Chapter

  1 6 |          Noprzod le tero njech go ksądz jegomosc nawuczi provdë
  2 6 |    vołtorzu ze mje sę smjeją.~Tej ksądz proboszcz litoscevje vzął
  3 6 |          som. Drugji dzecë wuczeł ksądz vjikari v gromadze. Na pojedinkę
  4 6 |      pojedinkę jô chiże pojimoł a ksądz beł ze mje spokojni.~Nobarżij
  5 8 |         Jak ma beła przëjęti, tej ksądz naju poczestovoł v svojim
  6 8 |    lińcucha nje spuszczima.~Na to ksądz kjivoł głovą, doł mje rękę
  7 9 |   svjęconô voda nje pomogła.~Jesz ksądz z kozalnjice nje rozpoczął
  8 9 |        Tak to mje cignęło!~Ledvje ksądz "amen" vërzekł, jô ju vëmknął
  9 10|         Tej szedł jem do koscoła. Ksądz pravje vëszedł wod vołtorza,
 10 10|     mjenjiła. Przed tim vołtorzem ksądz mje przëjął pjerszi roz
 11 10|    postaceji przed vołtorzem. Tam ksądz jich dvoje zdovoł. Ale jô
 12 10| postanovjenjé mje kąsk poceszeło. Ksądz wob ten czas mjoł przemovę,
 13 11|          vjęcij. Zazvonił zvonk i ksądz vëszedł ze Mszą Svjętą.
 14 14|          sobje przëboczeł, co mje ksądz rzekł, jak mje przëjął do
 15 14|         to sobota, kjej przëszedł ksądz z Panem Jezusem. Pokąd sę
 16 14|         wuzdrzoł, wusmjechnął sę. Ksądz vëszedł. Wuvożoł jem dobrze,
 17 18|         Tec mjałabe pravo. Navetk ksądz jegomosc be ję pochvaleł,
 18 19|        Remusovą, ale pozdnji, jak ksądz v koscele. Kożdé słovo beło
 19 21|       kolega godoł po łacenje jak ksądz. Tak z njego zaczął rągac:~—
 20 21|       svjęconą vodą. Jesz be naju ksądz proboszcz z kozalnjice vevołoł!~—
 21 22|       kompanjijô pudze dalij. Tam ksądz i kjile mjeszczanóv jidą
 22 22|  cvjardigo talara:~— Tego mje doł ksądz za moje dvje pjesnje! —
 23 24|           wopovjodoł dzecku dobri ksądz, to mje tu na woczach stanęło
 24 24|         przëboczeł, co mje wuczeł ksądz na nowuce po moji pobjitvje
 25 30|        dotąd je anjołem, pokąd ję ksądz stuła nje zvjąże przed svjętim
 26 31|   głębokjim lese, rzekłbem, że to ksądz.~—To jidzma dalij! rzekł
 27 31|      bëlëbe jim pokozelë, ale som ksądz proseł, be sekjerë i kłonjice
 28 31|         njenobożni karkji zkjidł.~Ksądz sę letko wusmjechoł:~— Znaję
 29 31|      głovą, a jak skuńczeł movjic ksądz, klasnął sę pjęscą v łosenę
 30 31|         sę na vaju dvuch! — rzekł ksądz. Bo jô tu tich stron nje
 31 31|         cë zaplac, Remus! — rzekł ksądz. Tero ma sę ju nje zavroceła
 32 31|   vstąpjic pod nasz bjedni dach. ~Ksądz na to wodrzekł:~— Cze të
 33 32|     porenną ludzką...~Kjej jesma: ksądz, Trąba i jô, zjadła podfrisztek,
 34 32|     jidzma tede do naszich gosci. Ksądz będze mesloł, żesma sę tu
 35 32|           tańcującą kopjicą sana. Ksądz, jak dostoł nas na woczë,
 36 32|            To pojma tede! — rzekł ksądz. Może v tim zapadłim zomku
 37 32|  trzimająci sę mojich trokóv, tej ksądz a panna Klema wostatnô zamkła
 38 33|          wuczałigo człovjeka, jak ksądz, mogł jem sę noprędzij spodzevac.
 39 33|         sę noprędzij spodzevac. A ksądz też do mje wokazivoł vjarę
 40 33|      Trąbjiną. Bo tak mje nakozoł ksądz za pokutę na spovjedzë,
 41 33|        zavjeszoł svoję trąbę. Tak ksądz pozerô na njego z wuvogą,
 42 33|          beła frejkarta do njeba.~Ksądz sę smjoł:~— Żebes tego strzegł
 43 33|           vjarę do cebje! — rzekł ksądz. — Ale żebe cebje bjałka
 44 33|           volą, zarvono Bogu.~Ale ksądz vëłożeł Trąbje, że to nji
 45 33|       tich dvuch talaróv, to be i ksądz nji mogł mu dac svojigo
 46 33|      vjedzoł że na Glonku sę taci ksądz, chternigo szandarzë szukają
 47 33|          v ręce kobjetë, wodezvoł ksądz Paveł:~— Mjecz i vjid! Vjidu
 48 33|        zaklęti żije. —~Tak movjił ksądz. A mje sę zdovało, że naju
 49 33|       krola jezora mje zasvjeceł.~Ksądz Paveł pomału przëvekł do
 50 33|         Klema z Koscerznë. Ale te ksądz muszoł nama czetac som.
