Chapter

  1 1 |           lasami, przedovoł Remus svoje ksążkji i pjesnjikji Kaszubom
  2 1 |           na wodpust, popichającë svoję karę, to noprzod so vëszukivoł
  3 1 |   njechcąci napjic v żëcu i to na svoje njeszczescé i wutropjenjé.
  4 1 |       czas, tej vzął v wobje ręce svoję karę i karovał na renk abo
  5 1 |         mu not. A czim przëwoblec svoje przërodzoné cało, to jimu
  6 1 |             Szczescé, że Remus mô svoje botë na nogach — tak jô
  7 1 |           żeli psa nje wukaroł za svoję krzivdę. Dlotego mje przëszło
  8 1 |           chternigo Remus za żëcô svoje pogrzebovi talarë wukłodoł.
  9 1 |         mu zazdrzała v woczë, tej svoje wuskłodani talarë kozoł
 10 2 |       Marcijanna i zmovjała dalij svoję korunkę.~Tak jô jesz z vjększą
 11 2 |      ludzena pustkovju chodzilë i svoję robotę robjilë, choc vej
 12 3 | krolevjonce, żem woczë spusceł na svoje bosé nogji, bom sę vstidzeł.~
 13 3 |        wodvogji:~— Nje wuvożej na svoję małosc i żorotnosc. Vëstrzelë
 14 3 |         Wudzirzë ducha i vjerzë v svoję moc.~Tej jô woczë podnjosł
 15 3 |        dobędzesz, beles vjerzeł v svoję gvjozdę... A vjidzisz tam
 16 5 |     przënjese? ~Cze nad dużą vodą svoje bjołé ruchna pjerze, ~Cze
 17 7 |       porvozka. Za to won mje doł svoję strzelbę i mje z nji strzelac
 18 7 |      pojachoł stopjenje do gorë v svoję krijovkę.~Tak jô so wuvożoł.~—
 19 7 |         skałë v chmurach tłoczeło svoje parminje.~Chmurë je skleszczelë
 20 7 |        Vlepjił leno ve mje slepje svoje, jak v jaką njebivałą zjavę,
 21 7 |       sparł sę na njim, postavjił svoję nogę na głovę Golijata na
 22 8 |          won vjerzorami spjevivol svoje pjesnje i zaczął spjevac:~
 23 8 |       Mjichoł jesz vjedno spjevoł svoje pjesnje. A v Advańce, kjej
 24 8 |        ksęgji wuczeł. Tej i Marta svoję cliovę wopatrzivszë pomagała
 25 8 |      poszlë, abe wod njego kupjic svoję planetę z nim vdovcem, chturen
 26 8 |          krosnję z bojkji, muskoł svoję długą brodę i rzekł:~— Remus,
 27 9 |     szturk bavjiło, njimem poczuł svoje członkji i przëboczeł sobje,
 28 11|      chvjilkę jęło znovu vërabjac svoje kuczkji. Tak jô povjedzoł:~—
 29 11|        njeszczescé jego, kjej nje svoję klamkę wuchvaci. Zazdrzi —
 30 12|     mojich lic, ale jô vjidzoł le svoję cenją na vodze.~Nje vdarzącë
 31 14|          mu czervjoné roże. Woczë svoje dużé won ve mje vlepjił,
 32 14|          be Pon Bog na nji pjisoł svoje dzeje. Ale mnogji pokolenjô
 33 14|     vszescë na tim pustkovju mają svoje drogji przepjisané: Trzë
 34 14|        ikonë przëvędróv i gosci a svoje rzucivszë do smjeci. Jô
 35 15|            To krolevjonka nasłała svoje ptochë na kondukt ricerza
 36 15|        strefle a Mjichoł kartovoł svoję ksążkę z pjesnjami. Ju chcoł
 37 15|         Mjichałovô, v chterni won svoje pjesnje vjeczorami spjevoł,
 38 16|       jimu vjidzec, kjej won voli svoję Karolinę na ten przikłod —
 39 16|          i chvjądającë sę, muskoł svoję dlugą brodę, jak jakji krosnję
 40 16|         kożdi hańdlorz muszi mjec svoje dodom, chdze jego firma
 41 17|         zął jem tede jednigo dnja svoję karę z tovarem i karovoł
 42 17|          tim wodpoczinku vzął jem svoję karę v ręce a Trąba svój
 43 17|           jak to dovnji, wobrocoł svoje koło, to klekot czuc beło
 44 17|       Zemja płotem wobgrodzonô mô svoję vortosc, bo możesz na nji
 45 18|         pęku słomë. Trąba vëdobeł svoje skrzepjice i jął novą stronę
 46 18|        dlo cebje a jeden dlo mje. Svoję karę możesz wod boku wustavjic.
