Chapter

  1 1 |          głovą vesok podnjesoną, choc ruchna na njim zvjeszałë
  2 1 |           Bo też ten jego vamps, choc długji beł do poł jikjer
  3 1 |           naszedł Remus. Fresza, choc dlo psa sodmé przikozanjé
  4 2 |        Dobré to beło kobjecesko, choc lubjiło vadzëc i njejeden
  5 2 |        Ale litovało sę nade mną, choc mje njijak zle nje beło,
  6 2 |          vszestkji nortë tak, że choc mjeszkomë v lese, vjidno
  7 2 |          i svoję robotę robjilë, choc vej v stanji v mjesądzovim
  8 3 |      przezevelë naszi "studnją". Choc tam vej żodni studnji nje
  9 4 |          jô mrugnął na Mjichała, choc won mje dzis vëszamotoł
 10 5 |         na pole, tej jô ju gnął, choc kąsk chromo, moje bedło
 11 6 |          njick vjęcij nje rzekł, choc jô beł srodze czekavi wuczuc
 12 6 |      moję Martę jô poslę z njim, choc wona mô rok jeden mnji.
 13 6 |        żevi gorz broł na Jadoma, choc won vej rovnak je najim
 14 6 |          kołpje nje przëpłivałë, choc jem zdrzoł za njimi rzeką
 15 7 |        nje pochvaleło Pana Boga, choc vëzdrzalo jak człovjek.
 16 7 | norzędzem krzivdë. Poj le sa! Bo choc të do mje na konju i z mjeczem,
 17 7 |        sę tą njivekę wopjekovac, choc jô mu nje jezdem anji matką
 18 8 |         pomsta i łzë. A Golijat, choc sę łiszczi, jak pon vjelgji,
 19 8 |     stron i rzekł:~— Knapsko to, choc mô skażoną godkę, mjętką
 20 8 |          Tuzin łeżk ze srebra. A choc nje są ze srebra, to sę
 21 8 | pobudzała do smjechu. Tej Marta, choc ji kulavo szło przędzenjé
 22 8 |          i rzekł do Martë:~—Żid, choc njevjerni, pevno łgac nje
 23 9 |        pravą podjął jem dzevczę, choc wono sę bronjiło. Ale kjej
 24 9 |  njepusceła, bo sę mocko bojała, choc v lese njiżodné cemice nje
 25 10|       broł, jak v pękanim mrozu, choc to rovnak panovało cepłé
 26 11|     znovu zaszemarzeło vkoł mje, choc jô v cem noscë njic vjidzec
 27 12|           Zrobjił jem mu dovoli, choc vjarë ve mje njebeło. Voda
 28 13|       vjedno Gvjiżdżóv i kozłóv, choc ju minęłë Trzë Krole. Ale
 29 14|    posadzeł Pon Bog na ti zemji. Choc won beł starszim a po zveczaju
 30 15|    natrafjił na tę dovną drogę — choc po smjercë.~— Żijąci ję
 31 15|      Rozumjem cebje — wodrzekł — choc mosz godkę dzivnje skażoną.
 32 15|        svjata. Dobrze vjidzałam, choc mje beło straszno.~Jô na
 33 17|       wuvędzą. Bo bjałka, boczë, choc to njibe słabé slvorzenjé,
 34 17|     straceła vszelką wochotę, bo choc to nasz pon a ma jego ludze,
 35 18|    ksężec vińdze nad vądołem, bo choc zvjerzovô gvjozda mrugô
 36 18|    strzelbami i kanonami. Trąba, choc to beło jesz cemno, wuzdrzoł
 37 18|       Mądrze cë godac, ale mje — choc jem wodvożnigo ducha — je
 38 18|         beł v ti chvjilë skoczeł choc na zotor, bo mje spomnjenjé
 39 19|      zdrzelësma sobje v woczë. A choc jem gębë nje wotvorzeł,
 40 20|          njima v tim grzechu, bo choc to njemové stvorzenjé, to
 41 20|       bobem v takjim razu wucekł choc do vjilkóv.~Jakżesma sę
 42 20|        muszi przez głęboką vodę. Choc cali rok v koło tu sedzec
 43 20|        tuńca? Bo nje kożdi dzeń, choc të jes takji mester wod
 44 20|         vjem, czimu moja kanona, choc jem z nji strzeloł boską
 45 20|        nje radzeł jisc slode. Bo choc won naszim ludzom jesz njigde
 46 21|    wobleczonigo zovją Klerikjem, choc won njim njigde nje beł,
 47 21|         wocerającë svoję stenkę, choc to beło nadarmo, bo vjedno
 48 22|       takjimu jak jeden z njich, choc jem tej beł knopem mołim
 49 23|         levim to pravim rękovem. Choc beła to prożno robota. Tej
 50 23|    vjedno trzimelë blizko pannë, choc wona na njich vcale nje
 51 23|         sę nje vożë tam jisc. Bo choc to naszi ludze ti karczmarze,
 52 23|        mje puscilë z kompanjiją, choc i ti z Mjechucena reno sę
