Chapter

  1 1 |     szkołë v svjat, tej mje Remus vjedno przëbivoł na woczë, kjej
  2 1 |         jem ku reszce ze szkół na vjedno sę vroceł do kochanich Kaszub,
  3 2 |         ti smarovkji jô przëszedł vjedno tak:~Kozoł mje Morcin movjic: —
  4 2 |        vjid. A kjej jem legł, tom vjedno muszoł vzerac na długji
  5 2 |         szedł roz ztądka i nazod, vjedno v njim njico sę zadzarło,
  6 3 |          na moje bedło, njico mje vjedno kuseło:~— Jidzë, Remusu,
  7 3 |     przemovjic będę mogła.~Ale jô vjedno vjidzoł moję żorotną wurodę
  8 3 |       muckę ze stoma zvoneczkami. Vjedno smjeją sę ji woczë i gęba.
  9 4 |           koscele, ale Marcijanna vjedno tak wurechtovała, żem sę
 10 4 |       worędzë. Ale wona krom tego vjedno bodlivô, nje boczącë, że
 11 6 |           zegar połikoł czas, jak vjedno. Njigde mu nje mjerzało.
 12 6 |        szła.~Nen łupk sę tam jesz vjedno dzarł v lese ze strachu
 13 6 |            Wodnąd jô muszoł z nją vjedno jisc vedle jezora. Vrocivszë
 14 6 |          chmjelovim sznurku, a jô vjedno vdzącznim sercem do njego
 15 6 |         sę dzevovoł i rzekł:~— Jô vjedno movjił, że to będze chłop
 16 7 |        doczekałam z tim knopem! — Vjedno movjiłam, że mô njedobrze
 17 8 |          muszi to co mu kożą. Ale vjedno boczë, żebes sę z tego spovjodoł,
 18 8 |           Le Marcijanna sę na mje vjedno jisceła, bo ji gvesno żol
 19 8 |      wotmjanë.~Stari Mjichoł jesz vjedno spjevoł svoje pjesnje. A
 20 8 |       słovo go rozumjoł. Marta sę vjedno dzevovała, kjej jô ji pjesnją
 21 8 |        czuło. Szłasma całi szturk vjedno dalij wod brzegu na lod,
 22 8 |          mjała vpadnąc, a rebokom vjedno beła mjerkjem. Tam dosc
 23 8 |         bo jô tam z czołna je też vjedno vjidzoł.~— To vołejma!~Tak
 24 8 |           woczach napjisanô.~Jesz vjedno mje dzivno, zkąd timu bjednimu
 25 9 |           mje povjedzała, że wona vjedno sę jesz spodzevała nigo
 26 9 |        smjercë.~Do mje v ten dzeń vjedno njico godało: Bjej na zomkovjisko!~
 27 9 |           starigo zegara, chturen vjedno jesz połikoł czas i nje
 28 9 |           jem żodnigo wubetku, le vjedno mje szła meslô do głovë:~—
 29 9 |    zemnjicą, jaż mje grużdżeło, a vjedno szor groł gorą nad drzevjętami.~—
 30 9 |      sedzała ceszô, ale gorą szła vjedno ta sama nota.~— Nji ma ji,
 31 9 |          jô bjegła przez ten las! Vjedno mje sę zdovało, że njico
 32 10| wokjenkjem wusnąc mje njedało, le vjedno mje kąsała, naksztołt nopartigo
 33 10|          żądoł, abe te gvjozdë cë vjedno svjecełë? — A jednak mje
 34 11|        jak spłoszoni złodzej, bom vjedno muszoł meslec wo nim gozdzu
 35 12|         mje wodstąpjił, ale długo vjedno patrzeł jem wodemkłimi woczoma
 36 12|            kjej na mje vezdrzała, vjedno sę wobroceła plecoma. Tede
 37 12|          robjiło. Kozała mje wona vjedno po wobjedze wostac i mjała
 38 12|          a drugji straceł rozum i vjedno le povjodoł wo vjelgjim
 39 13|   povjadac:~— Stari ludze movjilë vjedno, że takji wogjiń na njebje
 40 13|         do naju nje doszła. Jô so vjedno meszlę, że dovnji naszi
 41 13|           jim wodebrac vłodzą? Jô vjedno movję, że z kożdim pokolenjim
 42 13|        tim są coroz zgnjilszi. Jô vjedno meszlę, że kuńc svjata sę
 43 13|           knop nasz bojoł sę jesz vjedno Gvjiżdżóv i kozłóv, choc
 44 13|          lem wostoł takji woschłi vjedno, jak przed moją choroscą,
 45 13|        nocë vjidu nje zrobji. Ale vjedno wokno wostało cemné, jak
 46 13|        beło vjidu v tim woknje. A vjedno, kjej jem przechodząci vezdrzoł
 47 14|    cząstkami jich budovë, rosnącë vjedno v gorę ku njebu i słuńcu.