 47 18|         wobskocoł, lë rozvjeszisz svoje ruchna na słuńcu, żebe vëschłë.
 48 18|       vjększim dechem nji moglë v svoje trąbë dąc żedovje, kjej
 49 19|    vëporaji abo jich przerobji na svoje modło.~— I dobrze zrobji! —
 50 20|         przë wognju, tobe zervelë svoje dachë i mjeszkivelë pod
 51 20|           czas!~— A nacuż të mosz svoję kanonę? — rzekł jem. Vez
 52 20|      rękoma z mjeszka na plecacli svoję szklącą trąbę i jął dąc.
 53 20|   tovarzesz na głos "tuńca" rżnął svoję trąbę na zemję, krziknął "
 54 20|           jak mesz, pokąd të groł svoję pjesnją? Ale nje vjesz të,
 55 20|           rusztunk przë wognju na svoje ruchna. — Ludze povjodają,
 56 20|       rzekł:~— Njech kożdi som za svoje wuczinkji przed Panem Bogjem
 57 21|         znała. Të Remus, wostavji svoję karę wob noc wu gbura Stankovskjigo
 58 21|       Karvijskjich Błotach letkji svoje checze postavjilë, i ti,
 59 21|           njego Stach — przepjilë svoje talare, a tero chcą, żebes
 60 21|         lipińskjich pustkovji. Za svoje detkji chcoł: won sena dac
 61 21|     daleka, co chvjilę wocerającë svoję stenkę, choc to beło nadarmo,
 62 22|       slode kompanjiji, bom vozeł svoję karę i nje chcoł jem nją
 63 22|       anji jezoro jich wobrazu na svoje gładkji vodë nje przëjąło...
 64 22|         zogodkji na mje vëvjerają svoje dzivné woczë. Ale wodpovjedzë
 65 22|           kamrot Veber vstec groł svoję notę wo svjętim Jozvje.
 66 22|           na przededvjerzé i będą svoje pogańskji woczë vëtrzeszczelë,
 67 22|     ptastvo lasové mają svój raj, svoje państvo i volą.~V głębji
 68 22|    woblecoł z głosnim szczekanjim svoję zvekłą drogę i znovu legł
 69 23|    srebernich blachach vëpolivało svoje wostatni wognje. Vjara sę
 70 23|        poł reminja i zchovoł to v svoje kjeszinje. Tej z vjelgą
 71 23|           panje szandaro. Toblecę svoję jô wostavjił doma na chrzebce
 72 23|         Leon wobcerającë chdzeroz svoję stenkę ale copoł sę vjedno
 73 23|         cë to spravję! A tero won svoję pomstę vëkonoł.~Dvuma mjeszczanom,
 74 24|         njich wofjarovac szczescé svoje, kożdą meslą, kożdé bjicé
 75 24|          sełę mjelë wuprzec sę wo svoje prava — rzeczë: Vorto to
 76 24|        bukóv naviżach i wotmikałë svoje bramë i roczetë: Pojta,
 77 24|          wusadła, vëcignął do mje svoje czężkji szczudło i movjił:~—
 78 24|         ludzeska sę vjeselą, kjej svoje grzechë zładovelë na tich
 79 24|       Stach ju z wucechë przepjił svoje wobraznjickji mito, a zkąd
 80 24|         przepłoszelë jak zvjerza. Svoje tovarë veznjesz v mjechu
 81 25|         lese, vząvszë pod pazechę svoje szczudło z wukretą v njim
 82 25|          przed wognjem, wodemknął svoję torbę dżadovską i vësepoł
 83 25|           v tim wopuszczonim molu svoje vjęcorkji vëłożilë. A vątpję,
 84 25|           też nje. Zapoleł bo won svoję fefkę i przemiszloł. Ku
 85 25|         jomą, a krol jezora poleł svoję fefkę i godoł:~— Pokąd nje
 86 25|        Szczestlevi, że mom jednak svoje doma. Kjedem vëzdrzoł reno
 87 25|            V ten sposob jô dostoł svoję karę, a Trąba sę ze svoją
 88 26|           jak dzis. Postavjił jem svoję karę njedaleko njemjeckjigo
 89 26|        wod pravi rękji wustavjilë svoje bęborkji i kjerzonkji bednarze.
