Chapter
1 1 | vjidzałosc. Kjej chturen z njich v podzartim na woczé ludzom
2 1 | czorné, małé woczë, ten v njich wuzdrzoł tile vjesołoscë,
3 1 | wurodze. Ale won żodni na njich nje doł wuvogji — jak wonegde
4 1 | Czetoł jem, co Remus v njich napjisoł. a dusza moja sę
5 2 | svjata. Chtuż jô procem njich, bjedni jich nasladovca
6 3 | polcem wone trzë chojnë. Do njich won sę woganjająci womonje
7 4 | przëvtorzeł Mjichoł. ~Ale wona na njich nje słucliała, jaż Morcin
8 4 | chatë, jaką movją godką? Do njich jô pudę, njechle wurosnę!
9 4 | drzeva i krze, a przeką njich szła sarnjenô stegna. Z
10 4 | chterne płinęlë vodą ku mje. Z njich vërastałë, czim bleżij,
11 5 | szczekanjô redosnigo. Jô wod njich zarvoł ti vjesoloscë, żem
12 7 | gładkjich. Tak jô vëbroł z njich pjęc, kożdi tak dużi bezmała
13 7 | jimu sę najezełë, a z pod njich zabjelełë kłë, jak wu psa,
14 7 | mje z całi mocë.~Tak jô na njich żdoł.~Pjerszi dobjegł mje
15 9 | głębji lasu wodprovjoł dlo njich duch dobri. Toteż daleko
16 9 | przë rzece. V pjeń jem wo njich mjoł zabeté.~Nje wodrzekł
17 9 | żem vjidzoł ji woczë, a z njich takji szło do mje pitanjé:~—
18 10| pocecha. Ale czëtoł jem v njich:~— Cerpji, bjedni Remusu,
19 10| Bez prziczinë gorz mje na njich vzął, że bełbem jich mogł
20 10| dużé szklonkji. Kjile z njich mje znało, bom z njimi v
21 11| mokleznę wuzdrzoł jem na njich. Pevnje i njemé bidlęta
22 12| zamikałë i bjelełë sę na njich trzë krziże, posvjęconą
23 12| wukozkami i dobivoł jem na njich, a wone priskalë precz na
24 13| jakbe wusmoloné. Ale v njich ju sę varzeła mjozga, be
25 13| kjej jem veszedł. A jô z njich pozdrzoł na naju stari zegar,
26 13| woboje nje movjilë, jażem do njich sę wodezvoł:~—V gorzejevjid!
27 14| mje vlepjił, jakbe mje z njich spolëc chcoł i długo nje
28 14| reszce vjerzchu vodë. Tej na njich wusadnje zemja, a ręka Bosko
29 14| vjelgji i peszni koscoł po njich jeszcze stoji. Pudzesz tam
30 14| kaszubskjich. Spomnji tam wo njich jak dzecko nad grobami starszich
31 14| vëtępjił do negji. Novjększi z njich to Svjętopołk. Na smjertelnim
32 14| naszigo ludu, ale zamjast njich muszę cë zlecëc bojkę. Njech
33 14| i njevjast. — Ale jô do njich spłavjił z kamjannigo nortu
34 14| żelaznim botem przeńsc po njich ku słuńcu. Duńskjigo żołnjerza
35 14| gromadë zebrelë, kożdi z njich woczoma przëchodnigo na
36 16| vjedzoł, że moje drogji v njich napjisané jisc muszę i że
37 16| jisc muszę i że proce mje v njich namjenjoné zrobjic muszę,
38 17| nożadnjeszi czasem mô wu njich novjęcij szczescô. Tede
39 17| nji mają, bo njicht be za njich fenjiga nje doł.~I smjoł
40 19| sę vëchileł z wokna i do njich zavrzeszczoł:~—Pon zabjiti!
41 21| rozestajnich drogach, a vkrąg njich gromodkji klęczącich ludzi
42 21| na jarmarku. Jeden strzod njich sztoperczeł v gorę nad drugjimi
43 21| jem vezdrzoł wovożno na njich, kogużem poznoł? — Krola
44 21| Trąba. Ale nje długo a do njich zazdrzoł młodi człovjek
45 21| Ale meszlę, że żoden z njich vszeskjich takjigo czężoru
46 22| pokuńc. Ale porządk i bez njich sę trzimoł.~A ma mijała
47 22| zvonë wucechłë, kożdé z njich sę samo podnjesło i szło
48 22| nad jich rzędami. Ale wod njich anji spjevu czuc nje beło,
49 22| doł takjimu jak jeden z njich, choc jem tej beł knopem
50 22| kole jak do tuńca. Ludze wo njich povjodają, że to zaklęti
51 22| bokach kamrota Vebera i njich drugjich. Bełë to popołnjové
52 22| vjedzelë, że nje jidze na njich gonjitva. Na dalekjim zomkovjisku
53 22| że ten żevi lud procemko njich sę vëdovoł jak gorsc ludzi
54 23| blizko pannë, choc wona na njich vcale nje wuvożała le dała
55 23| pękaté kobjołkji. Ale won njich nje vzął zaru i nje zanjosł,
56 23| nje będzece vaspon żdac na njich.~—To sę vje! — wodrzekł
57 24| Polełë sę smolnjice a rzozô z njich bjiła po czubë drzév i po
58 24| srogji mocë naszich! Dlo njich wofjarovac szczescé svoje,
59 24| z gór szadich zdrzałë na njich kalvarijskji kaplice. Beł
60 24| stoją krziże vjelgji. Na njich vjiszą z rękoma skrępovanimi
61 24| że Klerik i jesz jeden z njich sprelë go v jakjim norciku
62 24| przekrącanjô prava. Za to dlo njich kożdigo djobel mô v pjekle
