Chapter

  1 1 |         bełbe jarmark bez Remusa? Wu njego bo też nabivac beło możno
  2 1 |            przez psotnjika Derdę. Wu njego jedinigo nabëc beło możno
  3 1 |             reminja nje bełbem sę do njego przëbliżeł. Povjadelë bo,
  4 1 |            jakbe mucha abo gzel vkoł njego lotalë.~— Szczescé, że Remus
  5 1 |      Letzkaua czasi postavjilë.~Kole njego zaczęła się zbjerac gromada
  6 1 |            morskô v dunje. Njicht na njego woczu nje vëtrzeszczoł,
  7 3 |           Boga Wojca zdrój płenał. Z njego bodejże vodę nosilë ludze
  8 4 |           vodą bjeloł so pjosk. Gorą njego voda szła prądem. Wod brzegu
  9 4 |             że jô, Remus, jem procem njego jak krovka: jak wodbjegnje,
 10 5 |       zrobjił sę takji małi, jakbe z njego le połova wostala, ale szedł,
 11 5 |              skorno sę doznoł, że na njego zdrzę, vstoł i strząsł sę,
 12 6 |               żem muszoł vezdrzec na njego. A won godoł:~ — Jô vjem! —
 13 6 |              nje vjidzec. Dziżanga z njego, ale woschłi jak pesternjok.~
 14 6 |              jak postronkji. Będze z njego parobk, jak sę noleżi.~Taką
 15 6 |            żodni sztukji dobetku bez njego nje kupoł.~— Ale v głovje
 16 6 |           vjedno vdzącznim sercem do njego sę wusmjechoł, bo won sę
 17 7 |         wukłodoł v głovje, jak sę do njego zabrac, naszlë pon i panji.
 18 7 |           podnjosł jem głos i tak do njego zavołol:~— Golijace! Njekaro!
 19 8 |            zaboczoni grzib, tejjô do njego zachodzeł, bo won mje tich
 20 8 |             żeda nje zaprovadzeła do njego. Ko won je tu panem i jego
 21 8 |              vszescë poszlë, abe wod njego kupjic svoję planetę z nim
 22 9 |           Bjej, ju czas! —~Tak jô na njego zdzevjoni zdrzoł, a won
 23 9 |             a Marcijanna sedzała kol njego. Jakżesma zaszła przed koscoł,
 24 10|             zdovanô ~i jak svjat dlo njego vëzbeł vszelką vortosc. ~
 25 10|        Morcena za stodołę i rzekł do njego:~—Morcenje! V czvortk të
 26 10|          Matce, njevjedzącë;za co na njego przëszło takji skoranjé.~
 27 11|               Vez ten pas i zrobji z njego sidło. Kuńcem wurzeszë go
 28 11|       wodemkłë ranë v sercu i krev z njego wubjegała, żem sę poczuł
 29 14|              kosę reno za stodołą na njego i scanë trzeszczą od żohi,
 30 14|       długjich latach do dom, ale na njego Smjerc kosę klepje.~Jesz
 31 14|           kjej won chori i Smjerc na njego kosę klepje?~Na to Marta
 32 17|              vënekoł nas. Beł tam wu njego takji peszni pon z mjasta
 33 17|            porvoł harap i zamjast na njego zamjerzeł sę na nas i vrzeszczoł:~—
 34 18|            stojoł, sunął v vodę i na njego. Voda mje sigała do pasa,
 35 19|              mogł jem tero woczu wod njego wodervac, a pamjęc moja
 36 19|              Czernjik na mje a jô na njego. Długą chvjilę zdrzelësma
 37 19|              sę vszescë. Przëpodł do njego ten z żołtą brodą i go szarpoł
 38 20|             vjosło. Vëlałasma tede z njego vodę, zapakovała moję karę
 39 20|           vëcignjema! — vołoł won do njego. Bjedni Trąba so nje doł
 40 20|      bogactva. Ale njicht nje vje do njego trafjic, bo won jesz njikomu
 41 20|     vëbuchnął v gorę slup wognja a z njego szłë pod gvjozdë milijonë
 42 20|           tvarzą na plece, vëvlekł z njego jesz cepłą duszę i z nją
 43 20|            jezora. Trąba pozdrzoł na njego i nje dovjerzoł.~— A jak
 44 20|     zaklętigo zomku. Ale jakuż jô do njego przemovję z moją skażoną
 45 21|                Muzikańcë! — vołoł do njego Stach — przepjilë svoje
 46 21|             łacenje jak ksądz. Tak z njego zaczął rągac:~— Vejtale!
