Chapter

  1 1 |        razu tak sę stało, żem na chvjilę zaboczeł strachu przed Remusem.~
  2 1 |   vezdrzenjô tak mjiłigo, żem na chvjilę zaboczeł wo papjorach v
  3 1 |        papjorach v moji ręce.~Za chvjilę wokno sę zamkło i pjęknô
  4 7 | Marcijanna i vepchnęła v doł. Za chvjilę spodl na mje pęk słomë jeden
  5 9 |        Tak jô na nję zdrzoł całą chvjilę, nje vjedzącë co wuczenjic.
  6 9 |           Vjidzoł jem jesz przez chvjilę ji bjołą suknję przez drzeva,
  7 10|        voze przed koscołem, a za chvjilę jęłë vchodzec snożé panje
  8 12|          wurzasł, bom przez całą chvjilę njick nje vjidzoł, le voda
  9 14|         sę sparł na poduszkach i chvjilę woddichoł, tej znovu zaczął
 10 14|      drzevjęta v sadze i za catą chvjilę tak povjedzoł:~— Provda!
 11 14|        tam na gorze spadnje lada chvjilę, jak ten kvjat — pomeslołjem
 12 15|      vtorzącë naszi pjesnji. Wob chvjilę, kjej wucechnął spjev, czuł
 13 15|        rzec? — wodezvoł sę won i chvjilę przemiszloł. — Boczë: Jô
 14 15|         zdrzoł mje v woczë długą chvjilę i tej rzekł:~— Bjej! Bo
 15 15|    głębok nad svoją robotą. Całą chvjilę beło cecho jak v koscele,
 16 15|          las vkoł, chturen do ti chvjile mje wodgrodzoł wod svjata.
 17 17|       volą to nje beło.~Tej całą chvjilę pozeroł na mje z wuvogą
 18 18|       vezdrzoł na mje, medetovał chvjilę i movjił:~— Długji jezdes
 19 19|         mje a jô na njego. Długą chvjilę zdrzelësma sobje v woczë.
 20 19|       jesz nje rozumjece, ale za chvjilę małą będze wona vom vjadomô.~
 21 20|          z drążkjem stojała całą chvjilę cecho. Ale ledvje Trąba
 22 20|        nje rozumjoł. Tak ma całą chvjilę na sebje patrzała, jaż sę
 23 20|         mojim przejacelem. Jô za chvjilę sę vrocę!~Po tich słovach
 24 20|          czervjoni płominje a za chvjilę dużi słup wognja buchnąl
 25 20|       ksężecovą stegnę złotą.~Za chvjilę naszedł Trąba v koszulë,
 26 20|         mocko przerachują. Do ti chvjile jô z njimi vojovac będę,
 27 20|        barzo przemovjił. Za całę chvjilę wodezvo sę mój tovarzesz
 28 21|       zabolało, jaż nji mogł jem chvjilę na nogę przëstąpjic, ale
 29 21|        sę przëzeroł z daleka, co chvjilę wocerającë svoję stenkę,
 30 21|    słuchô dżadovji.~Vaspon przez chvjilę szedł jak njemi wokoma mje,
 31 22|      jezorem jô przemiszloł. Wod chvjile, jak jem wuzdrzoł nę mołą
 32 22|         jakbe zdrevnjoł na długą chvjilę. Pjervji njiże las — zaczął
 33 23|      pokuńc nosa, wobceroł so co chvjilę na wotmjanę: to levim to
 34 24|   provadzi i sedzoł cecho. A won chvjilę przemiszloł, tej povjodoł
 35 25|          razu zapolisz na krotką chvjilę jaką sechą gałąz abo mech,
 36 25|       jem nadstuchivoł. Jak całą chvjilę njic sę czuc nje dało, tak
 37 25|       bezmała że nje vërzasł. Za chvjilę stojoł przede mną vaspon.
 38 25|    nadsłuchivoł. Szczekanjé całą chvjilę czuc sę dało barzo mocno,
 39 25|       jabke wucął sekjerą. Długą chvjilę nadsłuchivelësma v gromadze,
 40 25|       muszoł i czuł jem sę przez chvjilę wopuszczoni jak kam v polu.
 41 25|  wuzdrzoł jem naprocem na krotką chvjilę pjękné woczë i lica moji
 42 26|        jego bluznjerstvo z przed chvjile vëdzelel noparlusovji zowusznjicę,
 43 27|          zedlu. — Muszisz mję ju chvjilę vësłuchac, żebem tobje vëłożeł,
 44 27|           wo co chodzi.~Pozdrzoł chvjilę na mję, pokjivoł głovą i
 45 27|      chorosc tak czężko, że lada chvjilę dejadej bełbe wumarł. Wosvobodzoni
 46 27|      połknjęti ząb złoti i do ti chvjile nje nalezoni, tej za możebnosc
 47 29|        będzesz chcoł.~Jô sę anji chvjile nje namiszloł, bo jakużbe
 48 29|          leżoł krol jezora!~Całą chvjilę ma wobaji na sę patrzeła
 49 29|         mu zaczęłë robjic i całą chvjilę nje rzekł njic. A jô sę
 50 29|        rozebrało, żc znovu długą chvjilę leżoł jak bez ducha, le
 51 29|    Smętka rozplątac!~Krol jezora chvjilę rozmiszloł, tej rzekł:~—
 52 29|      njemjeckji sodzë.~Wodpoczął chvjilę, tej sę jisceł:~— Tero na
 53 29|        muszoł jem sadnąc. Wod ti chvjile jô le żdoł, kjej będze czas
 54 30|          wu njego mjoł łaskę wod chvjile nigo tuńca kopjice sana,
 55 31|        pitoł jô dusze svoji.~Wod chvjile, jak mje ze sodze vëpuscilë,
 56 31|     njiże krevni, bosce wostalné chvjile z mojim wojcern przebivelë.~
 57 33|          może to Trąba?~Za długą chvjilę v łoża naszigo vjidu vjachało
 58 33|  czężorem na dusze, tak że długa chvjilę sedzałasma naprocem sebje,
 59 34|  woblekala z nodzeją v duszë. Za chvjilę znovu pękł vëstrzoł ju bliżij.
