Chapter

  1 1 |      wodezvac sę mogłë:~— Dzeń i noc robjima służbę: cze pon
  2 4 |      serce wodvożné, jidze tam v noc Svjętigo Jana wudobëc kvjatu
  3 7 |   zagrzebani, jak pjes v słomje. Noc ju naszła i przez lukę vjidzołjem
  4 8 |         jedne na dzeń, drugji na noc. Z dnji i noci vjązałë sę
  5 8 |         mje połkła v tę straszną noc. Aj vaj! Pomeslec, co za
  6 8 |      mogł znji czetac przez całą noc.~Marta na to wodrzekła:~—
  7 9 |           Ale jô żdoł, jaż szarô noc kanęła ku mje bliżij a bliżij.
  8 9 |       wobuma będze smjerc. Jidze noc!~Ale to jesz całi szturk
  9 11|      zamkło woczë do spjiku, tej noc v noc njico wobłazeło vkoł
 10 11|       woczë do spjiku, tej noc v noc njico wobłazeło vkoł mje.
 11 11|           bo dzeń je do robotë a noc do spanjô!~Tej to sę na
 12 11|         szłë na wotmjanë: dzeń i noc, żëcé i smjerc.~— Nje rozumjem
 13 12|          leżącë v łożku, v cemną noc, njim woczë mje zamknął
 14 12|   korbała. A vjesz të też, że ta noc, co jidze, je nocą cudóv?~—
 15 12|     zomkovjiskjem v Svjętojańską Noc. Na mój głupi rozum, jô
 16 13|         Minęłë Godë i na cudovnô noc, v chterni voda sę przemjenjô
 17 14|      spjiku i mjoł bezpjek przez noc całą.~Porene, kjej jem sę
 18 14|         i tak ma sę rozestala na noc... V njedzelę pon Jozef
 19 14|        gbur. — Jutro będze Pustô Noc, a pojutrze, skorno słuńce
 20 15|       naszlë bëlë ludze na Pustą Noc, chternich do zavjitra pon
 21 15|        ceché pola, na chterne ju noc uwoblekała szarę komudę.
 22 15|         tej ju cemnô tam sedzała noc. Tak parobcë zapolilë przëszekované
 23 15|         choroscë ratovało dzeń i noc mje dozerającë. Spominającë
 24 16|        Ko jednak muszisz mjec na noc dach nad głovą i muszisz
 25 16|     chdze të wostanjesz dzis wob noc?~— Jô nje vjem!~— Ale jô
 26 17|      Chdze të meslisz wostac wob noc? — pitoł sę Trąba wob drogę.~—
 27 18|        Vjesz co Remus? Jidzma na noc do pjiłë. Ve młinje bełobe
 28 18|    roznekô wona ti cemnoscë. Tec noc długô a vespjimë sę jesz
 29 18|         je straszno. Ale beła to noc! Nje vjem, czebem jesz jednę
 30 19|         smjecochë! Vjesołô będze noc, a va ję popamjętota.~Dziso
 31 19|          Gadac wo smjercë v taką noc! Przëprovadzeł jem dvuch
 32 19|         sę nje rozlecałë:~Czornô noc! Złotô noc!~Jakoż vjelgô
 33 19|     rozlecałë:~Czornô noc! Złotô noc!~Jakoż vjelgô tvoja moc!~
 34 19|        inoc, ~kjej ju gorą jadze Noc. ~Komu jutrznjô rożovô ~
 35 19|       karno ztąd.~Ale kogo rodzi Noc, ~timu z pjekjeł płinje
 36 19|        mje woczë njosłë, v cemną noc. Po chvjilë jô wuczuł krokji
 37 19|    zacigną. Ale tu navprost całą noc nom trzeba przevandrovac,
 38 20|         lasem do Plęs. Ju naszła noc i cemno sę zrobjiło na svjece
 39 20|     Patrzę. Ksężec rozsvjeceł ju noc, tak że vszetko vjidzec
 40 20|   dalekjich stron, chdze mjeszkô Noc, takô godka jidze v naszim
 41 21|          wostavji svoję karę wob noc wu gbura Stankovskjigo pod
 42 21|        cę Much przëselô, to i na noc cebje wotrzimają. A të,
 43 23|      rozmiszlającë, chdze sę wob noc podzeję, wuzdrzoł jem nę
 44 23|     ceszij kota, jaż będze cemnô noc. Ludze z kompanjiji spją
 45 23|        nje bojoł, że mje złapją. Noc nachodzeła cechimi nożkoma,
 46 23|        wod rena do vjeczora a na noc znovu jem głodni. Mój brat
 47 23|      Njebo pobjegło — rzekł. Ale noc nje będze takô cemnô jakbe
 48 23|           wodrzekł vaspon. — Wob noc pudę ze szczudłem na plecach
 49 23|   długjimi krokoma szedł v cemną noc.~Anjoł Stroż nakreł slepje
 50 24|         drogą. Com cë rzekł v nę noc na Zomkovi Gorze? Przëboczë
 51 24|     vęglovnjika, chturen mje wob noc wotrzimô i dô stravë.~Po
 52 25|    vęglovnjika, chturen naju wob noc wotrzimoł. Spałasma jaż
 53 25|  Mjirachovskjim lese naszła naju noc. Zemni deszcz jął padac
 54 25|        bladim vjidem przez cemną noc. Gruńt pod njimi beł njerovni,
 55 25|             Tu ma wostanjema wob noc! Wuvożej Remus: Takji mogjiłë
 56 25|        że słabi deszcz wob jedną noc podług moji wudbë njic be
 57 25|           V lese sedzała ceszô i noc. Żoden szczek psa z dalekji
 58 25|         tich grobóv stolemovich. Noc ju dosc pozdno postąpjiła,
 59 25|          za njimi sedzała czornô noc.~V tim zaczęło sę rozlegac
 60 25|          zjadła pod Selczną. Jak noc i wumęczenjé stanovjiłë
 61 25|           kjej tam kompanjijô na noc zaszła. Ale że won nji mjoł
 62 25|   kamrota Vebra, chturen mje wob noc wotrzimoł, żem przegroł
 63 29|      chternigo ma v nen czas wob noc wostüła. Tam krol jezora
 64 29|         takji vjelgji, jakbe wob noc beł wurosli do njebivałi
 65 31|        vjedzoł radë. Kjej jem na noc legł pod krzem v polu abo
 66 31| Vjitejtaż na Vesokjich Zoborach! Noc ju zachodzi pola i vodë,
 67 31|          tich dalekjich pustkach noc, nachodzącô z njeba i przëstanęła
 68 31|          ma sę woddzękovivała na noc, przëstąpjiło do mje i rzekło:~—
 69 32|         vkoł, kjej słuńce spędzi noc ze svjata, reno vjidzą tę
 70 32|      całi jomje sedzała komuda i noc, przez chterną le v jednim
 71 33|        na vjechrzu wostrovu a na noc zchodzełasma v głąbją zemji.
