Chapter

  1 1 |        cało, to jimu nje sprovjało vjęcij kłopotu, co zajkovji, chturen
  2 1 |         Tej jô ju nje czuł, co won vjęcij godoł, bom vzął, jak to
  3 1 |      napjisané dejce, komu noleżi.~Vjęcij won njick nje rzekł. Rozdzeleł
  4 2 |        chturen procem posanjô mjol vjęcij rozumu, njiże jô. Nasz pon
  5 2 |          tej jô sobje povjedzoł:~— Vjęcij të, Remus, jim do voli njick
  6 2 |    przemovjenjé mjało skutk, bo ju vjęcij mje nje kozelë gadac: —
  7 2 |           Jô rod beł vjedzec njico vjęcij wo tim Straszku. Ale Marcijanna
  8 4 |            sę, pokuso njeskvarnô! ~Vjęcij jô njick nje czuł, bom so
  9 4 |           vrzeszczoł. Tej jô go ju vjęcij nje wuspokojoł. Vdzek tobje!
 10 5 |         nje vjidzoł le bor i njick vjęcij, a nad borem njebo modré.
 11 6 |     Marcijannje v woczë, ale njick vjęcij nje rzekł, choc jô beł srodze
 12 7 |      skarni zeszło i won nje godol vjęcij: Bjej ju czas! — Bjej ju
 13 7 |        człovjek, nje polikoł czasu vjęcij, a dużi bjegas le sę tak
 14 7 |     koscele. Jeremijosz svoji kose vjęcij nje klepoł za stodołą, le
 15 8 |            nje rozumjoł.~Naszi mje vjęcij njick nje rzeklë. Ale Mjichoł
 16 10|            jak meszlę — mjoł sę ji vjęcij vjidzec, njiże jô. Njicht
 17 10|          to zdovanjé mô wobchodzëc vjęcij, njiże nich ludzi, co kładą
 18 10|   vëchodzec do bramë.~— Tero të ji vjęcij nje woboczisz! — krziknęło
 19 11|        nachodzec przezwokna, coroz vjęcij i vjęcij. Zazvonił zvonk
 20 11|         przezwokna, coroz vjęcij i vjęcij. Zazvonił zvonk i ksądz
 21 12|        patrzełv wogjiń na kominku. Vjęcij ma do se nje movjiła. Njezadługo
 22 12|       vodze.~Nje vdarzącë so njick vjęcij, wuczuł jem wod razu klasnjęcé
 23 12|       słova vëpovjedzec.~Won njick vjęcij nje rzekł, le cignął mje
 24 13|           mjedze ludzami nje będze vjęcij popłocała, kjej chłopë zrobją
 25 14|     spominął. Ale moja wuvoga beła vjęcij zajętô pitanjim:~— Cuż të
 26 14|       zdrovi. Ale tero vjem, że sę vjęcij stanovjiła nje będze. Dlotegom
 27 14|            selë, żebe z tobą gadac vjęcij, ale kożę cę zavołac, kjej
 28 14|        rzekła:~— Remus, nje chadej vjęcij do pana Jozva! Ale jô wodrzekł:~—
 29 14|         naszi sę nje wobronjilë. — Vjęcij njiże jedna prziczena sę
 30 14|       dzevji!~Żëcé ludzi i narodóv vjęcij je bojką njiże sę zdaje.
 31 14|            je jedną skrą Ormuzdovą vjęcij. Przindze czas, że jich
 32 15|            wona mjała strach pitac vjęcij.~Kjej jem sę złączeł z naszimi,
 33 15|            żeda Gabë. Tak jô sę ju vjęcij strzimac nji mogł i płakoł
 34 16|          godkji nje rozumjesz.~Won vjęcij zgodł njiże rozumjoł i wodrzekł:~—
 35 18|        wuzbrojił v trąbë i njiczim vjęcij le granjim grebi murë mjasta
 36 18|            vëszła z pjiłë, to jesz vjęcij słuńca z njeba sę lało a
 37 19|       dvaji Kaszubë, co wumjeją co vjęcij njiże jinszi ludze. Ten
 38 20|       akuratnje na Glonk, jakbe tu vjęcij wostrovóv nje beło. Poj!
 39 20|            i sę smjoł.~— Njigde jô vjęcij nje vlezę v cuzi ruchna.
 40 21|          na nim vozu je tich pudeł vjęcij, a Anjoł Stroż nje podnjese
 41 21|            vënekalë. Ko won jednak vjęcij nowukji v głovje mô, njiż
 42 21|            bo won nje pjije.~— Tim vjęcij będze dlo naju — rzekł Stach.
 43 21|          Boga na njebje i njiczego vjęcij nje bojoł, straszno sę robji,
 44 23|        trafji. Ale wu mje, to jesz vjęcij njiże njeszczescé, bo wuvożejce,
 45 23|        szeku, żebe njemové zvjerzę vjęcij mjało vjidu njiż kuczer.~
 46 23|         stenkę ale copoł sę vjedno vjęcij v teł, trzimjącë rękę v
 47 24|         mesloł, Trąbo, że vë mjelë vjęcij rozumu.~— To vë sę na bjałkach
 48 25|       kaszubskjich lasach po dva i vjęcij v gromadze. Są to grobë
 49 25|            wone bezmała wokręglé a vjęcij njiż szterdzesce krokóv
 50 25|          ten czas minęla godzena i vjęcij, a krola jezora nje beło.
