopjerze
 81 15|            mroze zgurdżą las. Chtuż cë dô dach nad głovą i zedel
 82 16|        rozumjoł i wodrzekł:~— To jô cë będę povjodoł. Kjileż to
 83 16|        Remus, przëboczeł të so, com cë v nen czas movjiłv chlevje?~—
 84 16|          godkę? Jô zaru vjidzoł, że cë z woczu jinaczi patrzi,
 85 16|             ludzom na pustkovju. Jô cë povjem: Ruchna të mosz parobka,
 86 16|           mosz parobka, ale z woczu cë patrzi jak tim, co po ludzkich
 87 16|          Sadnji i vjerzë mje, że jô cë żiczni. Tec kjejbe tvój
 88 16|             tim molu v lese. Njicht cë zadarmo nje dô anji jesc
 89 16|             prosto do Lipna. Cuż jô cë rzekł na pustkovju przë
 90 16|             vjem.~— Ale jô vjem, jô cë povjem. Të veznjesz karę
 91 16|      poprosisz pana szkolnigo, żebe cë jesz do tego zapjisoł tovarë,
 92 16|         vszetko je v porządku. I to cë rzekę: Tvój geszeft pudze
 93 16|        tvoja vjilczô notera narobji cë jinszich kłopotóv, jakjich
 94 17|              Napjile sę som i njech cë będze na zdrovjé, bo jô
 95 17|       novjęcij szczescô. Tede rzekę cë: Bronji sę, Remus, rękoma
 96 17|           szukô dachu nad głovą. Jô cë co povjem: Do vjeczora zańdzema
 97 17|             z głovą i wogonem, bele cë dobrze zapłaceł.~Tak jô
 98 17|             na renku. Woboczisz, że cë nje dadzą tile na povroz,
 99 18|          kanona. Cuż zrobjisz, kjej cë kjij pęknje abo strzelba
100 18|      Jericho vëvroceł na rębë. A jô cë rzekę jesz jedno: Jak jô
101 18|         rozumjec? — Provda, kąsiczk cë Pon Bog tvój petel krzevo
102 18|            sę znaję na tim. I rzekę cë jedno: Le zostavë podnjesc
103 18|             sę na mje Remus. Ale to cë rzekę: Cuż mje po zomkach?
104 18|              le sę jisceł.~— Mądrze cë godac, ale mje — choc jem
105 18|         mołim słabim knopem. Dom jô cë tu straszëc!~Ale żebe sę
106 18|          kavë i cikoriji i wugotuję cë pjijotk, jak go som krol
107 18|        vszelką sełę pjekjelną. I to cë rzec mogę, że vjększim dechem
108 19|           mje zaczął szarpac:~— Cuż cë je Remus?~Tej to vszetko
109 19|            To njech dô poku. Ale jô cë movję, że won jesz dzis
110 19|           sę tero do gromadë, bo jô cë tero co zaspjevom, czego
111 19|         jesz nje grałë. Boczë, żebe cë sę nje rozlecałë:~Czornô
112 19|     błogosłavjąc worni gon, ~dovato cë chlebni plon. ~Mjoł jes
113 19|          ten wuzdrzoł mol, ~może be cë belo żol.~Mjast to gnjozda
114 20|     povjedzoł:~— Remus! Jô vjem, co cë v głovje. Jakuż jô nji mjoł
115 20|            akuratno vszetko, povjem cë: Z nami zle! Bo cuż? Pobjiłjes
116 20|          bjałką Trąbjiną, to rzeczę cë, Remus, że szczestlevszigo
117 20|         słuńce cę poskvarzi, a mroz cë dotnje. Mje mój duch movji,
118 20|            jezorem i Juszkami. A jô cë sę przëznaję, Remus, tak
119 20|            zachodzi nom v drogę. Jô cë lejedno povjem: wucekejma
120 20|       mester wod muzekji, przëdarzi cë sę worądz, żebe kopjica
121 20|           go voda nje zabrała.~— To cë vłosni strach lechą drogę
122 20|      vëzdrzołbes mje na takjigo, bo cë dzirżkosc z woczu patrzi.
123 20|       vjedzoł, chto jô takji? Njech cë Trąba povje!~— To je vaspon
124 20|             njim przëwobłeld.~— Bog cë zapłac! — rzekł Trąba. —
125 20|           Bogjem wodpovjodô! Ale to cë rzekę, że zle nom tu przë
126 21|             dzirżkji chlop. Dlotego cë dom dobrą radę: Za to, cos
127 21|        svojigo szkolnigo, tej wonji cë le termin przësłac mogą
128 21|      Leżołbes trupem, Remus, kjejbe cë to pudło beło na głovę spadło.~
129 21|            ze svjętich rzeczi. A jô cë movję, że na nim vozu je
130 21|            nje podnjese rękji, kjej cë Purtk jedno na leb strąci.~—
131 21|            vortosc mô nowuka!~— Won cë gvesno tą nowuką bjił v
132 21|             na Glonku... Ale povjem cë to może pozdnji... Dziso
133 21|         może pozdnji... Dziso rzekę cë le tile: Tu v tich kamjenjicach
134 21|           Czernjika na woczë... Bog cë zapłac za tvoję wostrzegę.