 60 34|         rebokóv nje dostoł.~Calą chvjilę zapanovało milczenjé na
 61 34|   szklonkji, to won nje będze za chvjilę vjedzoł wo Boskjim svjece.~—
 62 34|         jizba sę napchała pełno. Chvjilę ma na sę pozerelë, jaż wodezvoł
 63 34|    skarnje ji pjękné bełë bladé. Chvjilę zdrzalasma sobje v woczë,
 64 34|         vłosóv głovą. A jô leżoł chvjilę zdrevnjałi. Tej jem so przëboczeł
 65 35|        wostanę doma.~Traba na to chvjilę na mje vzeroł, tej povjedzoł:~—
 66 35| mjeszkają naszi bracô.~Tak Trąba chvjilę przemiszloł a ku reszce
 67 36|     vjisałë wobraze svjatovi. Za chvjilę przëszedł służka, przënjosł
 68 36|       bjołi zębë.~Tej i jô sę na chvjilę wurzasł nje lecho. Alem
 69 36|          nasz Derda, a tej sę na chvjilę cecho zrobjiło. Ale Trąba
 70 36|      vskokł przez wokno, pozeroł chvjilę na Trąbę i na mje, przeżegnoł
 71 36|     woczëjak bulvë i stojoł całą chvjilę ve vjelgjim dzevovanju.
 72 36|       zańdzta do mje. Będzema so chvjilę wo naszich stronach korbała.
 73 37|       dzivno na mje pozeroł całą chvjilę. Tej, jakbe mu jinszé mesle
 74 37|         rzoze słuńca, chterne za chvjilę zgasną. Młodi ju nje rozumjeją
 75 37|   wostatnigo Kaszubë.~Sedzałasma chvjilę cecho, tej pon raptem vstoł
 76 37|       Jego rąk. Stojelësma długą chvjilę cecho jak v koscele, a jak
 77 38|         veznje na sę? Belë takji chvjile, żem sę chcoł dac na to,
 78 38|          jakbe zeloni vjid sę na chvjilę zażeloł, be zaru zgasnąc.
 79 38|         i dzevé. Vargoma ruchała chvjilę bez zevu, tej rzekla, jakbe
 80 38|         ku mje. Tak stojala całą chvjilę, jaż pomału zaczęła sę wobracac
 81 38|     przodk malorz, chturen po tę chvjilę sedzoł cecho v norce z woczoma
 82 38|        pomocë krolevjonce. Przez chvjilę mje chdzes zabjeleła tvarz
 83 38|        nje doł boczenjô. Za małą chvjilę ju mje słabosc wodeszła
 84 39|          gvesno njic dobrigo.~Na chvjilę to psóv wujodanjé woprzestało
 85 39|      vodë naszich nóg.~Wodpoczął chvjilę i groł dalij, jaż mu ku
 86 39|       zbliżała sę latarnjô, a za chvjilę ma vëczuła zev:~— Hallo!~—
 87 41|     vlepjonimi provadzeł. Wod ti chvjile vjater, chturen naju z przodku
 88 41|      wobrazu na scanje na krotką chvjilę. Ale wod svjeżigo vjatru,
 89 41|       ruszałë. Julka znovu długą chvjilę zdrzała cvjardimi woczoma
 90 41|   zvonkóv przë sanjach. Słuchała chvjilę, tej ji skarnje zaczęłë
 91 41|  zakrivoł tvarz po woczë, stojoł chvjilę i łiszczoł woczoma, tej
 92 41|          mje sę wobrocelë. Całąm chvjilę tak stojoł, ale Czernjik,
 93 41|   przedvjeczora wod naju anji na chvjilę nje vëszedł.~Tero ludze
 94 42|        Żol belo patrzec.~Szołtes chvjilę sę przëzeroł tim lamańtom,
 95 42|          jô noseł v sercu wod ni chvjile, kjej jem ję wuzdrzoł postavną
 96 42|        słovach panna spusceła na chvjilę woczë, tej podała mje rękę
 97 42|     wuderzełë mje do serca. Całą chvjilę jô nje vjidzoł njic, jak
 98 42|       mje zabjije.~Na to szoltes chvjilę przemiszloł, tej podszodł
 99 42|          co tero robjic. Patrzeł chvjilę, tej rzekł:~— Remus! Czo
100 42|         njico do povjedzenjô.~Za chvjilę jizba beła pełnô. Jô vstoł
101 43|  jałovcóv na procemnim kraju. Za chvjilę woczë ji zaszłë łzami, zakreła
102 43|       pod lasem sedzałasma długą chvjilę cecho, ale dusze nasze szukałë
103 43|        sę wod kuńca do kuńca. Co chvjilę rozdzerałë scanę wognjisté
104 43|       sedzała sami, rozdzeroł co chvjilę, jaż do woslepjenjô, zeloni
105 43|         Mogło sę zdovac, że lada chvjilę nad nami zarvje sę zemja
106 43|    vjater. Le łiskavjice jesz co chvjilę wobsvjecałë dzekji szor
107 43|         łiskavjic vëstępovałë na chvjilę cemni brzegji Szvedzkjigo
108 45|      mazałë v moji pamjęcë dovné chvjile njedole i szczescô. Ale
109 45|        beł mje dużim svjatem. Za chvjilę naszła bjałka a jô poznoł