 47 21|          worądzë do vëpjicô, kjej na njego przëszła kolej. Tak wonji
 48 21|           norciku sedzoł. — Trąba na njego nje wuvożoł — i doł jem
 49 22|               szedł nasz lud. Strzod njego stari człovjek z bjołą brodą
 50 22|        rzekłszë słova. A jô movję do njego:~— Jakużjô mom zgrezc te
 51 22|   vëstrzelivszë v psa, bo vje, że na njego kula żodna nje wulanô. V
 52 22|          kapelmester Klarneta. Slode njego Trąba, chturen mjoł po bokach
 53 23|              KIerik ze złoscą tak na njego vpodł:~— Belo! Zamjast nadskakivac
 54 23|               Kjedem tak stojoł i na njego zdrzoł, przëpodł do mje
 55 23|           dvje połovë. Vadzëc won na njego nje vadzeł, ale podnjost
 56 23|              pannë. ~Ale wona sę wod njego plecoma wodvroceła i njick
 57 24|           mje poku, le muszoł jem do njego sę przecesnąc i rzec:~—
 58 24|         reszce vstoł. Ale jô żdoł na njego, bo mje njico trzimało,
 59 24|               dlotego jô vezdrzoł na njego z wuvogą i vjidzoł, że mô
 60 25|           tede i vëcignął vjęcork. Z njego te rebë są. Rozumje sę,
 61 25|           Tak jô meszlę, że kjedem v njego przëtrzimoł v prędkoscë —
 62 26|            po pochovje zarvała sę na njego murovanô posova grobu i
 63 26|          koscoła, bo nje chodzilë do njego, tero nabivają wod cebje
 64 27|           jednak Remus co le mało wu njego przesodivoł i wodbjeroł
 65 29|             Smjerc.~Jô po chvjilë do njego przëstąpjił i scesnął jego
 66 29|              Zdzevjoni zdrzoł jem na njego.~—Të sę dzevjisz! — rzekł—
 67 29|             jałovcziznë. V stron wod njego ku Lipnje stoji wosobno
 68 30|         krijovkę na Glonku.~— Bos wu njego mjoł łaskę wod chvjile nigo
 69 31|             njebo nad molem, chdze z njego słonuszko zeszło, a pod
 70 32|         vjelgjich kaminji. Kjedem do njego podszedł, vëdovoł mje sę
 71 32|              Kjej jem stanął i sę do njego wobroceł, rzekło:~—Straszno
 72 32|          sicenë. Stoł a stołkji vkoł njego stojałë na jizbje, a pod
 73 33|           trąbę. Tak ksądz pozerô na njego z wuvogą, tej povjedzoł:~—
 74 33|            beło. To pożdejma jesz na njego. Żebe le nje zabłądzeł v
 75 33|            mô. Procemno: Smjeją sę z njego. Tak i jô a navetk ksądz
 76 34|              norządzé do gębë, tej z njego vëszła takô moc, że napełnjiła
 77 34|           kęsich psóv naprovadzëc na njego, cobe jego aresztovelë zamjast
 78 34|              won sę zgraji, co sę do njego vdzarła. Bo krom Rezego
 79 35|              całi ceremonjiji, a bez njego njic le sadnąc muszisz jesz
 80 35|              kjej koscelni ze mną do njego zaszedł. Ale nje rzekł njick,
 81 35|              movę. Rzekł jem tede do njego:~— Bog cę sprovadzeł, Trąbo,
 82 36|             le jesz barżij zębë i do njego do stołu podchodzeł. Jô
 83 36|              trzimô przë se, bo mô z njego vjele krotochvjile. Njechże
 84 37|              też przëroczeł.~— Jô za njego vëpjiję, panje, żebe vas
 85 38|          Trąba sę vroceł. Lecało wod njego gorzołką, ale beł vjesołi
 86 38|              ricerza. Pon Sorbskji z njego nje spuszczoł woczu, a v
 87 38|         gardła. Nade mną stojoł krom njego Trąba i vołoł, kjej jem
 88 38|     scesnjętigo wulżeło, jakbe mje z njego czężkji kamiń zjął. Vestchnął
 89 39|           naszłasma ku reszce krocij njego. Ale krom tego stegna zrobjiła
 90 39|          szkolni. Vjesz të co? Jô na njego zavołom! Choba drogę przez
 91 39|       Slavjinę, porvoł takji gorz na njego, żem chiże postavjił karę
 92 39|           karę na stegnje i lecoł na njego. A mesloł jem sobje:~— Pożdejże
 93 40|          chdze mjałabe bëc posova. Z njego dim vëchodzeł pod dach i
 94 40|        płakac, czegom jesz njigde wu njego nje vjidzoł. Trzimało go
 95 40|         dużich camróv budovani. Vkoł njego rozłożeł sę smętorz dużi,
 96 41|              tvoja robota i bo jô na njego naslę dzenną bjedę ludzką,
 97 41|            chdze mjeszkô szołtes. Do njego jô po skrzepjącim smjegu
 98 42|              sę chdzeroz wodezvoł do njego, njimem so przëboczeł, że
 99 42|              patrzi!~Vezdrzoł jem na njego pitającim wokjem, jakbem
100 42|            mjono sę vzęło. Tak jô do njego rzekł:~— Vëboczë, koscelni,
101 42|              gromadze, że mô taką wo njego starę.~A jô wodrzekł ze
102 43|             namiszlającë sę, vëloł z njego vodę rękoma, położeł sę
103 43|            jô vëleję kjijonką vodę z njego.~Jedini to beł sposob vëdostanjô
104 44|            Bo rovno dalekô droga wod njego do starich vsóv: Gostomja,
105 44| trzëkańczastą na głovje ksążę. Slode njego straszeł vezdrzenjim svojim,
106 44|       przełożoni przez remję. Wokoma njego czorno wobleczoni sędza
107 44|        przëbjegł i gromadzeł sę vkoł njego, a won spjevoł:~Nąże v tuńc!
108 45|             stoji zomkovjisko. Vedle njego vjedze starodovnô droga,
109 45|              przez te długji lata wo njego nje dboł. Pozeroł na mje,
110 45|             ledvje vëszedł ksądz wod njego, doł sę czuc przë svjecącim