 90 26|       ludze ze vsë jesz popędzalë svoje konjikji ku mjastu. Tak
 91 26|          stari Mjichoł spjevająci svoje pjesnje z vjelgji ksążkji.
 92 27|           vezdrzoł vëszczerzającë svoje bjołi zębë i rzekł:~— Remus,
 93 27|           të co do povjedzenjô na svoję wobronę?~—Tec jô njick nje
 94 27|    złodzejstvo i rabunk vëzbivają svoje brzedkji mjona i nazevają
 95 27|      złego. Pod przimusem robjąci svoję robotę, żebe mjec co jesc,
 96 27|     aresztu, Remus na novo zaczął svoje vistępné żëcé i po krotkjim
 97 28|         nji szczotkji porobjic na svoje roboci konje. Choba nje
 98 28|          za stodołą jął godzëc na svoje vjeselé. Won be rod mjoł
 99 29|           na chternim won nodzeję svoję i rodu svojigo budovoł,
100 29|           stravę i wogrzevoł zemą svoje schronjisko pod zemją, bo
101 29|         Ko jô mjoł czasu dosc, be svoję krijovkę przijemną vëszekovac
102 29|      zrobjiło srodze. Ale łzë jem svoje ju beł vëptakoł, le smutk
103 29|      svoją vłodzą, vëstrzelełë na svoję chvałę milijonami skri.~
104 29|        Ale won bjedni vezdrzoł na svoję sostrę, a ta rozumjała.
105 30|     Zleceł mje pomstę i povjedzoł svoję krijovkę na Glonku.~— Bos
106 30|         ludze sę na wuczilë mesle svoje znakami na pjismje kłasc,
107 31|        wodemkła, a jô popichającë svoję karę maszerovoł na volą,
108 31|     dobelë, tej zatvardzilë serca svoje njepotemu i wuciskelë naju
109 31|          drzeva do drugjigo mesle svoje pasc, jak mu sę vjidzi i
110 31|          chturen tile lôt sebje i svoję krijovkę przed woczoma cemjężiceli
111 31|        mną movjił i mje povjedzoł svoję krijovkę. Wob całi czas
112 32|         wostrovóv i bjołich wurzm svoję vjeczną notę, jak wod początku
113 32|     vjelgą do vas vjarę, żeli vom svoję krijovkę povjedzoł. Mom
114 33|         ze skrzepkami i zavjeszoł svoję trąbę. Tak ksądz pozerô
115 33|        Pon Bog, żebes mogł ludzom svoję duszę vëjavjic. Choba ten
116 33|           Noc wobjimovała zemję v svoję vłodzą tak cecho, jak matka
117 33|           jizbje rozpakovol Trąba svoje pakunkji i vëdobeł z njich
118 33|        njeboszczik krol jezora mô svoje butelkji z gorzołką zchovani!
119 33|          abo krosnjęca, le tak na svoję krotofilę, smjerc bem beł
120 34|      pjosk Kozłovca vbjitich, dno svoje, vekłé zdrzec ku głębjom
121 34|            Ale jak won przësadzeł svoje łiszczącé norządzé do gębë,
122 34|           Le pozdnji, jak nazod v svoje ruchna vlezesz, żebes nje
123 34|           rzokłszë njick, pokozoł svoje papjorë, szandara beł spokojni.~—
124 34|         navrocëc naszich ludzi na svoję vjarę.~Tak jô so wuvożoł,
125 34|          A chdze vë tak wokurzilë svoje botë i płoszcz, co tam na
126 34|     wodrzemjechóv położeł mje też svoję brzedką łapę na reminju
127 34|           won wob ten czas na mje svoję jiverę przëtrzimô na vipodk,
128 34|     vëlelë.—~Tak wopovjodoł Trąba svoje przigodë. Ale nom sę rozvjeselelë
129 35|         nje wodrzekł Trąba cignął svoję godkę:~— Pokąd człovjekovji
130 36|        Drogą pjoskovatą pchoł jem svoję karę, a Trąba vëdobivszë
131 36|      czornich mesli.~I vzął Trąba svoje skrzepjice i jąl grac, maszerującë
132 36|        kaszubskji. Kożdi norod mo svoje vłosné pjekło. A wod pjęcset
133 36|          że muszi jinszim norodom svoję njemjecką skorę woblekac,
