Chapter

  1 2 |           wod początku do kuńca.~Dlo cebje bo to pjiszę, knopku, cos
  2 3 |   krolevjonka movjiła dalij:~— Znaję cebje! — Vjidzoł jes mje pod starżą
  3 4 |            na Svjętą Katarzenę najął cebje pon do pasenjô. Grzech mosz,
  4 4 |            masłem jô dziso pevno wod cebje nje dostanę.~Tej wona zaczęła
  5 4 |             wona pitala:~— Cuż też v cebje, pestko, vlazło, żes sobje
  6 4 |         njeje njick dlo parobka, jak cebje. Bo kjej jich so nje vëbjijesz
  7 5 |            Tej wona pitała:~— A boli cebje?~— Boli jak szvernot! Ale
  8 7 |              vodą. Panji nasza przez cebje izë chusteczką wobcerala,
  9 7 |         Marta nje potemu verzasła sc cebje, jak Lucepera z pjekła.
 10 7 |              cë chce pasem narżnąc a cebje njima.~Tej bodnął szkapę
 11 7 |              wustąp sę, bo strzelę v cebje, jak v psa szolonigo.~I
 12 7 |            jinszimi Golijatami szukô cebje po całim pustkovju. A skorno
 13 7 |         skorno cę zchvecą, to żevigo cebje z rąk svojich nje vëpuszczą.~
 14 9 |      wusmjechała sę i rzekła:~— Njic cebje nje rozumjem!~Na to mje
 15 9 |            Tero ju naszi będą doma a cebje nji ma! Ju rzeka i bor do
 16 10|         krolevjonkę tvoję zdovaja, a cebje nji ma!~Ve vsë zajachoł
 17 10|         spravą, chterna njikogo krom cebje nje wobchodzi. Jô cerpjoł
 18 10|             cë krzevô? Roz jedini do cebje przemovjiła, roz jedini
 19 11|             i smjerc.~— Nje rozumjem cebje! — wodrzekł jem.~— To nje
 20 11|        njidoczego i ju njigde njic z cebje nje będze!~Tero mje wod
 21 11|             na tvoję cliorosc. Znaję cebje wod knopa.Tës jodoł jak
 22 11|            Remus! Złé mô przistęp do cebje, bodusza tvojajęczi  podgrzechem
 23 12|             povjodoł:~—Nje posłołbem cebje tam dziso, bo bem sę wo
 24 12|    postronkjem do płotu, bo nje chcę cebje mjec na sumjenju. Bëlë takji
 25 14|         dalij szedł ku kłąbkovji. Bo cebje vëbrała krolevjonka pod
 26 14|          povjedzoł:~— Njico jidze na cebje, Remusu, ze Straszkovi jizbë,
 27 14|             ludzkji strach nji mô do cebje przistępu. Nasza Marcijanna
 28 14|              Marcijanna lękała sę wo cebje. Bo jak nen knopem mołim
 29 14|             sę wona srodze bojała wo cebje i trampkjem i varząchevką
 30 15|             wodrzekł jem.~— Rozumjem cebje — wodrzekł — choc mosz godkę
 31 15|            tak povjesz. Nje namovjom cebje, bom doł rękę njeboszczikovji.
 32 16|             vaj, jak jô sę ceszę, że cebje na woczë vjidzę! A jakji
 33 16|            zejde delëbe sę zabjic za cebje. A jô cę tile lôt nje vjidzoł
 34 17|            rzekł:~—To njech będze za cebje, żebes nji mjoł krzivdë.
 35 18|        sposobem. Jeden pęk słomë dlo cebje a jeden dlo mje. Svoję karę
 36 18|        blachą a jô jich rozumjeję, a cebje bem nji mjoł rozumjec? —
 37 18|             v jimję Boskji. Tec wona cebje nje nażoguje. ~Ale Trąba
 38 18|           słuchej tero. Przemovję do cebje bjałczenim rozumem. Dejle
 39 19|            tvoji klątvë! Remus, co v cebje vjachało? Zrazu spjevoł
 40 19|               jakbe chto jmszi przez cebje godoł. Rozum mje sę mjeszô.
 41 20|          svjętim wochrzconi i Złé do cebje przistąpu nji mô?~— A może
 42 20|              z woczu patrzi. Chłop z cebje jak stolim, a serce mosz
 43 21|           Much przëselô, to i na noc cebje wotrzimają. A të, Trąbo,
 44 21|            pudzesz do muzikańtóv, bo cebje jim not na kompanjiją. 
 45 21|            słuńca! Jô cę lubję, bo z cebje dzirżkji chlop. Dlotego
 46 21|             Boję sę karë Boskji, żem cebje najął do kapele.~— Żebes
 47 21|        Rzeczë mje, jakji njeszczescé cebje potim naszło?~Dzevovało
 48 21|         vjidzę — rzekł vaspon — że i cebje co napotkało. Vjidzisz,
 49 22|           mje sę boją...~— Czimuż sę cebje boją?~— Bo jô jezdem vjidzącô.
