Chapter
1 1 | przińdze Remus i veznje cę v mjech!~Vjem, że i jinszi
2 2 | i godka moja pudzemë na cę v bjołim vjidze połnjô.
3 2 | nje rzeczesz słova, be cę ratovelë?~—Vejle, co tam
4 3 | v vodze sę czaji, będze cę chcoł scignąc na gruńt rzekji,
5 3 | woczë czarzëc będze, be cę do smjechu dostac. Ale smjoc
6 4 | przësvjodczeł: ~— Jesz be cę vjilk połkł i bełobe po
7 4 | tej rzekł: ~— Veznjema cę, Remus, jak pudzema łovjic
8 4 | zomkovjiszcze. Kjej chcesz, żebe ce wod wurzasu vłose povstalë
9 5 | Won na to wodrzekł:~— To cę ju Pon Bog jeden roz skoroł.
10 5 | guz na głovje zrobjił i cę wokrevavjił?~— Nje, Marto,
11 6 | kjesziń i pitała:~—A bolało cę to bjicé Marcijannë? ~Tak
12 7 | Pożdejże, njekaro, jak jô cę wuskromję!~Vzął jem sę tede
13 7 | będę v Jimję Boskji, be cę wukarac. Zlez z konja i
14 7 | i zaczął kląc.~— A żebe cę szvernol! Të srelo, të smarkolu!
15 7 | konju i z mjeczem, to jô cę rozcignę na zemji, jak setigo
16 7 | wobdzartim i bosim, jak jô cę vjidzę, to vej wustąp sę,
17 7 | całim pustkovju. A skorno cę zchvecą, to żevigo cebje
18 8 | rękę i rzekł:~- Njechże cę Pon Bog provadzi! Dac tobje
19 8 | studzi ~I rogu zev v drogę cę nje wobudzi, — ~Njech z
20 9 | povjodala:~—Jô vjem, Remus, co cę boli!~Kjej vjesz, Marto,
21 9 | Remus! Krev bem serdeczną za cę dala. Tero vjesz! Nje jô
22 9 | dala. Tero vjesz! Nje jô cę męczę, le wona cë zadała
23 9 | zeblekej, Marto, botóv, bo jô cę przez rzekę przenjesę!~I
24 10| naszłë mje takji meslë:~— Cuż cę to zdovanjé mô wobchodzëc
25 11| gozdzu gvesno won sedzi, co cę kuseł. Njechże tej, v balce
26 12| wuzdrzoł, rzekł:~— Vjitom cę do naju, Remus! Mało kjede
27 12| naju, Remus! Mało kjede cę tero vjidzę v chace. Czeż
28 12| tam dziso, bo bem sę wo cę strachoł. Ale to cë rzekę,
29 12| Nje pudzesz, chocbem cę mjoł wurzeszac postronkjem
30 12| Strach wodnekô. A jô bem cę tam żodną mjarą nje postoi,
31 13| vëspjevala godzenę:~—Nacuż cę Pon Bog stvorzeł na tim
32 13| służącë vjernje panu, jaż cę vëvjezą na smętorz v Lipnje ?
33 14| godce. Movji pomału, a jô cę rozumjec będę. Tec movjisz
34 14| tobą gadac vjęcij, ale kożę cę zavołac, kjej będze trzeba.~
35 14| człovjeka v służbę. Vezdrzą na cę, rzekną: poj ze mną! — i
36 14| będzes jak won, a wubetk cę wopusci i wukontańtovanjé
37 14| robotë, do chterni tvój stan cę namjenjił.~Jô na to nje
38 14| będzem zasipjali, njech cę navet sen nasz chvali! —~
39 14| muszę cë zlecëc bojkę. Njech cę to nje dzevji!~Żëcé ludzi
40 15| chto cë dô stravë? Chto cę wopjerze i wobszije? Minje
41 15| rozumjema tvoją godkę i znajema cę wod dzecka.~— Poj do dom!~—
42 16| sę zabjic za cebje. A jô cę tile lôt nje vjidzoł na
43 16| wuroczema mądrim slovem. Jô cę nje woszukoł, të mje rzitelno
44 17| mje żdoł.~— Chdziż to Bog cę provadzi, Remus?~— V svjat!~—
45 17| na molu. A jednak jak na cę sidła założą, to cę wuvędzą.
46 17| jak na cę sidła założą, to cę wuvędzą. Bo bjałka, boczë,
47 17| zdovała smjesznô. Może to cę wuchronji, ale barzo vątpję,
48 18| A przëznac muszisz, żem cę njewopusceł v bjitvje, jażes
49 19| jes Smętk kaszubskji! Jô cę znaję! Të jezdes nasz złi
50 19| godką. Pojżeż, brace, bo cę tam not!~Provadzeł naju
51 19| tatczeznę svoją przedovoł:~Smętk cę spętoł, spętol Złi! ~Mjoł
52 19| zdrajco, nocą zbjec. ~Smętk cę spętoł, spętoł Złi! ~Mjoł
53 20| bełasma wosamętani, bom cę takjigo jesz njevjidzoł.