135 22|             mjedze muzikańtóv i dom cë trąbę v rękę. Tam cę szukac
136 22|      rozbjegną i Anjoł Stroż pokoże cë zeloné kępë, po chternich
137 23|           tej pudzesz do nji, njech cë dô jesc.~Na te słova Leon
138 23|         Dosz furmanovji markę a won cë ję zavjeze jaż do Vejherova.
139 23|             Leonje. Ve Vejherovjejô cë kupję kjełbasę jesz roz
140 23|            Klerikovji: Pożdejle, jô cë to spravję! A tero won svoję
141 24|            Robji to, co dusza tvoja cë koże. Tej nasze mesle i
142 24|         procô pudą jedną drogą. Com cë rzekł v nę noc na Zomkovi
143 24|            długji chvjilë:~— Povjem cë: Jô zabjił człovjeka. Ale
144 24|             cę poznają. Lepji njech cë ję zavjezą nazod do Koscerznë,
145 24|          ponjesesz na plecach. Może cë też do Lipna przëvjezc tvoję
146 24|            żdac, jaż przińdzesz. Jô cë też zaru povjem, czimu jô
147 24|             v mjechu na plece. Karę cë furmon za porę detkóv zavjeze
148 24|             do Koscerznë, a ztąd jô cë ję prożną przëvjezę. Rod
149 24|            povjedzle szkolnimu: won cë to pjismo do Czernjika zrobji.~—
150 24|             drodze. Bo zańsc do nji cë nje radzę.~Jesz gotova cę
151 25|             vodë jezora Kłączna. Jô cë povjem: Wostanji tu i sę
152 25|        vjarë! — wodrzekł jem.~— Bog cë zapłac za dobré słovo! Wod
153 25|       długji chvjilë movjił:~— Żeli cë sę chce spac, Remus, tej
154 25|     wobnocujemë jesz roz, a ztąd jô cë pokożę drogę do Lipna.~Z
155 25|          reno nje woboczisz. Povjem cë tero tvoję drogę. Pudzesz
156 25|        njebje położeł spac.~— A cuż cë sę stało? — pitoł jem. ~
157 25|          vëstchnął i rzekł:~— Cużem cë movjił, jak żesma sę na
158 25|       lecirzu, tej strzimom. Ale jô cë povjem: Tego razu jô bezmała
159 25|        żołądku i kavałkjem chlebajô cë tvoję karę przëvjozł do
160 25|      wobcarł gębę i povjodoł:~— Bog cë zapłac, Remus, za ten mjiłoserni
161 25|                Remus! Tvoję karę jô cë przëvjozł. Ale Trąbjinô
162 25|          żeli mosz jednę markę a jô cë tvoję karę przëkaruję. Bo
163 26|       słuńca! Nje bój sę mje, bo jô cë dobrze żiczę, choces mje
164 26|        vesokji policejant mjeskji i cë to zaru vëłożę, bo nen szandara
165 26|             v woczë bluznjił, to iô cë jednigo vëdzelę v łeb, że
166 26|             Mołim bivszë knopem, jô cë zastąpjił drogę pod dzeką
167 26|          njic v svjece bem nje zjął cë tich pjęknich pjersconkóv
168 26|      pjersconkóv z rąk, z chternimi cë tak dobrze do tvarzë. Ale
169 27|           sę nje spodzevoł. Tero jô cë przëszedł povjedzec, że
170 27|            cebje sądzëc będą. A tam cë będze potrzebni wobrońca.~—
171 27|           nje wopuszczą worędzë, be cë sprac rzetnjicę jaż spuchnje.
