Chapter

  1 1 |        drążkji svoji karë i pchoł dalij boso. Tej jego woschlé nogji
  2 1 |          reszce sę vzął i karovoł dalij.~Tej jem go vjidzoł na kalvarijach
  3 2 |   wodrzekla Marcijanna i zmovjała dalij svoję korunkę.~Tak jô jesz
  4 3 |      słuchoł, krolevjonka movjiła dalij:~— Znaję cebje! — Vjidzoł
  5 4 |   vesokjich, jak vjeże, wuzimkóv. Dalij v las drzeva podrastalë
  6 4 |          dzarla! — ~Tede jô szedł dalij. Krze sę skuńczełë, jakbe
  7 4 |          znovu mjedze drzeva, won dalij sę bojoł i vrzeszczoł. Tej
  8 4 |           rzeka lasem bjeża. Czim dalij, tim zemnji sę robjiło.
  9 5 |        tak rzeka beła snodkô, ale dalij v żłobje rzekji voda mje
 10 7 |       Straszkovi klepac.~Zdoł jem dalij, bom vjidzoł konja Golijatovigo
 11 8 |          jô z njim. Potim ma szła dalij, co zamanąvszë nadsłuchującë.~
 12 8 |        Szłasma całi szturk vjedno dalij wod brzegu na lod, na chternim
 13 8 |            Tam jô sę slizoł chiże dalij z woczoma vlepjonimi v to,
 14 8 |      człovjeku! Kjejbes beł szedł dalij jak dotąd, bełbes wutonął,
 15 10|     czężorem nje chcoł mje puscëc dalij. Ale jô strzeleł z batoga
 16 10|        tak wumrzec muszisz.~A tam dalij v lese, zdovało mje sę,
 17 11|           nje dało rozmiszlac, le dalij gadało:~— Puszczë gozdz
 18 11|         Bovejle! — movjił Mjichoł dalij. — Są chorosce takji, co
 19 12|  stanovjił i rzekł:~—Njim pudzema dalij, pochil sę na vodę, jaż
 20 14|          Tak won wodpocząl kąsk i dalij povjodoł.~— V ni bjotce
 21 14|          nitkę, po chterni të bes dalij szedł ku kłąbkovji. Bo cebje
 22 14|         jego robotę na sę i szedł dalij jego drogą Vjem jô, że won
 23 14|          takji dużi. A won movjił dalij:~— Takji dużi beł nasz kraj
 24 14|       kraju i rzekł:~— Boczë! Tam dalij ku Wodrze nasza mova ju
 25 14|       wosmë, ale zegar bjił vstec dalij i dalij. Jaż Mjichoł sedząci
 26 14|          zegar bjił vstec dalij i dalij. Jaż Mjichoł sedząci do
 27 15|   pokozało.~Tak rzekłszë, Mjichoł dalij rąbjił chrostë na drodze.~
 28 15|          dzeń bjałi... ~I ma szła dalij. Ale mje nje dało poku,
 29 15|       vjidzoł z rzekji. Pokąd tam dalij v lese grała pjesnjô nobożnô,
 30 18|       legovjisko, le som petlovoł dalij.~— Jak to dobrze, że ta
 31 19|          vaju przez wokno vënekô. Dalij smjecochë! Vjesołô będze
 32 19|         wokna i zavołoł:~— Pjijta dalij ludze i ceszta sę, bo pon
 33 19|           gorze, be wodpocząc, bo dalij szło ju v doł. Wobroceł
 34 20|        czas, jak żesma vandrovała dalij jaż dął tak mocko, że nje
 35 20|         Wodepchnjema sę na vodę i dalij. Popłinjema na wostrov Vdzidzkji,
 36 20|       povtorzelë drzeva i posłałë dalij na ceché vodë jezora, na
 37 20|           rzekł Trąba — żebe grac dalij. Vezma, Remus, nogji za
 38 20|   chlichanjé rebockjich dusz, ale dalij z jezora szło ku mje letkji
 39 21|       Szedł jem jeszcze v meslach dalij, jak z vjelgjigo voza, wobladovanigo
 40 21|       głovę spadło.~Tej szedł jem dalij, jaż mje zatrzimało vjesołé
 41 21|          blesnął do mje woczoma i dalij wodmovjoł korunkę. Gvesno
