Chapter

  1 2 |            namjenjoną, boczë, że duch mój po smjercë, jak cenjô za
  2 3 |      zomkovjiskjem!~Ale tej mje rzekł mój Anjoł Stroż:~— A kjejbe
  3 3 |               podnjebju vjodro grało.~Mój tovarzesz, pjes Gnjota,
  4 3 |           kolon wobtroczkované. Vamps mój, wodemkłi na pjersach, doł
  5 3 |             ta koszula nje beła całô. Mój kłobuk na głovje mjoł durë
  6 3 |           peszni ten zomk!~Kjej złoti mój bot postavję na jego stopjenje,
  7 4 |              Na brzegu zaczął wujadac mój Gnjota. Tej zaczął wobskakivac
  8 4 |              bo przëboczeł mje dobetk mój za lasem. Vzął jem tede
  9 6 |            Tero vnetk smjeg przëkrije mój złoti mjecz i czorni gronk
 10 6 |       namjenjoné, tego nje mjinje! Na mój głupi rozum, jô jem wudbë
 11 6 |            Lipnje.~Tero Marta puscela mój rękov i rzekła:~— Na drugji
 12 7 |               jak jô ju zvekł trafjic mój kapelusz, na kjiju vsadzoni,
 13 7 |          drogą v las.~Tak jô podnjosł mój kapelusz. Ale jak jô fiovsodzoł,
 14 8 |        Jegomosc — tego nje  mjinje!Na mój glupi rozum jô so wuvożom
 15 8 |               bjegac nji mogę, bo mje mój grzeszk v pravi nodze wokulavjił.~
 16 9 |             strzimoł, bom vjedzoł, że mój czorni gronk i złoti mjecz
 17 9 |               srodzem wodpokutovoł, a mój pjes Gnjota ze mną, za nę
 18 9 |            karku, jistnje jak Gnjota, mój dovni tovarzesz v posanju.
 19 9 |           nabjegô, i nje vjem, cze to mój Anjoł Stroż mje tam naprovadzeł,
 20 10|      zavroceła do dom? — A kjejbe tak mój Anjoł Stroż zastąpjił ji
 21 10|               woddoł moji krolevjonce mój mjecz złoti. Ale dziso nje
 22 11|           roboci, a na vjechrzu leżoł mój rzemjanni pas. A jô wuchvacivszë,
 23 12|  zomkovjiskjem v Svjętojańską Noc. Na mój głupi rozum, jô so tak meszlę:
 24 12|            rzekła:~—A chdze të podzoł mój złoti mjecz?~Tak jô krziknął
 25 13|         celęcem v chrostë zaprovadzeł mój njeboszczik wojc, przeżegnoł
 26 13|          ludze wod tego wodviklë. Ale mój njeboszczik tatk mje povjodoł,
 27 14|                bos mje brat z ducha i mój czężor v spodku veznjesz!
 28 14|       Golijatem, le ten tvój wożel, a mój wostoł ju trupem na placu.~
 29 14|               cë przë worędzë. Beł to mój podveższi na vojnje. Ale
 30 14|           peszni ten zomk! Kjej złoti mój bot postavję na jego stopjenje,
 31 14|            zomkovjiska, abe jesz duch mój jidąci za trumą vezdrzoł
 32 15|           mjelë vożną jaką prziczenę. Mój njeboszczik tatk mje movjił,
 33 15|                 Jezdem duchem, jak të mój brace, i sinem ti zemji.