 48 14|           rzekę tę na levi brzeg, vjedno jesz stojisz na dovni zemji
 49 14|       wurivoł jim kraj za krajem, vjedno jidacë na zochod słuńca.
 50 14|             Njeszczescé nasze, że vjedno złô ręka rozrzeszała pęto,
 51 15|           v lese, a spjev nobożni vjedno słabji brzemjeje. Woddej
 52 17|       wurivoł nom kraj za krajem, vjedno jidącë na vschod słuńca.
 53 18|        możesz wod boku wustavjic. Vjedno dobrze spac za szańcą. Tvoje
 54 18|           dzevovoł sę Trąba. — Jô vjedno beł wudbë, że to bojka,
 55 20|    patrzec chdze jidze!~— Tak won vjedno robji! — wodrzekł Trąba
 56 20|        Vestchnąl Trąba i rzekł:~ —Vjedno jô movjił: jakji biczk takji
 57 21|           to vëzdrzało, jakbe won vjedno płakoł. Vezdrzoł won łagodnimi
 58 21|          choc to beło nadarmo, bo vjedno z nova wona sę zaszkleła.~—
 59 22|          i chiże sę woddzękującë. Vjedno dalij za Matką Boską, chterni
 60 22|     kobjetę, ale wona zdrzącô mje vjedno v woczë, rzekła tak:~— Posedzë
 61 23|     Klerik. Ti dvaji sę wob drogę vjedno trzimelë blizko pannë, choc
 62 23|         to procem szandaróv wonji vjedno są v strachu i gotovi cebje
 63 23|         svoję stenkę ale copoł sę vjedno vjęcij v teł, trzimjącë
 64 24|          sę wukrëc, to muszisz sę vjedno krącëc v nogrebszi gromadze
 65 24|       łazec po nocach som. Ale jô vjedno movję: Dovno be cę psë zjadłë,
 66 24|           A tero po wodpuscë jidą vjedno v gromadze. To je ten jistni,
 67 24|          żesma tovarzeła. Ko wona vjedno movji, że jô be sedzoł doma,
 68 25|     zabjił człovjeka, nen zabjiti vjedno na woczë jidze i go tropji.
 69 25|         psotë robjiła, ale jô jim vjedno podvojną mjarą płaceł. 