 42 22|           sę woddzękującë. Vjedno dalij za Matką Boską, chterni
 43 22|           karze i słuchoł jak tam dalij zvonë grają i norod spjevô.~
 44 22|          Ale vojsko cenji pędzeło dalij. Boczë: Jô vjidzę, a nje
 45 22|          chterną kompanjijô pudze dalij. Tam ksądz i kjile mjeszczanóv
 46 22|         mje nje woblecało, ża tam dalij nade drogą będą pjilovelë
 47 22|     tvojigo zevu nje poslą drzeva dalij do ludzkjich wuszu. Le vestchnjesz
 48 22|           Boskji v te słova: Jidę dalij, dalij v las, veznę Nosvjętszi
 49 22|           v te słova: Jidę dalij, dalij v las, veznę Nosvjętszi
 50 22|       sorena, podnjese sę i jidze dalij nje vëstrzelivszë v psa,
 51 22|          zavtorzelë i podovalë ją dalij. V cechi gęstvjinje głębokjich
 52 22|   zatopjił brodę. Moje woczë szlë dalij: za ludem płinęła chmura,
 53 24|         przemiszloł, tej povjodoł dalij.~— Rzeczë mje, przejacelu,
 54 25|          Vaspon stanął i rzekł:~— Dalij jisc v ti vjilczi pogodze
 55 25|    naszigo wognja nje przepuszczi dalij v las.~Jak sę wogjiń rozpoleł,
 56 25|       wutropjenjô. Ale won cignąl dalij dim ze svoji fefkji a po
 57 27|       szandara na szołmje nosi. — Dalij: Czemużes sę do kaduka przëznoł
 58 28|           takjim rąganju strziglë dalij, a nje wobeło sę to strziżenjé
 59 29|        zovjemë matką tich, co tam dalij v gromadze stoją. Pod nim
 60 29|           popusceło, tej povjodoł dalij:~— Dovjesz sę tero moji
 61 29|          po długji chvjilë zaczął dalij povjadac.~— Vjidzoł jô vszetko,
 62 29|           człovjek, co sę dzejało dalij njiże vjid mój njosł a wucho
 63 29|          mi to njick, le szedłjem dalij, vërvciło mje strzelbę i
 64 29|         strzelbę na zemji i szedł dalij. Tero wonji wod razu vszescc
 65 29|      vasze ręce! Tam kjile krokóv dalij moje konającé dzecko przed
 66 31|           że to ksądz.~—To jidzma dalij! rzekł Trąba i przeżegnoł
 67 31|             Będzemë patrzilë, jak dalij — rzekł jem. — Bom ju mjoł
 68 32|          drudzë szlë za mna. Czim dalij, tim veżij nom wod levi
 69 32| vjerzbjinë, vijołkji i leszczenë. Dalij jisc suchą nogą nje beło
 70 32|       bjeżała voda. Jidącë vjedno dalij, wuzdrzoł jem ku reszce
 71 32|          norce stojącô. Tak rzekę dalij:~— Może to też le jakji
 72 32|          możno czetac pjismo. Ale dalij v całi jomje sedzała komuda
 73 33|      mołnji v cemną noc. Ale czim dalij won mje provadzeł po drogach,
 74 34|       Szvedzkji, za njim Glonk, a dalij, jak wokjem dozdrzisz, vodë
 75 34|         brzegach rebackji sprzęt. Dalij wod brzegu buchtują sę v
 76 34|            I vë! ~Jidącë spjeszno dalij, Trąba nji mogł vëtrzimac
 77 34|      Krauze z Krolevca! Jô go tam dalij nje znaję.~—Ha? smjoł sę
 78 35|          morskjich mje spjevoł:~— Dalij, Remus, dalij!~Na zberkach
 79 35|          spjevoł:~— Dalij, Remus, dalij!~Na zberkach Kęp kvjitnąci
 80 35|        lądovji i mje zaspjevoł:~— Dalij, Remus, dalij!~Jô słuchoł
 81 35|        zaspjevoł:~— Dalij, Remus, dalij!~Jô słuchoł na ten zev i
 82 35|         rozumjoł, że to znaczi:~— Dalij, Remus, dalij!~Drogęm wobroł
 83 35|           znaczi:~— Dalij, Remus, dalij!~Drogęm wobroł sobje na