 53 24|   Nalezenjô Krziża Svjętigo. Ale choc wona takô njevjidzałô, jednak
 54 24|    rożnich parafijnich zveczajóv choc wonji jednak vszescë jednigo
 55 24|          ze sebje robją wofjarę, choc wo tim nje vjesz som.~A
 56 25|          i vzął noż v rękę, żebe choc na dach przënjesc jaką zdobecz,
 57 27|    bęborkji bednarza Beczuszkji. Choc bednorz Beczuszka żodni
 58 28|        krol pruskji, koże won so choc le tvoją szczecą zapłacëc,
 59 29|      czimu dusza ve mje płakala, choc mje jesz njick nje beło
 60 31|    vjęcij jemu not nje beło. Ale choc won mój nolepszi druch,
 61 31|      będze jakô duchovnô wosoba? Choc jô i to czuł wod starich
 62 31|      dobri ludze: Som Pon Jezus, choc beł Bogjem, pozvoleł sę
 63 31|     daleko wode drogji v las. Bo choc mój tovarzesz Remus ju dva
 64 31|          na dużą drogę lasem. Bo choc tam mogł vanożec tidzenjami
 65 31|       Nje wodvjedzô naju njicht, choc Klemce ju czas meslec wo
 66 33|        mje jakjis zibem strząsł, choc vjodro cepłé leżało na lądze
 67 33|         njeboszczik krol jezora, choc zchovani pod zemją, mogł
 68 33|          jak jô, mogłbem beł żëc choc całi rok vkrąg le bulevkami
 69 33|        grzechotanjim po jezerze, choc vjidzec go nje beło, bo
 70 33|         że tu je ksądz zataconi, choc vas nalezc żodną mjarą nji
 71 34|         Macka na njedzelę. Mack, choc skrzevjoni chodzi jak łęczk,
 72 34|         beło vjele. A vjeczorem, choc woczë nama zapodalë, żdelësma
 73 34|        czężor naju nje wopusceł, choc jinszi przënosilë, że bodej
 74 34|          com go na pjersë noseł, choc mje beło mjiło na duszë,
 75 35|     takji ceremonjiji nje żądoł, choc jem przekarovoł przez Zeloną
 76 35|          njichdze nje rozumjelë, choc jô jich godkji beł vjadomi.
 77 35|       ksążkóv kupac nje będą, bo choc chdzeroz movją naju godką,
 78 35|         jich wostałë kaszubskji, choc godkę i vjarę vëzbelë.~Z
 79 36|        człovjeka nje wusmjercoł, choc jego sąsedzë movją, że mô
 80 36|     pałacu. No, ale wobmijma sę, choc le jak gęse i vëszczotkujma
 81 36|       cze to służcë, cze czortë. Choc to mje rovnak vëzdrzało
 82 36|      szkaplerz. Ti drugji ludze, choc movją naju godka kaszubską,
 83 36|     drugjich ludzi womanjic. Ale choc vom zełgoł wo tim pjekle,
 84 36|         vezvoł do pana. A Trąba, choc nji mjoł chęcë, jednak sę
 85 37|   godzena ju vëbjiła. Va żijeta, choc vaju możni panovje vëmerlë
 86 37|         vjelgjich spanjałosci! A choc ten vaju Derda zełgoł, kjej
 87 38|     czorni wod zbjeranjô żogóvk, choc to le beło rąganjé, jednak
 88 38|        spravjił z mojim morusem, choc jes beł wudbë, żc to djobeł
 89 38|  vëstudzonô. Not jim beło cepła, choc panovało lato.~Daleko wod
 90 39|           Vpodł jem za njim, ale choc wone nje pokrivalë vjększigo
 91 39|     pjekjelnim. Dzivno to barzo, choc bełbem po vczoraszim mjoł
 92 39|          a moklezna cekła z nas, choc sedzałasma cecho, jak mesze.~
 93 39|         tich strasznich Błotach! Choc to le sprzęt bez dusze,
 94 40|    wodezvoł:~— Moje dzecko tero, choc wostało doma, patrzi i nas
 95 40|         sę nje vrocę do Sorbska, choc krom vszetkjigo dusza moja
 96 41|          potrafjił vërzec słova, choc vszeskji woczë na mje sę
 97 41|        daleka za chatą na gorce. choc beła noc cechô i vjidnô.
 98 42|         so jednigo vëpjic lubji, choc z jinszi prziczinë njiże
 99 42|        jes stateczni człovjek. A choc wonji tam ve vsë godają,
100 42|        doł, le za njim dudnjało. Choc to mu przëszło dosc czężko,
101 43|         żodne krosnję nje vëszło choc his vëzdrzoł, jakbe v njim
102 43|          żijesz?~— Nje!~— Pitom, choc vjem vszestko. Bo choc ma
103 43|           choc vjem vszestko. Bo choc ma tu za lasami v pusti
104 43|        na svjece zapanovała noc, choc to beło le przipołnjé. Dzevczę