63 24| z boku Franck. Trąba do njich przëstąpjił i rzekł:~— Cuż
64 25| jem stavjic, be jedną z njich wobińsc. V jednim molu dvje
65 25| wobińsc. V jednim molu dvje z njich tak krotko sebje bełë sę
66 25| vjechrz. Ale że jesz mjozga v njich sę votovała i nje puscełë
67 25| tęgji i zoradni i sposobni v njich mjeszkają gburzë, z chternich
68 26| sprovadzeł całą kopę, bo na njich bëł dobri vzątk. Leżałë
69 26| torg sę zbjegalo. Strzod njich krąceło sę kjile szandaróv
70 26| zgromadzenjé, że strzod njich nji ma razu tile spravjedlevich,
71 27| pjęsce. Dejle poku. I na njich porvoznjik krąci bat!~Ku
72 28| sadnąc na zedlu, a jeden z njich vëdobeł dużé nożiczkji i
73 28| Morcen gvesno tero sedzi wu njich, jak dovnji jô sedzoł, i
74 28| tim barżij, żem vłosną wod njich volą szedł v svjat i serca
75 29| vodach sedzi, ale żoden z njich tak nje je przëdatni na
76 29| strzelbę i przëtrzimało do njich. A mje, chterniniu ju vszetko
77 29| woddom.~Jak moje dzecko do njich przëtrzimało, tej wonji
78 30| pjismje kłasc, nomądrzeszi z njich wużivelë pjisma do zatacenjô
79 31| provdę. Po tim, czego jô wod njich sę doznoł, nje beło mje
80 31| nje Trąba, nje bełbem wo njich vjęcij vjedzoł, njiże ten
81 31| markotno beło, że Pon Bog v njich nje klasnął pjorunem z vesokjigo
82 31| vsi rebackjich, a nji ma v njich anji jednigo, cobe ksędza
83 33| sodze kjejbe ten list do njich i vjédzô wod njich szandarzë
84 33| list do njich i vjédzô wod njich szandarzë dostelë v ręce.
85 33| sedzec i ku reszce rągac z njich v duszë.~Mijałë długji godzenë.
86 33| rebokami i jedną bjałką. Krom njich v czołnje stojoł poprovdze
87 33| bełë przëlgłé do skorë a z njich cekłë całé strużkji vodë.
88 33| vęgle sę rozżolełë, że wod njich nasza kuchnjô i jizba nachopałë
89 33| svoje pakunkji i vëdobeł z njich spori kam cukru, masło,
90 33| chto sę wodvożi. Kjile z njich jednak pamjętało, że z ji
91 33| rozgodało, a muszoł chto z njich podsłuchac, bo naszi be
92 33| nas dostelë, tej jeden z. njich, co wumjoł po polsku, zaczął
93 33| chochle i puscilë mje na njich, pod kożdą pochę jedną,
94 34| dobrodzij beł tak dobri i dlo njich wodpravjił na jednim z tich
95 34| koscołë pozamikelë a vkoł njich zaraza i gorz Boskji.~Ksądz
96 34| matką, bo vjidząci, że wu njich mało rąk do robotë, z vdzęcznoscë
97 34| szklonkji pjiva, a jô zdrzącë na njich, przëboczeł jem sobje wo
98 34| dobrą volą, tak jeden z njich przëskoczeł z tełu i założeł
99 34| jak Formela. ksądz, na njich ze zdzevjenjim woczë vëtrzeszczeł;
100 34| je vëpłacec, kozoł je wod njich, njibe szandaróv, żądac
101 35| stron svjata. A kożdi z njich mô głovę pełną svojim hańdlem.
102 35| Jezusa wukrziżovelë. Krom njich podł mje v woczë postavjoni
103 35| vszescë, krom mje jednigo, wo njich ju zaboczilë. I to cë jesz
104 36| przińdze żeganjé. Le wu njich ju je żot takji, że co vëżegô,
105 37| przodkach i jich dzejach a na njich wuczą svoje dzecë mądroscë
106 37| są moji przodkovje. Jô z njich będę wostatni.~Jak ma podeszła
107 38| sztołtóv, svjecznjikji, a v njich sedzoł całi las bjołich
108 38| mjecza. ale trzimoł jem v njich letkji bat, a jô som beł
109 38| go dozdrzec, ale njicht z njich njic knje rzekł a nomnji
110 39| błota znaje, kjej tak som po njich vanożi.~I zavołoł głosno.~
111 40| stoja nasze szańce, a z njich më woddobędzemë, co nasze!~
112 41| dzecë nje vjidzałë, co dlo njich gvjozdka przënjese. Kjej
113 42| talarami. Ale cuż mje z njich, kjej z njimi vëkupjic sę
114 44| vjelgji przeszłoscë, dżivné wo njich plece godkji. A kjej naleze
115 44| wofjarę, bjerze je i poji v njich gąskji na woborze. Bo ten
116 44| Do mje !~V chternim z njich jesz kropla krevji stolimóv,
117 44| won stojoł ve vestrzodku njich, jak złi duch, chturen drużbuje
118 45| czuprinë v modri uwoczë, cze v njich nje wuzdrzę skrë Ormuzdovi.
119 45| błądzę.~— Njechże ksążka do njich przemovji — rzekł jem do
120 45| takjich ksążk, jakjich jôdlo njich pragnął, v ksęgarnjach nje
121 45| jakbe z woczu jednigo z njich patrzeła na mje Marta, jak
122 45| bójta sę! — rzekła wona do njich. — To je Remus, co jak va
123 45| żije le pon i panji. Krom njich jô i mój chłop Morcin. Ale
|