 51 25|            vjidzoł, że won mô jesz vjęcij kłopotu. Ku reszce won vëjachoł
 52 26| zatvardzałoscë serca.~Wob ten czas vjęcij a vjęcij ludztva na torg
 53 26|       serca.~Wob ten czas vjęcij a vjęcij ludztva na torg sę zbjegalo.
 54 26|          vëdzelę v łeb, że të jesz vjęcij poczujesz głóv na karku,
 55 27|          na vjechrz moji karë. Ale vjęcij mje sę ju nje pitelë, cze
 56 28|            po kaszubskjich drogach vjęcij svjecec nje będzesz!~ ~
 57 29|     zavjeszë go sobje na pjersach. Vjęcij won cë daje chvałë njiże
 58 29|           dusza moja njesmjertelnô vjęcij vjidzala. Nje vjem, jak
 59 29|            brac prosto do sodze, a vjęcij naju njick nje wobchodzi.~
 60 29|          żoden le provda wokrutnô.~Vjęcij jô ju krola jczora nje wuzdrzoł,
 61 30|            Ju të Remus nje będzesz vjęcij chodzeł po bjołich drogach
 62 30|             Takji przijacelstvo je vjęcij vorté njiż torba pjenjędzi.
 63 30|           Tero jô, Remus, cebje ju vjęcij nje uwoboczę, bo Morcen
 64 31|            v żëcu, że zgnjiłi dnje vjęcij człovjeka wumęczą, njiże
 65 31|           le grivoł i vëspjevivoł, vjęcij jemu not nje beło. Ale choc
 66 31|         Trąba, nje bełbem wo njich vjęcij vjedzoł, njiże ten jozc,
 67 31|             Povjedzoł — rzekł jem.~Vjęcij sę dzevczę nje pitało, le
 68 32|          vas proszę, besce njikomu vjęcij wonji nje povjedzelë, bobe
 69 32|           mje beło możno:~— Njicht vjęcij krom nas, cosma tu dziso
 70 32|           zkąd be vas krosnjęta ju vjęcij na svjat nje vëpuscilë.~—
 71 33|        jedni, grulka v drugji ręce vjęcij bełabe skurała, njiż całi
 72 33|           movjił. Boczë, Trąbo, że vjęcij dobrich ludzi be sę dostało
 73 33|      povjostkach — rzekł ksądz —je vjęcij provdë, njiże ma ludze dziseszi
 74 34|       Koscerznje i jidze do dom po vjęcij.~Szandara machnął ręką,
 75 34|     gromadze sedzała, nawuczeł mje vjęcij takjich njemjeckjich słóv,
 76 35|         Panna Klema sę za tobą też vjęcij nje pitała, le wudovała,
 77 35|        drogą.~— No, tej jô njechcę vjęcij vjedzec. A rzekę cë co jinszigo:
 78 35|         vjerzisz, ale na Szulistka vjęcij wumje, njiż jinszi ludze
 79 35|            jezdes. Rzeczë mje: Cze vjęcij v tvojich stronach chronji
 80 36|          Ti też nje wiimjeją vjele vjęcij, jak jimję i przezvisko
 81 36|            le jednę corkę, a ta je vjęcij duchem, njiż człovjekjem.
 82 37|          je to dobri Kaszuba, a co vjęcij, pjisorz i poeta kaszubskji.~
 83 37|         duńskjigo jeden kjeliszk i vjęcij  — kuli żadno. Tvój tovarzesz
 84 38| njemjeckjich pjesnji. Nje chcołbem vjęcij grzeszec, bo nen czorni
 85 38|         Duch ludzkji njesmjertelni vjęcij njiże roz jeden za volą
 86 38|       mojim womglenjim, że na njic vjęcij nje doł boczenjô. Za małą
 87 39|            szła. Wujodanjé psóv ju vjęcij nje woprzestało. Grało wono
 88 39|             Jak ta fala vodë będze vjęcij razi zachodzeła, to naju
 89 39|           slode rebokóv. Gvesno to vjęcij njiż godzena wuszła, njimësma
 90 40|      ksądzz apovjedzoł, że wono sę vjęcij wodbivac nje będze. ~Płacz
 91 40|          procem tich straszlivosci vjęcij selë njiże zdrovi njibe
 92 40|            słuńce ju mjało za sobą vjęcij njiże połovę svoji drogji.
 93 41|           sełë dąc na moji kanonje vjęcij njiż jednę zvrotkę. Ho,
 94 41|       jednę zvrotkę. Ho, ho! Ju jô vjęcij nje będę grivoł pjerszi
 95 41|        głovą:~— Remus, jô tu njick vjęcij nje vjidzę jak samę checz,
 96 41|        kjile krokach ju nje doł sę vjęcij rozeznac. Tak jô sę stanovjił
 97 42|          Na to szkolni:~— Remus mô vjęcij, njiże trzeba!~— Dobri vë
 98 42|         meszlę sobje. Alem v głovę vjęcij wo to nje zachodzeł, bo
 99 42|            rozum zastąpjic, a czim vjęcij jich chto mô, tim v woczach
100 42|           slub v koscele, to choba vjęcij wode mje nje żądosz. Tu
101 42|      vjidovjisku, a czim jich belo vjęcij, tim Trabjinô sę głosnji
102 43|         drogji, na chternich sę ju vjęcij nje zińdą. Może wurosnje
103 45|          ten njeboszczik beł czims vjęcij njiż za co go mjelë, i że