Chapter

  1 1 |       mjejscé. Vjedzoł, że mu Pon Bog przësle kupającich.~I tak
  2 1 |   rzitelnje po kaszubsku, ale Pon Bog mu wod wurodzenjô doł taką
  3 1 |       godką: — Bjej z Bogjem! Pon Bog mje krzivdę vroci!~Ale tak
  4 1 |    stvorom njemovim, chternim Pon Bog litoscevi za darmoka dovô
  5 1 |          wubrzątvjic, że jimu Pon Bog nje wużiczeł pevnigo rozumu,
  6 1 |          do povjedzenjô, kjej Pon Bog ję na svjat zesłoł.~ Jednigo
  7 2 |      jedini, co wodrzekł: — Chcę!~Bog z tobą!~Jaką cë Pon Bog
  8 2 |           Bog z tobą!~Jaką cë Pon Bog mô drogę namjenjoną, boczë,
  9 2 |     dzivno mje, bo wurodą mje Pon Bog przëwoblekł żadną — vje
 10 2 |         Bo mje wod wurodzenjô Pon Bog doł jęzek skażoni, tak że
 11 2 |              Pożdejtale, żebe Pon Bog vom za tego serotę nje pokręceł
 12 2 |      navetk movë nje wużiczeł Pon Bog litoscevi!~Spac mje delë
 13 4 |        mokleznje skarnji, jak Pon Bog cë namjenjił, i służeł będzesz.
 14 4 |           kavałka zemji, kjej Pon Bog cë pobłogosłavji. Jô cë
 15 5 |          wodrzekł:~— To cę ju Pon Bog jeden roz skoroł. Za to
 16 6 |          takji: — Jednimu doł Pon Bog krovę a dregjimu le povroz.
 17 6 |           mje Vjarë nawuczeł, Pon Bog dô njebo vjeczné! A mjoł
 18 6 |         na pjerszi stronje sedzoł Bog Wojc na tędze, a na zemji
 19 6 |      svjętą trzimało zgodę. A Pon Bog na to zdrzoł vjecznimi woczoma
 20 6 |        beło dobrze. Njech mje Pon Bog vëboczi, że mje żevi gorz
 21 6 |        zemji wobjecani. A som Pon Bog z njim godoł na gorze Sinaji!~
 22 6 |    zastavji reminjem, bo v głovę, Bog vje, cze strzimosz.~I tak
 23 7 |       wopjisani v Pjismach. A Pon Bog cë go zesełô, żebes z njim
 24 7 |          i vëcignji tvój mjecz, a Bog njech mjedze nami rozsądzi! —~
 25 7 |          v glovje. Za cuż mje Pon Bog z njiin skaroł? A za cuż
 26 8 |    vszelakjimu stvorzenju doł Pon Bog som i to zëcé je Jego. Dlotego
 27 8 |        Nad njemim stvorzenjem Pon Bog doł człovjekovji vłodzę,
 28 8 |           rzekł:~- Njechże cę Pon Bog provadzi! Dac tobje vjid
 29 8 |        svojim porządkjem, jak Pon Bog przëkozoł: Zosevë i żnjiva,
 30 8 |      Njech sę zlituje vszechmocni Bog, ~Kjej ju pode rżmą mroz
 31 8 |           bo jinaczi vpadnje, jak Bog żiv, v przerębel. Jô bjegac
 32 8 |        żid Gaba wodrzekl:~— Njech Bog vama woboma zapłaci długjim
 33 8 |         rozumjeją.~— Njech mu Pon Bog dô sto lôt żëcô i rozvjąże
 34 8 |           rzekł:~—Njech bądze Pon Bog pochvaloni!~—Na vjekji vjekóv.
 35 8 |           vëworoł.~Na to Marta:~— Bog cë zapłac, Remus! Jakji
 36 8 |         so wuvożoł, że le som Pon Bog vje, co sę stanje jutro
 37 8 |     drudzë. Ko jednę le duszę Pon Bog na początku svjata prawojcovji
 38 9 |        wosamętanju serca. Ale Pon Bog spravjedlevi wukoroł mje
 39 9 |          novą krosą pomalovał Pon Bog vszechmocni i nové gnoł
 40 9 |           bluznjił. Choba som Pon Bog cë pomoże, bo jô głupô dzevczina
 41 9 |          të mje męczisz, Marto!~— Bog z tobą, Remus! Krev bem
 42 10|          za bjalkę po katolicku — Bog z vami! Jô nje vjidzę żodni
 43 10|     Njicht nje vjinjen, że go Pon Bog stvorzeł takjim a nje jinszim.