54 20| chałupach mjasta wostavjic, bobe cę po nji poznelë. Bo że të
55 20| tvoji vandrovce, kjej słuńce cę poskvarzi, a mroz cë dotnje.
56 20| Trzimej tero, Trąbo, a ma cę vëcignjema! — vołoł won
57 20| Pocuż të wucekosz, kjej jô cę proseł, żebes mje zagroł
58 20| lechą drogę doradzeł i bełbe cę wutopjił. A przeznajesz,
59 20| przeznajesz, że kopjica sana anji cę zjesc anji cę wutopjic be
60 20| sana anji cę zjesc anji cę wutopjic be nji mogła. Ten
61 20| mosz wodvożné. Volołbem cę vjidzec żołnjerzem, bo mosz
62 20| Trąbjinë.~—Wo to njechbe cę nje bolała głova — wodezvoł
63 20| Vszescë vjedzą, że Trąbjinô wo cę tile dbô, co pjes wo pjątą
64 21| pod lasem. Jak povjesz, że cę Much przëselô, to i na noc
65 21| wostanę...~ ~... Jakuż jô cę wopjiszę moją wubogą godką,
66 21| won.— Ricerzu słuńca! Jô cę lubję, bo z cebje dzirżkji
67 21| młinje i ve dvorze, chcą cę vsadzëc do sodze. Wuvożej,
68 21| vanożeł po svjece, gotovi cę vëtchnąc do durë wod razu,
69 21| szkolni przësle do mje, a jô cę wochronję... A tej rzeczë
70 21| jak ten grzemot z gorë na cę lecoł. Bogu chvała, że le
71 22| ze szablami przë boku, be cę zabrac.~Vezdrzoł jem zdzevjoni
72 22| roz z tobą movję a jednak cę znaję. Bo przed długjimi
73 22| vësunje ze za drzév, vëstraszi cę i movji: Zgodnji! Ale smjertelni
74 22| maszerovała ve vjes. Jak cę nje wuzdrzelë, tej rozpitivelë
75 22| Julka? — bo jinaczi bëlëbe cę złapjilë. To gvesno za nego
76 22| łuchej, co jô zrobjił, be cę retovac: Beła egzorta pod
77 22| Remus, na vjechrz i poj! Jô cę vëtchnę mjedze muzikańtóv
78 22| dom cë trąbę v rękę. Tam cę szukac nje będą.~Ale jô
79 22| woczë vëtrzeszczelë, żebe cę wupatrzëc. Ale prożno. Na
80 22| ognistym piorunem zasłoni cę tem runem, ~Nie ma szkody
81 22| łovcze wobjeże, a pon Bog cę zaru za to vënagrodzeł...~
82 22| letko vędruje Duch Lasu i cę provadzi na pevną smjerc,
83 22| państva. Tede żoden tvój krzik cę nje retuje, bo tvojigo zevu
84 23| na cebje czotuje. Poj! Jô cę zaprovadzę ludzom z woczu.
85 23| cemno pod drzevami, żebe cę z daleka nje vjidzelë. Wostanji
86 23| zësłoł. A nje vątpję, że cę litoscevje vësłuchô. Ko
87 23| wustrzechę nad chlevami, chdze jô cę zaprovadzę. Będzemë spelë
88 24| kaplicą i rzekł:~— Dobrze, że cę vjidzę, Remus! Żevi dusze
89 24| Po tvoji karze vszędze cę poznają. Lepji njech cë
90 24| jô vjedno movję: Dovno be cę psë zjadłë, kjejbes nji
91 24| ti Njemce ze Zvadë będą cę przepłoszelë jak zvjerza.