 84 35|          jô ce mom i poza te vodë dalij nje puszczę, bo tam krom
 85 35|           kaszubską movę, to pudę dalij, żebe sę doznac, jak daleko
 86 35|         czułasma sę jak doma, ale dalij na zochod gorovała godka
 87 36|       komedije?~Ale Derda pravjił dalij:~— Nen czort v wogrodze
 88 36|       dzevovanju. A Trąba pravjił dalij:~— Bo tak nom povjedzoł
 89 37|          słovjińskji. Navetk jesz dalij rebocë starszi nad jezorem
 90 37|          scanach dębovich chustk. Dalij vjisałë tam vszelkji wobleczenjô
 91 37|  Zavstidzeł sę Trąba, a pon szedł dalij i wodemknął dvjerze do drugji,
 92 37|         jaż będę mogł z njim jisc dalij v svjat. Pon sę smjoł i
 93 38|       zaru zgasnąc. A pon pravjił dalij:~— Jô cë povjem, czimu jô
 94 38|      rozprovjoł tak:~— Remus! tam dalij ku morzu to są le same pjoskji
 95 38|     resztë vęgla krevavą krosą, a dalij wodedvjerzi łiszczałë vjidem
 96 38|          ji sztołt i lica szklełë dalij ze złoconich łożóv na scanje.
 97 39|           trzeba chcącë njechcącë dalij na jakji suchi mol, chdze
 98 39|      sadła na nji i przemiszlała.~Dalij jisc nje beło sposobu, bo
 99 39|          Łebskjigo. A to je posle dalij na te Błota. Tej më popłinjemë.~—
100 39|          Wodpoczął chvjilę i groł dalij, jaż mu ku reszce żodnigo
101 39|          wodnekało. Tak Trąba dął dalij.~Ale jô so wuvożoł, że timu
102 40|           czuł, że momë jisc jesz dalij, zacząl płakac, czegom jesz
103 41|        naju z tełu popichac. Czim dalij tim barżij cuzô zdovała
104 41|       pogodze nji ma sposobu jisc dalij.~Tak ma tede v gromadze
105 41|         të pudzesz svoją drogą... Dalij nje vjidzę... Chmura a za
106 41|          żogovkami. Tak jem szedł dalij, srodze zajisconi wo mojigo
107 41|          Czernjika?~Tej jem szedł dalij. A na svjece beło tak cecho,
108 41|        jednigo lasa do drugjigo a dalij do Juszk provadzeła, nji
109 41|      lasem i drugjim.~I szedł jem dalij godzenę i dłużij. Ale drogji
110 41|        vłosnim wumęczenju i szedł dalij. Ale za kjilkanosce krokóv
111 41|      blizko, do Grzebova njevjele dalij ale po tim svjeżim smjegu
112 41|       szlachu, vjidnim na smjegu, dalij. Prożnom ale vëzeroł z daleka
113 42|  przemiszloł, co beło i co mô bëc dalij. Przë tim jô zaboczeł v
114 42|          Vszescë ludze z wokolice dalij i krocij Lipna vjidzelë,
115 42|         kole mje. A jak jô cignął dalij, tej ji nje beło.~Tak minęło
116 42|          Arąd jô przërzekł płacec dalij, jak dotąd, bom vjedzoł.
117 43|        voda nje zabrała i szłasma dalij bez słova, serce pełne vdzęcznoscë
118 44|       meslach vzął jem sę i szedł dalij.~Na rozestajnich drogach
119 45|        Kaszubach.~— Ale cuż będze dalij? — pitoł jem sebje. — Czeż
120 45|     nodzeji i mocë, żebe strzimac dalij to żëcé jaż do kuńca, jakji
121 45|           za gorë dach pustkovjô. Dalij szkleło sę jezoro a za njim
122 45|         njico zatrzimało i zdrzoł dalij na ten pustkovjovi svjat.
123 45|    postavję v moji jizdebce, żebe dalij połikoł czas i mje przëboczeł
124 45|       vołającë:~— Remus! Povjadej dalij!~ Ale jô sę vzął i szedł