 50 22|              długjimi lati vjidzałam cebje v vojsku tich cenji, co
 51 22|              ma żartóv. Szandarzë na cebje pjilują. Ale nje wurzasnji
 52 22|           rzekł Trąba — krol pruskji cebje też do sodze potrzebuje.
 53 22|              pjesnji jô sę njijak wo cebje nje boję. Remus. Co to za
 54 22| Mjirachovskji lese! Przevędrovoł jem cebje v latach mojigo vanożenjô
 55 23|             vjezącim karę. To won na cebje czotuje. Poj! Jô cę zaprovadzę
 56 23|         vjedno są v strachu i gotovi cebje vëdac. Tvoję karę le wostavji
 57 23|             psë zvątpją wo nalezenju cebje. Mosz të co do jedzenjô?~—
 58 23|          chtos vjelgą pomstę mjec na cebje. Ale prożnô jego robota.
 59 24|             Tam to beło.~—Tero jô so cebje przëboczom. Wodvożni jezdes
 60 24|          Rzeczë mje, przejacelu, jak cebje wuczilë: Kjedeż mô człovjek
 61 24|            vjem, zkąd mom tę vjarę v cebje, choces młodi i droga tvoja
 62 24|           vrocec nji możesz, bo i na cebje czotują. Po tvoji karze
 63 24|         spokojno do mjasta, chdze sę cebje pevno spodzevają. Jô tu
 64 24|        provadzi, Remus. Polubjił jem cebje jak brata. V naszim njedługjim
 65 25|             gorë nje leno mje, ale i cebje, choces młodszi, zmarachovałë
 66 25|          rozińdzema Remus. Jezdem wu cebje v długu, żes mje tovarzeł
 67 25|         gadac som ze sobą... Mogłbem cebje tu pocesznimi frantovkami
 68 25|               A tero jô przëszedł do cebje, jak do przijacela, be sę
 69 25|           Som sę przëznajesz, żem wo cebje mjoł dobrą starę im cę szczestlevje
 70 26|              Cuż ti njezbednjicë wod cebje chcą? pomesloł jem sobje.
 71 26|             njego, tero nabivają wod cebje vszetkji.~Ale jô vjidzoł,
 72 26|             Będzë spokojni, że ma tu cebje nje bjerzema do sodze v
 73 26|           tobą woko v woko im zvaleł cebje jak njeżevigo z konja za
 74 27|      wodbędze sę termin, na chternim cebje sądzëc będą. A tam cë będze
 75 27|       spravjedlivosc sędzi. Żeli ten cebje wuznô njedovjmnim, to cę
 76 27|           bromę. Tam stoją dvaji, co cebje wobleczą bjołim zgłem njevjinnoscë
 77 27|              na parące do wopluvanjô cebje i muszą sę nją struc. Spravą
 78 27|          radë. Chcącë nje chcącë, jô cebje bronjic muszę.~— Kjej tak
 79 27|          jedno i za drugji nje minje cebje kara v domu spravjedhvoscë.
 80 27|         rovnak, knapsko kochani, żem cebje vëchovivała podług nolepszi
 81 27|           słuńce svjeceło na pola, a cebje nje będze. Dva raze smjeg
 82 27|       woddzękuje z tim svjatem, njim cebje zos vëpuszczą. Njechże jich
 83 27|           zrobjił i njespravjedlevje cebje wobsądzilë. Lenje dej gorë
 84 28|          blevjązka, chterną wona wod cebje dostała. Ale cuż dzevczę
 85 29|           długo v woczë.~— Poznoł jô cebje na jezerze, na naszi vędrovce
 86 29|             kjej cë krzivdę robjilë. Cebje zrobję panem na Zoborach.~—
 87 29|              Będzë spokojni! Doma wu cebje vszetko v svojim szeku!~
 88 30|             Prancuzóv ponekac. Tej i cebje vëpuszczą. Le të, Remus,
 89 30|          gonjiła, be sę vëpitivac wo cebje. Cuż jô ji mjoł rzec? Tec
 90 30|            kjej won dotrzimô słova i cebje z ti sodze vëbavji.~Ale
 91 30|              wumarł. Tero jô, Remus, cebje ju vjęcij nje uwoboczę,
 92 31|             na vojnje zrobjisz, kjej cebje njicht nje rozumje?~Po tim
 93 31|            vjater kaszubskji vnetk z cebje ten sodzenni smrod vëvjeje.
 94 31|            letko wusmjechoł:~— Znaję cebje! Të jes Trąba muzikańt,
 95 33|             svoją bjałką, mjołbem do cebje jedną vjelgą prozbę. Długo
 96 33|            to nje czuł, nje chcołbem cebje namavjac.~Ale Trąba wodezvoł:~—
 97 33|              zrobję.~ — Mom vjarę do cebje! — rzekł ksądz. — Ale żebe
 98 33|              rzekł ksądz. — Ale żebe cebje bjałka svojimi wubjijczimi
 99 33|     zaklętigo zomku.~Kjej vezdrzę na cebje, brace, płakac bem mogł.