 44 11|       przemiszloł kąsk i rzekł:~— Bog z tobą, Remus! Psë dziso
 45 11|     Bożigo vlezą v człovjeka. Pon Bog litoscevi na początku svjata
 46 11|     zadané wosoba, to njechji Pon Bog blogosłavji za żëcô a po
 47 12|           so tak meszlę: Żeli Pon Bog na strożë tego molu postavjił
 48 13|           v Svjętigo Mjichała Pon Bog zesełô ludzom na wostrzegę,
 49 13|       kraju. Chto vje, co nom Pon Bog zesle v Novim Roku?~— Do
 50 13|           i Francuzach, chterni z Bog vje jakjich nortóv dalekjigo
 51 13|       Boską wostavjivszë.~— Njech Bog nas bronji! — vestchnęła
 52 13|      svjat nje będze. Bo kjej Pon Bog stvorzeł ludzi na wobroz
 53 13|         bo roku moji choroscë Pon Bog doł żnjivo valné.~Bëlë tede
 54 13| vëspjevala godzenę:~—Nacuż cę Pon Bog stvorzeł na tim svjece,
 55 14|         ponjechelë mje, bo ju Pon Bog mje vzevô przed svój sąd
 56 14|         wurosnje do vjidu, be Pon Bog na nji pjisoł svoje dzeje.
 57 14|    zdzevjoni, rzekł:~— Zesłoł Pon Bog z njeba rok takji, że v
 58 14|      procem drugjim, posadzeł Pon Bog na ti zemji. Choc won beł
 59 14|         chłopku, coc rzekę dziso. Bog vje, cze jesz roz przë takji
 60 14|          stojelë pokornje, bo pon Bog beł v goscenje za dvjerzami.
 61 15|           mój brat — njech mu Pon Bog dô njebo vjeczné — povjedzoł
 62 15|        mocnjejszô njiże moja. Pon Bog vje czimu i jak.~I vzął
 63 17|          na mje żdoł.~— Chdziż to Bog cę provadzi, Remus?~— V
 64 17|           żebes nji mjoł krzivdë. Bog z tobą, Remus! Nje pjijesz
 65 17|        vjem! — wodrzekł jem.— Pon Bog doł pogodę cepłą, to vëspję
 66 18|            Provda, kąsiczk cë Pon Bog tvój petel krzevo nastavjił,
 67 19|          z licami statecznimi jak Bog Wojc ve vołtorzu, pełen
 68 20|         nami sąd spravjilë, a Pon Bog vje, jakbesma beła z jich
 69 20|           naju do sodze zamkną.~— Bog jich tam vje, co wonji zrobją! —
 70 20|       rzekł na to Trąba. Może Pon Bog mje natchnje potim jaką
 71 20|     szedłbe mjimo, kjejbe mje Pon Bog litoscevi nje beł za darmo
 72 20|           vjeczné wutrapjenjé Pon Bog kożdimu człovjekovji wostavji,
 73 20|         be sę njim przëwobłeld.~— Bog cë zapłac! — rzekł Trąba. —
 74 20|       dzecë kolebac, kjej mje Pon Bog żodnich nje wużiczeł?~—
 75 20|    żodnich nje wużiczeł?~— Bo Pon Bog vje, żebes jich dejadej
 76 20|          płivającim złotem! Njech Bog dô dobri hańdel Gduńszczanom,
 77 20|           vjidem mjesądzovim. Pon Bog buduje vjększi i spanjalszi
 78 20|       jezora :~— Njech mu tam Pon Bog na sądze svojim vëboczi!
 79 21|        zębë Czernjika na woczë... Bog cë zapłac za tvoję wostrzegę.
 80 22|       przez łovcze wobjeże, a pon Bog cę zaru za to vënagrodzeł...~
 81 23|           Mje sę nje chce jesc.~— Bog z tobą. Remus! — rzekł na
 82 23|           nje zavroci, to won jak Bog żevi naju nańdze. Matinko
 83 23|        furmanję v porę konji. Pon Bog zesłoł na mje njeszczescé,
 84 24|          sę za ręce. Gvesno dobri Bog jich tam na kalvariji pojednoł
 85 24|      sceskoł mje rękę.~— Njech cę Bog provadzi, Remus. Polubjił
 86 25|         svjatem, a kjejbe nas Pon Bog dziso v gromadze ze svjata
 87 25|          vjarë! — wodrzekł jem.~— Bog cë zapłac za dobré słovo!
 88 25|     Żiczbą moją beło, żebe mu Pon Bog wukozoł drogę z tego wutropjenjô.
 89 25|        wobcarł gębę i povjodoł:~— Bog cë zapłac, Remus, za ten
 90 27|          żodnigo wobrońcę, bo Pon Bog vjidzi, że jô njedovjinnje
 91 27|        jisc prostą drogą, jak Pon Bog przëkozoł i nje dom sę v
 92 27|          Na to jô wodrzekł:~— Pon Bog gvesno jinszą spravjedlevoscą
 93 27|            Za cuż naju woboje Pon Bog tak srodze navjedzeł? Przëznajësz
 94 27|       vëpuszczą. Njechże jich Pon Bog woszkaradzi za naszę krzivdę!...