134 36|           mje mają!~Ale czorni le svoje: vëcigoł czorné, jak smoła
135 36|           chiże vëdobeł z mjeszka svoję trąbę i jął dąc z mocą taką,
136 37|           pana v takjim wuvożanju svoje bjedni togle!~— Nje wone
137 37|          dzejach a na njich wuczą svoje dzecë mądroscë i dzirżkoscë
138 37|       dovni mocni prądë vëpjisalë svoje znakji.~Krom ksążąt naszich
139 37|           v lese, chturen gviżdże svoję pjosenkę. Nje strzimom strzod
140 38|           wobroceła pomału na mje svoje szeroko wodemkłé woczë,
141 38|      njick nje wodrzekłszë, pchoł svoję karę naprzod v kjerunku,
142 38|       chturcn tero pchoł v pjosku svoję karę v svjatku wostatnim
143 39|           ale ratuje żëcé Trąbë i svoje. ~ ~Jutrznjô rożovô malovała
144 39|         rożni njedobri duchë mają svoję pojigę. Czuł të, jak tam
145 39|          Błot.~I Trąba zaczął dąc svoję zveczajną pjesnją wo wopjece
146 39|          latornją!~I zaczął dąc v svoję trąbę z novą sełą. Na rozdzerająci
147 39|       dosz radë. Błota muszą mjec svoję wofjarę. Njech połkną karę,
148 39|      granju morzô, chterno nekało svoje dunë v ląd i zalevało straszné
149 40|         tak sę nje ceszeł, że mom svoje doma. Trąba z redoscą podlegoł
150 41|          navjedzeł, jiscącë sę na svoję bjałkę i kjej jem na sobje
151 41|        wogjiń wod strzodka dostoł svoję pojigę i nje dopusceł żevi
152 41|      godzenach trofjô człovjek na svoje szlachë i na mol, z chternigo
153 41|      vesoko nad zemją vëcigô wona svoje grubé i pokrąconé vjetvje,
154 41|    gvjozdom. V pravi ręce trzimoł svoję łiszczącą trąbę, jakbe v
155 41|            Pod levą pochą sceskoł svoje skrzepjice. Ale jakuż te
156 41| nadprzërodzonim sposobem rozvarłë svoje spjevné vargji na straszni
157 41|       straszni krzik żolu i duszę svoję spjevną vësłałë za bjedną
158 41|       skrzepjącim smjegu kjerovoł svoje krokji. Jakżeż jô sę zdzevjił,
159 41|         chojnë z gorë blészczi na svoję wofjarę.~I takji mje gorz
160 41|         wuvożoł:~— Przëprovadzisz svoję karę i zavjezesz zmarłigo
161 41|    njedalek v smjegu wuzdrzoł jem svoję karę z paką tovaróv i Trąbovą
162 42|          i sę pitoł:~— A na co të svoje talarë zbjerosz?~— Na pogrzeb!~—
163 42|         co mje czekô.~Gburzë mają svoje sposobë. Kjej jô jednigo
164 43|          mną ptactvo vëspjevivało svoje notë. Letkji szum vodë groł
165 43|         złoti dzeń vësłalë do mje svoję krolovą.~Przëbjivszë do
166 43|         ręce, chternimi przëkreła svoje cudné lica.~A jak sę vëpłakała
167 43|           vëpłakała, vëprostovała svoję postavną wurodę, scesnęła
168 44|        njim stolimovi lud budovoł svoje kontinë Bogu. Tam wodbivałë
169 44|           żoren wofjarovoł, vëloł svoję krev v wobronje svobodë
170 44|         wod tesąci lôt i żdają na svoję godzenę. Dzis, to noc cudu.
171 44|          trzëdzesce, ~A va matkji svoje dzotkji strzeżce, ~Cobe
172 44|           be go sądzeł...~Skłodom svoje rządë.~Sędzo! Spravji sąde!...~
173 44|      wonji tero tam v dole sądzëc svoje małé spravë vjeskji a za
174 44|          małé spravë vjeskji a za svoje grzechë zetną kanję. Ale
175 45|         Dlotegojô vzął i napjisoł svoje żëcé, żebe skra Ormuzdovô
176 45|        mogła sama.~Ale ti vjarë v svoję moc i v svjętą spravę, ti
177 45|          sę namiszloł i patrzeł v svoję duszę, budzełë mje vołającë:~—