 34 15|               tede tak:~— Njeboszczik mój brat — njech mu Pon Bog
 35 15|            dreżącimi palcoma rozpjęła mój vamps i mje zavjeseia szkaplerz
 36 15| zaczervjenjiła stążka v ji varkoczu — mój dorunk.~Kuńc pjerszigo dzelu.~ ~
 37 16|              na chterne jô mjoł vjezc mój tovor. A radzeł mje nje
 38 17|              krolovac.~Po takji godce mój tovarzesz porvoł sę do trąbë,
 39 17|              nen folvark, jô tam mjoł mój pjerszi zorobk. Mojigo tovarzesza
 40 18|            pjiła sę trzęsła, bo v nji mój tovarzesz na svoji trąbje
 41 18|          mestrovoł przë zostavach. Na mój głupi rozum beł to jakji
 42 19|             je Remus! — rzekł Trąba — mój tovarzesz vędrovni, co z
 43 19|               Provdę mô! — Ale rovnak mój rod tu sedzoł przez długji
 44 20|            vjidzisz na polu. Bele mje mój kapuscani łeb tak mocko
 45 20|      poskvarzi, a mroz cë dotnje. Mje mój duch movji, że co mje teczi,
 46 20|             plecach przelotivalë. Ale mój tovarzesz na głos "tuńca"
 47 20|             Trąbë:~— Tero le mje zjim mój plecok z karku i vëpakuj
 48 20|               nastąpjił na trokji. Ko mój vamps beł mu vjele za długji.~
 49 20|               zabjerze, vojovoł będze mój sin. A jô mom vjarę, że
 50 20|               całę chvjilę wodezvo sę mój tovarzesz Trąba:~— To sę
 51 21|              Po drugji stronje jezora mój szvagjer, jesz za lepszich
 52 22|           Nabjerzta krevji! — Ale zev mój povtorzełë viże i przelecoł
 53 22|           dech lasu, wuzdrzoł jem jak mój tovarzesz Trąba zrobjił
 54 23|              na noc znovu jem głodni. Mój brat Stach wopchnął na mje
 55 23|         wuvożejce, panje szandaro, że mój parobk i moja pora konji
 56 24|          vajich przidkjich chrzebtach mój czężor ludzkji i kozoł duszë
 57 24|              Ko chcołbem żëc, jaż sin mój podrosnje i będze mocni
 58 24|            nje vje drogji. Navetk sin mój sę dovje, jak dorosnje,
 59 24|           dnji nje vëżiję. A tam doma mój sin jesz nje vërosł z knopjęcich
 60 24|           stojałë nasze voze. Jô zjął mój mjech i chcoł jisc. Ale
 61 24|              lem pochvaleł Boga, vzął mój mjech na plece i szedł.
 62 25|            spravjilë vjeczerzą. Żieli mój wobrechunk dobri, to będze
 63 25|               moję głovę. Anjoł Stroż mój gvesno sę wob ten czas chdze
 64 26|          dużimi mjeczami przë pasach. Mój hańdel szedł chvalebnje.
 65 26|            chturen szandara ku reszce mój wostatni vibork położeł.
 66 26|          jarmarkovi bjitvë. Novjększi mój kłopot beł vjedzec, co sę
 67 27|                Ni dvaji zabjerelë mje mój tovor, com go rzitelnje
 68 27|             scanje. Przede mną sedzoł mój wobrońca. Mjedze svjodkami
 69 27|               stenką, Stach, Klerik i mój dobri tovarzesz Trąba. Vjidno
 70 27|          cerograf przepolszczilë, tej mój wobrońca Czernjik wobroceł
 71 27|        płakała, żebe kam sę zlitovoł.~Mój dobri tovarzesz Trąba płakał
 72 27|          najigo nekoł v svjat. Ale na mój głupi rozum të njick złigo
 73 28|               wod Trąbë takji lest:~— Mój druchu Remusu! Njech będze
 74 29|          vszetko, kjej cë povjem: Sin mój nje żije!~Jak te słova vërzekł,
 75 29|              tim co przińdą, przikłod mój, gotovi nagjąc karkji pod
 76 29|                  Bjedni jezdem a cali mój sposob leżi na moji karze,
 77 29|            pęczk smolnich drzozg. Jak mój szpjeg i zvjastun i poseł,
 78 29|             jezorem stojec będze, jaż mój sin dorosnje a jô będę mogł
 79 29|          wuzdrzoł na procemnim brzegu mój mateczni kjerz jałovcovi,
 80 29|              dzejało dalij njiże vjid mój njosł a wucho łovjiło, ale
 81 29|              tile pokolenji, zvjastun mój i stroż tonął v szerokjim
 82 29|              vpadło v dużi przerębel. Mój Jonk porvoł dvje chochle,
 83 29|            leżoł ze smjercą v woczach mój jedini sin, moja chvała
 84 30|           cele, a kjej jem vëszedł na mój codzenni spacer, czuł jem
 85 30|          vëzdrzoł do mje z dachu A na mój lest jô wodpovjedzë nje
 86 31|            not nje beło. Ale choc won mój nolepszi druch, jednak kluczi
 87 31|              Trąba wokoma mje, raptem mój tovarzesz mje wuchvaceł
 88 31|            wode drogji v las. Bo choc mój tovarzesz Remus ju dva raze
 89 31|           vëpenetrovoł. Ale i tak, na mój głupi rozum, mje sę zdaje,
 90 31|                 Kjej kłopot v tim, że mój njeboszczik Zoborskji nje
 91 31|              rzekła panna:~— Żebe tak mój njeboszczik wojc jesz żeł,
 92 31|             stołu i krziknął:~— Rada! Mój tovarzesz mô wod wurodzenjô
 93 31|              nami prostimi ludzami. A mój przijacel Remus dopjeru
 94 32|              też krijovkji, v chterni mój wojc przeżeł lata poza tovarzestvem
 95 32|           kavał gromadë kaminji, vjid mój podł na jeden vjelgji kam,
 96 32|          żelazną rączkę i vestchła:~— Mój Boże ! Pod tim kaminjem,
 97 32|              v grobje, njeszczestlevi mój wojc zakopoł sę żivcem na
 98 32|          płakac i sę jiscec:~— Bjedni mój wojcze! Tak vë, pon całich
 99 32|            vom z woczu patrzi. A wojc mój njeboszczik muszoł mjec
100 33|          pokąd jem żeł na svjece.~Ale mój tovarzesz Trąba nji mogł
101 33|             vjidze, jakji mje zapoleł mój dzisodnjeszi nowuczicel,
102 34|             Czernjik nogę postavji, a mój druch Remus vje też. Czernjik!