172 27|           sę noleżi i rzodkji rozum cë sę zetnje Ale przëstąpmë
173 27|          mje cknjesz Smętka. Ale to cë njic nje pomoże. Som sobje
174 27|         povjem lepji: pruskô. Bo to cë rzekę: Żebe cę mjelë vëpuscëc
175 27|            vëlęgłé. Ale dvuch rzeca cë njc vëboczi: Jedno, żes
176 27|             ten knopjęci trel wonji cë njic zrobjic nji mogą, bo
177 27|     Czernjik sę smjoł.~— Takô godka cë njic nje pomoże. Nje czuł
178 27|            domu spravjedlivoscë. Jô cë to vëłożę, cobes do pozdnjeszigo
179 27|   spravjedlevoscą sądzëc będze!~—Jô cë też vjedno movję wo spravjedlivoscë
180 27|         Czernjik i vstoł. — Chocbem cë navetk wuliczkę z domu spravjedlivoscë
181 27|            człovjek sposobni, to be cë ten Szabelka drogo porachovoł
182 27|           ręce, a Stach rzekł:~— Co cë vrzucilë to vrzucilë, ale
183 28|            Ale za vjikt darmovi, co cë go daje v sodzë krol pruskji,
184 28|              Ala bjedze! Jaką wonji cë tu przed lati muszelë vëuworac
185 28|             z Golijatem! Szkoda, że cë v nen czas szandara nje
186 28|          krolevskjim pałacu, trzeba cë jesz poddac sę ceremonjiji,
187 28|            v naszim pałacu narosnje cë nové pruskji wobleczenjé
188 28|         njespravjedlevoscë, chterni cë tam gvesno dokurczają jak
189 28|           jem ti vjarë, że won mogł cë vëszczekac letszą karę,
190 28|        tobje. Delëbe nama! Za to jô cë groł wod pola, a kjejbem
191 29|           vërozumjesz vszetko, kjej cë povjem: Sin mój nje żije!~
192 29|  poczęstovoł tich kęsich psóv, kjej cë krzivdę robjilë. Cebje zrobję
193 29|             na pjersach. Vjęcij won cë daje chvałë njiże noveższi
194 29|            ten znak pokożesz i będą cë z vszetkjim do voli. Ale
195 29|        mjeszkanjé wuszekovoł, bo jô cë daję pravo do ti jomë i
196 30|             a jô tego chcoł, bo mom cë torbę novosci do povjedzenjô.~
197 30|           Remus, boczë, żebes, kjej cë dadzą flintę do rękji, nje
198 30|             jô ji mjoł rzec? Tec jô cë groł na murë ti sodze po
199 30|           wodpovjedzë nje żdoł, bom cë ju zapovjedzoł, że sę dom
200 30|             rzekł provdę. Bo povjem cë, że mje to Marta zabrała
201 30|              rzekł jem.~— A cuż won cë povjedzoł?~— Zleceł mje
202 30|  podpjiszesz ten papjor, chturen jô cë tu pokożę.~— A cuż na tim
203 30|          drugjimu v woczë, tej krev cë może zaczervjenji lica,
204 30|       zamedlenjô woczu głupich. Cuż cë to szkodzi Remus, kjej podpjiszesz
205 30|             v stogu na polu. Ale to cë povjem: Zmovję na jitenceją
206 31|        Remus, i nje poddej sę! Jesz cë mjazdra sę vroci! Na sodzkô
207 31|         clicesz robotë robjic, jakô cë je nadanô? Ale jô njeszczestlevi
208 31|          nji dostac.~— Zgoda! I Bog cë zaplac, Remus! — rzekł ksądz.
209 31|   njesposobnigo człovjeka ale na to cë z woczu nje patrzi, — njech
210 31|           woczu nje patrzi, — njech cë Bog zapłaci za dobré serce
211 31|       svojigo. Tak rzekł:~— Njechże cë, paneszko, Pon Bog go przësle,
212 31|           Bo vjidzec, że volô wojca cë svjętô.~Tej ale zaczął kąsk
213 31|            kożdi knjej i rej. Wonji cë go vëszukają i przëprovadzą.~
214 31|               Żeli wojc njeboszczik cë povjedzoł svoją krijovkę,
215 31|       povjedzoł svoją krijovkę, cze cë też do rękji nje doł naszigo
216 33|            grivac po svjece. Jô bem cë doł list do jednigo człovjeka.
217 33|             parafijnim koscele. Won cë koże zos przińsc i dô cë
218 33|            cë koże zos przińsc i dô cë dlo mje list abo i paczkę
219 33|          njechac muszoł podroż, dom cë dva talarë. Jeden przëdej
220 33|           wukuc vłosną ręką. Njicht cë jich nje dô. A jak będzesz
221 33|             takô, jiże jesz v plece cë kaminjami i wotrutimi strzalami
222 33|  krolevskjim wotroku. A navetk movë cë nje wużiczeł Pon Bog, żebes
223 33|            i Njevorto. Żeli Pon Bog cë  koże v takji postaceji
224 33|         ręku Boskjim. Ale jedno bem cë rzekł z pevnoscą. Małi vjarë
225 33|             i sceskoł mu rękę. —Bog cë zapłac za tile fategji.
226 33|            zatacilë. Ale dokazac jô cë tego nji mogę i cę puszczę!