92 24| sceskoł mje rękę.~— Njech cę Bog provadzi, Remus. Polubjił
93 24| cë nje radzę.~Jesz gotova cę pozdrovjic mietelokjem,
94 25| pjerszi roz poznała a jô cę czestovoł gorzołką, a të
95 25| cebje mjoł dobrą starę im cę szczestlevje przeprovadzeł
96 26| movjił:~— Ha, Remus! Vjitom cę ricerzu słuńca! Nje bój
97 26| tak jô wodrzekł:~— Jô cę znaję Golijace! Mołim bivszë
98 27| Vjedzoł jô, że wonji cę roz przëskrzenją, Remus,
99 27| cebje wuznô njedovjmnim, to cę koże vëprovadzëc przez tę
100 27| długji knepel v ręce, jaż cę njim zdzeli. I nje vjesz,
101 27| chodzi nen pjes buri, jaż cę wukąsi, i na co voł mô rogji
102 27| voł mô rogji na łbje, jaż cę njimi po żebrach pomaklô,
103 27| pruskô. Bo to cë rzekę: Żebe cę mjelë vëpuscëc przez nę
104 27| wuliczkji, navetk na szterokach cę nje vëpuszczą. Do durë dostanjesz
105 27| A ludzkô spravjedlivosc cę wobsądzi, bo nji mosz za
106 27| beł mje łesz zadac, kjej cę będę bronjił. Na szczescé
107 27| pustkovjokóv na svjodkóv i cę womalovelë na jistnigo rebelijanta.
108 27| Knopje nolepszi! Jak wonji cę njemjiłosernje skorelë!
109 27| Lenje dej gorë Złimu, kjejbe cę chcoł kusëc, ale val pjęscą,
110 28| stvorzeł, i rzekł:~— Żebe cę tero głovę scęlë, tobe z
111 28| ceremonjiji, do chterni më cę grzecznje przëroczomë.~To
112 28| Pomstlevi Njemce! Zarzinac cę tero będą jak vjeprza.~Żol
113 28| dotąd. A rozumu pruskjigo më cę wob dva lata nawuczimë.~
114 29| Chcesz jisc? To poj! Jô cę z njim zamknę jak długo
115 29| jesz tobje, senje — bo tak cę nazevac będę wobznajmję.
116 30| Njc bój sę Remus! Długo cę tu v ti prizë ju nje będze!~—
117 30| Boczë: Dobrą volą wonji cę vëpuszcza, bo jidze vojna.
118 30| tvojimu vłosnimu chcenju będę cę muszoł vëvlec z ti sodze.
119 31| vëvjeje. Njechle jesz deszcz cę vëpłocze i słonuszko vëgrzeje,
120 31| będzesz so ju vdarzeł, jak cę strziglë woprovce pruskji.~
121 31| jezorami? Ale pożdejle! Zaru ma cę tu z Remusem zabjerzema
122 31| postronku przëvjązani, jaż cę zaprovadzemë do Zobór. A
123 31| ale cvjardi mjetelok na cę czekô i leżô na grochovjinach,
124 33| dokazac jô cë tego nji mogę i cę puszczę! Bo dlo tich tam
125 34| na Kozłovcu, mogłbe beł cę chto vdarzec sobje, bo takjigo
126 35| żolącimi vęglami a wona cę zelami wobkodzô, pokąd sę
127 35| jem do svoji dusze.— Cobe cę womona nje wosamętała, jak
128 35| vjernigo drucha, chturen cę szukac muszi, jak złi pjenjądz?
129 35| klosztoru i jem zgodł. A tero jô ce mom i poza te vodë dalij
130 35| jem tede do njego:~— Bog cę sprovadzeł, Trąbo, ale boczë:
131 36| Ach! Czemużem, bjałko, cę wopusceł! Rzeczëce mje ku
132 37| przevandrujesz. A chocbe cę nogji przenjosłë dzirżkjim
133 37| marszem, dzekji zvjerze cę wusmjerca, skorno nji mosz
134 38| doznac! Pożdejle! Muszę cę pokozac mojimu dzecku. Wono
135 38| a tvojich przodkóv dusze cę vjidzą...~Vstała i vëcignęła
136 38| służkovje na sąd brelë, mało, że cę nje wusmjerceł nen malorz
137 39| Pożdejże pjekjelniku! Jô cę za to vszetko v tim torfje
138 40| Tede to dobri traf, że cę jesz roz vjidzę, brace, —
139 40| ni straszni nocë. Proszę cę, pokoż mje ten znak!~Tak
140 40| Bo mje stracli beło żebe cę znovu nje namovjilë do nigo
141 41| chternigo vëszedł.~— Gvesno cę jakji Złé manji! — rzekł
142 42| detka na pogrzeb gvesno wu ce prożno szukac.~—Jakuż jô
143 42| nje jes, a vszetcë mają cę za kąsk natrąconigo, to
144 42| podzękovac gromadze, kjej cę tu veznę i ze stopjenji
145 42| Vëpji gorzołkę, chterną cę ze serca czestuję i jidz
146 42| bjałkji:~— Kobjeto! Żeli tvój cę kąsk vëtłukł i cebje przez
147 43| cebje jisc njesposob be na cę nje sprovadzëc ludzkji wobmovë.
148 44| wurzas duszę zmgli:... ~Tam cę Zgodka vprovadzi, ~Żebe
|