103 34|               jaką tajemnjicę. Bo ten mój długji tovarzesz je njespełna
104 34|              i povjedzoł:~— Remus, na mój rozum të sę tero nolepji
105 34|              słuchô, że sobje tego na mój rozum njijak za grzech nji
106 35|         sęTrąba. — Kjej jô vjidzę, że mój nolepszi druch tonje, to
107 36|            Jidę wod krziżovich dnji a mój kamrot jesz dłużij. A zaszłasma
108 36|            jaż v ten dalekji kraj, bo mój kamrot so wubzdurzeł zvjedzëc
109 36|             do pjicô na dzirżkosc. Bo mój kamrot, żc to sobjc szczestlevje
110 36|            beł też v ti jizbje, le go mój druch podnjosłi cesnął na
111 37|                Vszetkjtmu vjinjen ten mój druch Remus. Vjedno jimu
112 37|             Tam vjisałë będą portretë mój i mojigo dzecka, bo wono
113 37|             Pon Bog vom za to zapłac! Mój tovarzesz Remus gvesno z
114 38|           takjigo wurzasu nje doznoł. Mój sen z dzecinnich lôt, kłopotë
115 40|        zbrojach a zvelë go ringrafem. Mój przodk Vjitosłav noseł ten
116 41|            mesle kładłë sę, jak Mora, mój żivot żorotni i wudba ludzi,
117 41|          jakji gorszé brzedalstvo. Na mój głupi rozum Czernjik i nen
118 41|              molóv moji tesknjączkji.~Mój tovarzesz Trąba skruszoł
119 41|               zomku Sorbskjim portret mój vjisoł, a na pjersach jô
120 41|            koło a nje prosto? Ale nje mój rozum tu zbłądzeł, le mocnjeszi
121 41|             mje woczë lodem zaszłë.~— Mój jedini druch, tovarzesz
122 42|               wumarł, serdeczni chłop mój!~I zaczęła v njebogłose
123 42|            małim alkjerzu leżoł druch mój v wodemkłi trumje, skrzepjice
124 42|       cesnjesz wostatną gorsc zemji v mój grob, vez i wucekej! Wucekej
125 42|         mojigo zmarłigo drucha.~Chleb mój povszedni dovoł mje mój
126 42|               mój povszedni dovoł mje mój hańdel tak dostatno, że
127 42|          przechovę wu pana szkolnigo, mój mjeszk nabjeroł sę talarami.
128 42|              jô ju vjedzoł dobrze, że mój knopjęci sen pod wukorunovaną
129 42|            dosz radë. Tec njeboszczik mój chłop też vjedno v gromadze
130 42|               zaczęła płakac:~— Pokąd mój chłop vjekovoł, to won cë
131 42|       cesnjesz wostatną gorsc zemji v mój grob, vez i wucekej! Wucekej
132 43|               przë nji. Tej rzekła:~— Mój wojc njeboszczik przed smjercą
133 43|            głosu pitała:~— Cuż tobje, mój nodrogszi?~Ale jô njick
134 43|              të tam vjidzisz, kochani mój?~— Nje vjidzałas të njick? —
135 43|       przechovivoł gromnjicę. Vez ję, mój ricerzu, i zapolë, bo mje
136 43|             rëk burze. — Przëtrzimej, mój drogji, a jô vëleję kjijonką
137 43|     zveczajnich ludzi. Jidz z Bogjem, mój nodrogszi i jedini! Żoden
138 44|               v nę straszną noc, kjej mój tovarzesz Trąba zgjinął
139 44|   samotnichace v smjegu ti nocë, kjej mój jedini tovarzesz wumrzec
140 45|              vłodzę nad naszim ludem. Mój grzech na modrich vodach
141 45|             povstoł mje przed woczami mój dzecinni vjek i sen zpod
142 45|             Ormuzdovi. Bivało też, że mój duch mje kozoł zapitac tich
143 45|           vjidok stanął przed woczoma mój żivot przed długjimi latami
144 45|                Przëszedł mje na woczë mój pon ze szligą leszczenovą
145 45|               mje vëdzelëc karę, pjes mój Gnjota, spjevanjé Mjichała
146 45|              i panji. Krom njich jô i mój chłop Morcin. Ale tobje