227 33|          przetracëc pjenjędzi, kjej cë jaż dva talarë zbjegłë!~
228 34|             dovjedz sę, jakji honor cë pjisani. Le pozdnji, jak
229 34|          kole, wurodë snożi Pon Bog cë nje wużiczeł a godka tvoja
230 34|         gvesno vëmesloné, jak wonji cë to na jormarku tvoje ksążkji
231 35|        brzedko postąpjił?~— Tego jô cë povjedzec nji mogę. ~Trąba
232 35|             vjęcij vjedzec. A rzekę cë co jinszigo:Poj ze mną v
233 35|         mjała skutku. Remus, povjem cë, żebem jô v nen czas, jô
234 35|            njich ju zaboczilë. I to cë jesz rzekę: Njedługo a ten
235 35|             Remus, do Żarnovca. Tam cë drogę zagrodzi vjelgji jezoro.
236 35|        granjice naszigo ludu.~— Cuż cë z tego? — wodrzekł Trąba,
237 35|             glovą. — Tam za jezorem cë rożańcóv i ksążkóv kupac
238 36|          dvjerze! zasuń zosuvę! Bog cë zapłac, braciszku, żes të
239 36|            Czort wod żogóvk! Njigde cë tego nje zaboczę! Wostatnô
240 37|       mjiłoscevi mje grzesznimu! To cë tu, Remus, je mol, na chternim
241 37|            pjekła vëpuszczoni, kjej cë to wuczałi człovjek povjodô,
242 38|             pon pravjił dalij:~— Jô cë povjem, czimu jô cebje v
243 38|           szlachujesz! Pożdejle! Jô cë zaru rozkaszubję ten nadpjis
244 38|         tobje sę trafji. Ale cuż jô cë tam godom wo dzirżkoscë!
245 38|         Slavjino, corko moja! Zemno cë?~— Nje, wojcze!~I znovu
246 38|         proce podosz bez ducha! Cuż cë navetk mjecz i vjid, kjej
247 39|          Mjirachovskjim lese?~— Cuż cë do głovë przëszło? — rzckł
248 39|            nje beł żoden malorz. Jô cë povjem: Nen filut Derda
249 40|            i będze po tobje. Tak jô cë movję: Navrocma do dom!
250 41|    provdzevje jezdes, Remus, i jakô cë namjenjonô procô?~Vjedzoł
251 41|          tich przigód naszich. I to cë rzekę, że chdze v żëcu uwoboczę
252 41|           tero przëboczë sobje, com cë rzekła przed lati na drodze
253 41|      drogach. Dvje kobjetë zabjegłë cë naprocem: Jedna z worzłovigo
254 41|           mje i rzekła:~— Chcałabem cë drogę vësvjecëc, cobes vjedzoł,
255 41|           wobchodzeł będze lud. Dom cë tej mjecz i vjid, bes vjodł
256 41|        zaklętigo zomku. Ale jednigo cë dac njimogę: Tego, co jak
257 41|          głovje robji. Pon Czernjik cë krzivdë nje zrobjił. Przëvjozł
258 41|        wujednac nji mogą. Jakuż won cë mogł jaką krzivdę zrobjic,
259 41|        Lipna do jego njevjastë. Tam cë, druchu, vëpravję pogrzeb,
260 42|           Za to na tvojim pogrzebje cë grac będą, za to koscelnô
261 42|           na volę Boską i robji, co cë dusza koże! — tak mje povjedzoł
262 42|           kobjeto? — pitom sę.~— Jô cë chcała pomoc.~— Pomocë mje
263 42|          mój chłop vjekovoł, to won cë pomogł v hańdlu. Pocuż të
264 42|            të na mje cudujesz, kjej cë rovnak nje zavodzom!~— Wod
265 42|             młodé dzevczęta !~— Cuż cë do tego, Trąbjinô? — rzekę.
266 42|       wodvjedzëc. Meszlę, Remus, że cë to nje będze przeką nosa ?~
267 42|         Rzemiszk. — Kjej tak, to jô cë jako, że tak rzec, duchovnô
268 42|    wukładnigo szeku v głovje, to be cë sę talarë v mjeszku nje
269 42|            vigilijach i egzorce. Jô cë mogę, jak cë będze not,
270 42|            egzorce. Jô cë mogę, jak cë będze not, to vszetko dokumańtnje
271 42|         wobvjijoł v bavelnę! Povjem cë: Zajachoł tu z jakąs worędzą
272 44|           wobchodzeł będze lud. Dom cë tej mjecz i vjid, bes vjodł
273 44|             smjegach?~— Ale jednigo cë dac nji mogę. Tego, co jak
274 44|              Vez tę paproc, chterną cë daję, a jak załisną wognje
275 44|           paproc v gorę. A żeli Bog cë namjenjił i będzesz mjoł
276 44|          tkają v dzało vzor... ~Jaż cë wurzas duszę zmgli:... ~
277 45|      smjercą woprzestoł chodzec. Jô cë go przenjesę, żeli chcesz.~—