100 33|              të płakac będzesz, kjej cebje wuvędzą jak mje, chturen
101 33|              tu nje beło Jegomoscë i cebje, Remus, za żodni skarbë
102 34|             na reminju i povjodoł:~— Cebje, bratku, nama też not baro.
103 35|              że chodzi z meslami. Jô cebje jednak, druchu, vjedno znoł
104 35|             Dlotego jô jem wudbë, że cebje za szkoda, Remus. A żeli
105 35|           jażbem młodi vësedzoł. Ale cebje wobronję. Pochadej, pudzema
106 35|        łiszcząci trąbë. '~— Ha, tero cebje mom! — krziknął vłoscicel
107 37|            długą regą z tich scan na cebje patrzą, to są naszi ksążęta
108 38|               Jô cë povjem, czimu jô cebje v grepje z tvojim tovarzeszem
109 38|             tego, co sę pravje teczi cebje, to të mje z wurodą przëboczosz
110 38|          czije? I mje tak je, jakbem cebje ju roz vjidzoł, ale nje
111 38|           beło, kjejbem sę vroceł do cebje z gębą, zamjast pod przërodzonim
112 38|              pod zochod słuńca jô po cebje przëslę. Ale będzesz dzirżkjigo
113 38|       gnjozda vesokji progji vjitają cebje a tvojich przodkóv dusze
114 38|              malorz z pjekła, a jesz cebje skora svędzi? Nji mosz të
115 39|        Genovefje.~— Pjerszi vjid wod cebje, ksążeczko, do mje szedł
116 39|             do sebje. — A tero, kjej cebje dom na wogjiń do pożercô,
117 40|            tvoji kare, jakbe njico z cebje wubeło. Mogłbem rzec, zdrzącë
118 40|             Mogłbem rzec, zdrzącë na cebje, że stoji przede mną cuzi
119 40|              vjedno patrzec muszę na cebje. Cuż të jezdes bez tvoji
120 40|            vjidzoł tu pon Derda, jak cebje cucilë wu dvornjika po ni
121 41|             wodrzekła Julka.— Vjitom cebje. Vjitosłavje! — Jô njick
122 41|          zaczęła movjic:~— Vjidzałam cebje na Sorbsku. Vjidzałam cebje
123 41|          cebje na Sorbsku. Vjidzałam cebje i tvojigo tovarzesza tonącich
124 41|            nji ma. Tero sprovadzełam cebje v tę wopuszczoną chałupę
125 41|           kaczka z woborë. Nabędą na cebje pravo, ale të pudzesz svoją
126 41|          sładnje ta Smjerc vińdze na cebje, chterna kanęła dopjeru
127 42|          koscelnô paradô wodprovadzi cebje do wostatnigo spoczinku.
128 42|            not!~— Będę pjilovała, be cebje nje wokredlë.~— Mje nje
129 42|           panna ze Zobór njelecho do cebje z woczu strzelała. Vstidu
130 42|         vdovje po Trąbje? Wona sę na cebje zavzęła i të gvesno nje
131 42|        mjeteloka.~— Cuż ti ludze wod cebje chcą? — meszlę sobje. Alem
132 42|             sę!~Cuż ten człovjek wod cebje chce?— meszlę sobje. Kjej
133 42|            nje wodvjedzô, a chcołbem cebje czim poczestovac. Muszę
134 42|              doma.~— Jô będę żdoł na cebje, Remus, bo vjidzę, że jezdes
135 42|              Vjidzisz, jak jô jedinô cebje dozerom. Żebe nje jô, to
136 42|          Żeli tvój cę kąsk vëtłukł i cebje przez wokno zamjast przez
137 43|     povjedzoł, że przińdzesz. Vjitom cebje tede!~Tej patrzeła na te
138 43|             tobą zrobjilë! Wożenjilë cebje z ną njicpotą bjałką, chterna
139 43|             scanje i rzekł:~— Kochom cebje, krolevjonko jezora, nad
140 43|            dodom, nodrogszô moja. Do cebje jisc njesposob be na cę
141 43|              za svoją njevjastę vząc cebje nji mogę, kjej złi ludze
142 44|              ma do dom konje gnalë i cebje złapalë?... ~Vołałas të:
143 44|              Vołałas të: pjic! ~Tero cebje scic ~Żdô ju kat ze smjercą
144 44|              krevji stolimóv, ten do cebje sę garnąc będze. Tej podnjesesz
145 44|           nje tile ni żevi z dołu do cebje sę garnac będą ale tam ze
146 44|        povędrują chiże, jak duchë do cebje na tę gorę, be sę wustavjic
147 44|              wustavjic v kręgu v koł cebje i znovu zkamjenjec na znak,
148 45|             zasepanim wognjisku, dlo cebje i tich, chterni takji skrë