 51 33|      ceché vodë jezora, jak krev. Ksądz sedzoł pod nim vjelgjim
 52 33|        jak Trąba naju wodszedł, a ksądz gvesno woczekivoł go z njecerplivoscą:~—
 53 33|            Njeprzelevkji! — rzekł ksądz. — Panna Klema strzelô nom
 54 33|    tidzenji, cosma tam mjeszkała, ksądz vëkreł, że njeboszczik krol
 55 33|        zvjercadło z jizbë — rzekł ksądz  — a woboczisz cos.~Jak
 56 33|         przënjosł zvjercadło, tak ksądz je położeł pod nę vjidną
 57 33|          ten krol jezora! — rzekł ksądz. — Czes të ju wuvożoł, Remus,
 58 33|      nadarmo nje vëstrzeleła. Tak ksądz sodł przë lukach ku Zoborom,
 59 33|        jak amen v pocerzu — rzekł ksądz, że dzevczę strzelô na wostrzegę,
 60 33|         żołnjerz na varce. Raptem ksądz zavołoł:~— Jadą!~ Pobjegł
 61 33|    jednigo ksędza! wusmjechnął sę ksądz Paveł. Ale ma tero vjedzała,
 62 33|          że wonji naju szukają. A ksądz sę do mje wobroceł:~— Remus,
 63 33|       czołna, narodzelë sę.~Rzekł ksądz:~—Tero nom njick nje pomoże,
 64 33|         mogło znaczëc? — pitoł sę ksądz.~—To jô vjem! — rzekł jem. —
 65 33|         sę też tak zdaje! — rzekł ksądz. — Ale jak wonji naju pjilują!
 66 33|      rozmavjac, a lepji rzekłszë: ksądz mje wopovjodoł z dzejóv
 67 33|          pod zemją wużiczeł dobri ksądz Paveł, z początku mje woslepjałë,
 68 33|           reszce zervoł milczenjé ksądz:~— Remus! Jako gburskji
 69 33|       Możesz mjec provdę! — rzekł ksądz. — Dołbe Bog, żebe tak beło.
 70 33|           v taką pogodę podvjezą.~Ksadz vezdrzoł na zegark:~— Tec
 71 33|          tich povjostkach — rzekł ksądz —je vjęcij provdë, njiże
 72 33|            Potcevi Trąba! — rzekł ksądz i sceskoł mu rękę. —Bog
 73 33|         Vjerzą bo mocko, że tu je ksądz zataconi, choc vas nalezc
 74 33|        takji gvołt wodvożilë?~Ale ksądz sę smjoł.~— Wo to le so
 75 33|          takjigo łakomstva! rzekł ksądz. — Gorzołka njikomu na zdrovjé
 76 33|          njego. Tak i jô a navetk ksądz smjałasma sę z bjednigo
 77 33|         ju vëbjiła dvanostô, kjej ksądz sę przeżegnoł i povjedzoł;~—
 78 34|        długo vjidzało będze.~ Ale ksądz spozdrzoł na te dużé vodë
 79 34|          Njech tak będze! — rzekł ksądz Paveł. — To dziso jesz naceszëma
 80 34|           mje reno i proseł, żebe ksądz dobrodzij beł tak dobri
 81 34|       njich zaraza i gorz Boskji.~Ksądz sę namesloł i rzekł:~—Njech
 82 34|      żdelë ludze na czołnach, cze ksądz jim kozanjô nje povje. Ale
 83 34|         mjoł wurodę jak stolim, a ksądz beł strzedni vjelgoscë,
 84 34|          vojnje z Francuzami.~Ale ksądz, nje rzokłszë njick, pokozoł
 85 34|      przezvjisko jô noszę — rzekł ksądz. Poprovdze më momë przezvjisko ""
 86 34|      Trąbę, żebe vjedzec, cze też ksądz szczestlevje dostoł sę v
 87 34|        mjeszkac będze wu vaju nen ksądz Krauze?~Ledvjem te słova
 88 34|          zavrzeszczoł:~— Chdze tu ksądz Krauze?~Tak jô wudovoł,
 89 34|         mje rzec provdę: Jesce vë ksądz Krauze?~— Moje przezvjisko
 90 34|       ksędza. A ten, jak Formela. ksądz, na njich ze zdzevjenjim
 91 34|    rekvirované.~Na to jô rzekł:~— Ksądz Paveł, pokąd ma tam v jomje
 92 34|   Chojnjicach Formela, njibe nasz ksądz, zeskoczeł na renku, a szandara
 93 34|           nodzeję v Bogu, że naju ksądz bezpjeczno duńdze, chdze
 94 35|     chternich mje cuda wopovjodoł ksądz Paveł na Glonku. Vkoł sebje
 95 35|           naszi njevoli na Glonku ksądz Päveł mje povjedzoł, a przedtim
 96 35|      ksążąt. Bo mjerzekł roz nasz ksądz:~— Va Kaszubji jesta jak
 97 35|        tobą zańdę z taką wofjarą.~Ksądz mje sę przëzeroł z czekavoscą
 98 35|          jezoro. Za njim, jak mje ksądz, Paveł povjodoł, ku zochodovji
 99 35|          v Mjirachovskjim lese, a ksądz Paveł na Glonku mje povjedzoł,
100 39|        przegrzecha, le jakji jich ksądz abo szkolni. Vjesz të co?
101 42|           tak mje povjedzoł wonge ksądz Paveł na Glonku. A jô przenomnji
102 45|         złomanimi żebrami. Ledvje ksądz zdołoł zańsc, be mu wudzelëc
103 45|           żeł. Ale ledvje vëszedł ksądz wod njego, doł sę czuc przë