 95 27|       povjedzoł:~— Bjedni Remusu! Bog z tobą! Znadz takô volô
 96 27|            jakjimi to drogami Pon Bog człovjeka provadzi.~ ~
 97 28|           të sobje som dosz radę. Bog z tobą, kochani druchu!~
 98 29|        wofjarę na krziżu, ale Pon Bog zesłoł na mje takji przimus
 99 29|       jistamantnje, jakbe nas Pon Bog wopusceł. Zdrzë: Të wod
100 29|  przeszedł v duszë, to le som Pon Bog na njebje vje. Ale procem
101 30|           bjałkę. Njech tobje Pon Bog błogosłavji v żëcu!~Kjedem
102 30|           przëpovjesc. Nad serotą Bog mô starżą, a Morcen będze
103 31|          Ale ku reszce ju tak Pon Bog chcoł, żebem sę zetchnął
104 31|           mjiłoserdzô, za chturen Bog vom zapłaci.~Na takji słova
105 31|         mje markotno beło, że Pon Bog v njich nje klasnął pjorunem
106 31|         do nji dostac.~— Zgoda! I Bog cë zaplac, Remus! — rzekł
107 31|      woczu nje patrzi, — njech cë Bog zapłaci za dobré serce i
108 31|         Njechże cë, paneszko, Pon Bog go przësle, jak norechlij,
109 31|      njicht nje vje, chdze go Pon Bog chronji.~Trąba sę zamesleł
110 32|        bjołô wosoba przed nama?~— Bog to vje! — rzekł jem, bo
111 33|         provda to nje grzech! Pon Bog mje nje stvorzeł kretem,
112 33|  wostrovje vdzidzkjigo jezora Pon Bog na nas patrzeł z vesokjigo
113 33|          movë cë nje wużiczeł Pon Bog, żebes mogł ludzom svoję
114 33|       Strach i Njevorto. Żeli Pon Bog cë  koże v takji postaceji
115 33|     zgodnąc drogę, chterną go Pon Bog poprovadzi, kjej vińdze
116 33|     zdzebłem vjidu, co go nom Pon Bog wużiczeł do rozeznanjô,
117 33|   vszetkjim burzom, jak długo pon Bog nje dopusci, be v sercach
118 33|              rzekł ksądz. — Dołbe Bog, żebe tak beło. To pożdejma
119 33|         ksądz i sceskoł mu rękę. —Bog cë zapłac za tile fategji.
120 33|           wostrovy. Znadz tak Pon Bog chcoł. Tak rebocë mje podvjezlë
121 34|      jidztaż na złomanjé karku!~— Bog zapłac! — wodvołoł Trąba.—
122 34|     jednim kole, wurodë snożi Pon Bog cë nje wużiczeł a godka
123 34|    vanogóv? Za to go też zaru Pon Bog skoroł, bo wod słova do
124 34|        grabjorkji. Pogodę doł Pon Bog pjękną. Nad scętimi rżiskami
125 35|          tvojich stronach chronji Bog takjich, co wo tich grobach
126 35|        Rzekł jem tede do njego:~— Bog cę sprovadzeł, Trąbo, ale
127 36|      zevem zaczął sę jiscec:~—Pon Bog vje, co to vszetko znaczi.
128 36|      chiże dvjerze! zasuń zosuvę! Bog cë zapłac, braciszku, żes
129 36|   chternich won sobje tu zvlekoł, Bog jego vje, po co?~Tero Traba
130 37|          povjedzta: zkąd vaju Pon Bog provadzi? Jakji vasze mjona
131 37|       Zkąd mu do głovë strzeleło, Bog to vje! Dosc jem so gębë
132 37|         dnji vjikt i leżą, to Pon Bog vom za to zapłac! Mój tovarzesz
133 37|      vestchnął Trąba. — Njech Pon Bog mô naju v svoji wopjece!~ ~
134 38|       chterna jimu służi. Som Pon Bog le vje, czimu të tero v
135 39|       płeną drogami jakji jim Pon Bog vëmjerzeł. Ale człovjek
136 39| zapadnjima, jak kaminje, żeli Pon Bog nom nje zesle retunku.~Provdę
137 39|     sedzała v vodze.~— Będze, jak Bog dô! — rzekł jem. I tak v
138 39|          sę nje podnjese!~— Dołbe Bog! Ale pokąd të tam v nim
139 40|       vëcignąc z Błota.~—  Bronji Bog! rzekł rebok i podnjosł
140 40|       przemovjił:~— Remus! Gvesno Bog dobri kozoł stolimom tę
141 40|          ludzką ręką, jakjimi Pon Bog przëwoblekł te samorodni
142 41|           rzekł:~— Njech vaju Pon Bog mô v svoji wopjece! Bo va
143 42|         co vom pola roszô? Co Pon Bog daje za darmo, to vama brac,
144 42|        kjej na procę ludzką dobri Bog z njeba zesle rosę i deszcz
145 42|     głęboką vodę. Ale pokąd dobri Bog jich budzi po lasach, knjejach,
146 42|     Pjismje Svjętim stoji, że Pon Bog stvorzeł Jevę na to, żebe
147 42|           głupigo domu!~Njech mje Bog vëboczi, żcm v woni chvjilë —
148 43|           beło pełné redoscë. Pon Bog, jakbe mje chcoł vënagrodzëc,
149 44|          tę paproc v gorę. A żeli Bog cë namjenjił i będzesz mjoł