 70 25|           z Bogjem v njezgodze. I vjedno mje wodtąd dusza movji,
 71 25|      przez tę czężką drogę. Za to vjedno nalezesz wu mje goscenę,
 72 25|      trelóv co njemjara. A mje to vjedno je dzivno. Bo te Tuszkovë
 73 25|    Klerika z njim, chternigo jesz vjedno serce boli wo nę pannę. —
 74 26|      svjęti Genovefje, tej mje sę vjedno przëboczeło, jak jem na
 75 26|       Vzął mje tede nen przistava vjedno jesz z lińcuszkami na rękach
 76 27|          sądzëc będze!~—Jô cë też vjedno movję wo spravjedlivoscë
 77 27|       jezdem tim Remusem, chturen vjedno chcoł bëc z Panem Bogjern
 78 28|      krolevjonkji z głovë vëbjic? Vjedno mje dzivno, Remusu kochani,
 79 29|          i słuńce pjekło, ale won vjedno takji som patrzeł v jiglenovim
 80 30|           nji. Njech sę żenji. Jô vjedno movjił, że żoden chłop dobrich
 81 31|   przijacelstvo.~Z Trąbovi godkji vjedno ludzom beło do smjechu,
 82 32|    rovjikjem bjeżała voda. Jidącë vjedno dalij, wuzdrzoł jem ku reszce
 83 33|           jął przemiszlac, jak to vjedno robjił, kjej mu beło sę
 84 33|       moja trąba i moje skrzepkji vjedno mje vjikt i leżą vëspjevają.
 85 33|        przeszła. Panna Klema, jak vjedno, przëbjeżała czołnem svojim
 86 33|           Tak won na wobje stronë vjedno vjidzoł, kjej chto najeżdżoł.~
 87 33|   Zoborskjich rozdze poląci kjcrz vjedno znaczi njeszczescé. Zapoleł
 88 33|           też grzeszk morzeł, ale vjedno mje beło, jakbem muszoł
 89 33|    posodłovjé. Le dzivno wostanje vjedno, że takji dzirżkji lud vëdoł
 90 33|        nje przepenetrovała. Trąba vjedno povtorzoł, że tam sę nalezc
 91 34|        serca nam sę scesnęłë, jak vjedno, kjej chto mjiłi i dobri
 92 34|      svojivjarë nje vëpjerelë, bo vjedno lo njeje pjękno — rzekł
 93 34|   vëtrzeszczeł; szandara, chturen vjedno słovo provadzeł, rzekł:~—
 94 35|          Jô cebje jednak, druchu, vjedno znoł za statecznigo człovjeka,
 95 36|   kaszubskji barzo kochô i z nami vjedno po naszimu godô. Dlotego
 96 36|       rzekł dvornjik:~—Vjitejtaż! Vjedno to je mjiło sercu pogadac
 97 37|      vjinjen ten mój druch Remus. Vjedno jimu po głovje szemarzi
 98 37|        not będze. Vrocę sę na noc vjedno, jak jozc do svoji jomë,
 99 37|        jindze mjeczem vojuje, ale vjedno na naju njeszczescé i zgubę!~—
100 38|          beło rąganjé, jednak mje vjedno na woczë łazi. Nje bełbem
101 39|           tego stegna zrobjiła sę vjedno vęższô, a co gorszigo, zaczęla
102 40|       zamjast na ten pjękni kraj, vjedno patrzec muszę na cebje.
103 40|       vëmjerają ludze i rodë, tam vjedno co strasznigo sę dzeje.
104 40|           A Derda, ten smjeszni i vjedno kumrë mająci v głovje, stanął
105 40|     namovjilë do nigo pjekla. Mje vjedno sę mekci, że i ten potcevi
106 40|     Trąbje, jak won chcoł, bo mje vjedno v wuszach brzemjoł spjev
107 41|      Czernjika — sę zińdzema, tam vjedno człovjek wumrzec muszi.~
108 41|           Navetk czorni kruk jesz vjedno vesoko z galęzë blészczoł
109 42|     koscele dął na chvałę Bożą, a vjedno bez zopłatë, bo wu vaju
110 42|         njeboszczik mój chłop też vjedno v gromadze z tobą vanożeł.~
111 42|           parafijach bliżij Lipna vjedno wona nalazła sę kole mje.
112 42|         rzemjęsło spravjac, bo to vjedno vjększi vzątk njese. To
113 42|          zaczął mje chvalic.~— Jô vjedno movję, Remus, że të jes
114 42|          i wostro jak stol, co sę vjedno dzejało, kjej moja dusza
115 43|        Przez gonk, chternim jesma vjedno uwod kraju przëchodzeła,