 72 33|        won svój brevijorz, a jak noc sadła pod drzevami, zamknął
 73 33|     pomału vëchodzelë na njebje. Noc wobjimovała zemję v svoję
 74 33|           A kjej jesma zeszła na noc do naszi jomë pod zemją,
 75 33|       navetk na vęglach gotovac.~Noc przeszla bez żodni przigodë,
 76 33|          jesz jeden dzeń i jcdna noc, a tu njiżodnigo znaku wod
 77 33|  chmurami, a njim cemnô stała sę noc. Ju deszcz gęsti jął bębnjic
 78 33|        jak wognje mołnji v cemną noc. Ale czim dalij won mje
 79 33|          vjidzec go nje beło, bo noc nad przërodzenjé cemnô wokreła
 80 34|        skurac, vëporajilë sę wob noc precz. Potvjerdzilë to ludze
 81 34|  jegomosc navetk v potrzebje wob noc wostac, bo won mô na pjętrze
 82 34|           bo dzeń je do robotë a noc do spanjô.~Kjedem sę reno
 83 36|       Może won naju wotrzimô wob noc a jutro nas pusci v drogę.~—
 84 36|         wobroceł pesk czorni jak noc i vëszczerzoł bjołi zębë.~
 85 36|         sę tu sprovadzeł, to wob noc jakjis duchë po pałacu chodzą.
 86 37|    Remusa not będze. Vrocę sę na noc vjedno, jak jozc do svoji
 87 37|         tak będze!~Kjej ma sę na noc kładła v łożka do spjiku,
 88 38|      Dcrdze, chturen tero dzeń i noc sedzi nad historicznimi
 89 38|     Derda. Za woknami beła cemnô noc, ale szklełë sę z nocnigo
 90 38|        sę za mną przez pjoskji i noc. Jaż jô mu przervoł jego
 91 39|      karę na Łebskjich Błotach v noc Małgorzatë, ale ratuje żëcé
 92 39|    jezoro bjeżi, głębjô takô jak noc.~Na małi czołen vnjesłasma
 93 39|        vjelgjich błotach a jidze noc. Ten tam, co v nim brzidze
 94 39|      rębem zemji. A za njim szła noc, chterna przëgasała dnjovi
 95 39|       sposobu, bo chiżim krokjem noc nachodzeła svjat. Njebo
 96 39|       wobrocëc woczë na tę cemną noc vkoł naju. A jô czuł v duszë,
 97 39|     stron, bo z naszich njicht v noc Małgorzatë nje zadołbe so
 98 41|       Svjętigo Jana, kjej dzeń i noc sę zrovnają, będzesz të
 99 41|        żeł!...~Jakoż to straszno noc!~A kjej jem sę vëpłakoł
100 41|     chcesz, to wostań wu mje wob noc przë pjecku. Ale nje robji
101 41|         Tej szedł jem nazod v tę noc mrozu i smjercë. Doszedłszë
102 41|        chatą na gorce. choc beła noc cechô i vjidnô. Ale woprzestol
103 42|         wo pogrzeb. Ale na Pustą Noc jô ju sę czuł mocni.~V małim
104 42|       nobożné pjesnje przez całą noc. Jô sedzoł do rena na zedlu
105 42|        Vejtale, Remus! To të wob noc lezesz do vdóv? No, pożdejle,
106 42|         vjes vjedzała, że jô wob noc społ wu Trąbjinë.~Tero zrobjił
107 42|          zmarłigo drucha v Pustą Noc: Jak cesnjesz wostatną gorsc
108 43|         v las. V lese mje naszła noc. Muszało to bëc ju njedaleko
109 43|      sana. Vjidnô vëszła z njeba noc z mjesądzem i vszeskjimi
110 43|   godzenë a na svjece zapanovała noc, choc to beło le przipołnjé.
111 44|          XLIV~Jak v Svjętojańską noc na Łisce ~stracilë Remus
112 44|       stari Julkji v nę straszną noc, kjej mój tovarzesz Trąba
113 44|       Svjętigo Jana, kjej dzeń i noc sę zrovnają, będzesz të
114 44|      zapolic po całim kraju, jak noc sę położi na zemji. V dziseszi
115 44|          svoję godzenę. Dzis, to noc cudu. A ten cud sę stanje,
116 44|     stracivszë słova.~Przez całą noc jô vjozł ję do Borzestova.~
117 45|           żem nje postrzegł, jak noc mje przeszła na czetanju