Chapter

  1 1 |     zvjeseł głovę. Tej jô ju nje czuł, co won vjęcij godoł, bom
  2 3 |      Legł przë mje i zevoł. A jô czuł taką słabosc v gnotach,
  3 4 | njeskvarnô! ~Vjęcij jô njick nje czuł, bom so wuvożoł:~— Vez,
  4 4 |          z njimi. A wob drogę jô czuł, jak Mjichoł movjił do Morcena:~—
  5 4 |   wobińsc bokjem. Ale tero jô ju czuł z njedaleka granjé vodë.
  6 6 |         Taką godkę Mjichałovą jô czuł rod, bom vjedzoł. żewon
  7 7 |        kjiju vsadzoni, tej jô sę czuł i vjedzoł, że dobędę. Żdoł
  8 7 |          stopnjami do gorë. A jô czuł jich krokji v stronę jizbë,
  9 7 |      trąbjenjim. Tej jô taką moc czuł v sobje, jakbem mjoł vërivac
 10 7 |           Tak jô rzekł:~— Zev jô czuł Martë, ale wurodę jô vjidzę
 11 8 |          nasłuchivała. A tero jô czuł ju verazno dalekji vołanjé.
 12 8 |          strzimoł i pitoł:~— Nje czuł të njick?~Ale jô czuł dobrze
 13 8 |        Nje czuł të njick?~Ale jô czuł dobrze vołanjé dalekji.~—
 14 8 |        zapłaci długjim żëcim. Jô czuł vaju trąbjenjé, ale mje
 15 9 |     wurosł v kosce vesoko, a moc czuł jem v sobje, jak dorosli
 16 9 |      boją.~Tak przemiszlającë jô czuł, jak mje njico zemnigo cornęło
 17 9 |          po lestach i mechu. Ale czuł jem le granjé rzekji v dole
 18 9 |   przëboczeł sobje, co beło. Ale czuł jem sę słabi bardzo.~—Vez,
 19 9 |           żem jego bjijącé serce czuł przë pjersë. Ji skarnjô
 20 10|          Zagrałë worganë, ale jô czuł jich granjé jak za chmurą.
 21 10|  Chvjilkę małą to trvało, ale jô czuł v sercu, że sobje przëboczeła
 22 11|    vjedzoł jem, co to beło, alem czuł, jak pocornęło chdzeroz
 23 11|  chvjilkę sę statkovało tak, żem czuł le ceché glińgotanjé lińcuszkóv
 24 11|          do wucha gadac:~—Remus, czuł të! Jô cë żiczę dobrze.
 25 12|         przenoszoł przez rzekę i czuł ji bjijącé serce przë moji
 26 12|      modrimi jak kąkole. A jô sę czuł tak słabi, żem legł na vznak
 27 12|         żem przëszedł do sebje i czuł, że mjętkô ręka jak puch
 28 13|        nodzeja ze sełą, chternąm czuł v młodich członkach. Jaż
 29 14|    Porene, kjej jem sę woblekoł, czuł jô, że za stodołą chtos
 30 14|      wostavjiła mje samigo, a jô czuł, że wona jidze stopjenjami
 31 14|          klepje.~Jesz njigde nje czuł jem takjich gódk jak tero
 32 15|   chvjilę, kjej wucechnął spjev, czuł jem z daleka granjé rzekji.
 33 15|        las pomału, a kjej jem ju czuł z blizka granjé rzekji,
 34 15|           wopuszczała mje. Jô to czuł dobrze. Starô chata Mjichałovô,
 35 18|       vjele razi gvoli tego, żem czuł v jego roboce dzivné granjé
 36 18|            Nje! Tego jô jesz nje czuł.~— Przez to też. To njico
 37 18|          z vodë. Tero jô dopjeru czuł, że całô pjiła sę trzęsła,
 38 18|       kjej jes go sę jął, cze të czuł mjęso i gnotë?~— Czuł jô!
 39 18|         të czuł mjęso i gnotë?~— Czuł jô! A beło to mocné i bronjiło
 40 19|         bjedni Trąba vjedzoł! Jô czuł calą duszą, że to przëjachoł
 41 19|   ludzkji, ale takji jô jesz nje czuł.~— To je godka ricerzi Słuńca!
 42 19|      vimova moja v ti chvjilë  — czuł jô to dobrze  — nje bela
 43 20| chvjilami wuderzoł wo brzegji.~— Czuł të, Remus — rzekł Trąba.
 44 20|         Na pustkovju Zobłockjigo czuł jem njeroz godkę wo tańcującich
 45 20|  zapadlim pustkovju, kjej të nje czuł jesz wo krolu jezora. Trąba
 46 20|   dichającé długjim dechem vodë. Czuł jem na brzegu ceché chlichanjé
 47 22|         V takjich meslach jô nje czuł, jak stanęła przede mną
 48 22|        sę njiczego nje boji...~— Czuł të? — rzekł Trąba do mje. —
 49 22|          mołim i słabim. Tero jô czuł v sobje moc, żebe jim wobuma
 50 22|         i sługóv pruskjich, a jô czuł jakbe trijumf v dusze rozległa
 51 22|        przë stolimovich grobach, czuł jem szczekanjé psa na zomkovjisku
 52 24|         vjodła droga, ale jô nje czuł ti czężkoscë. Kurz jak doka
 53 25|   vëtrafję i wocemką, ale jakbes czuł krzik sovë to boczë, że
 54 25|     vaspon nje jidze. Ale jô nje czuł anji krokóv anji krziku
 55 25|       sovë, le të go, Remus, nje czuł tu mjedze mogjiłami?~Tak
 56 25|        wod sebje puscec muszoł i czuł jem sę przez chvjilę wopuszczoni
 57 26|         bojelë naszich ludzi. Jô czuł jak naszi vołelë:~— Cuż
 58 27|          cë njic nje pomoże. Nje czuł të, jak policejant movjił
 59 27|     movjił konfiskované?~— To jô czuł. Ale jô nje vjedzoł, że
 60 27|  Chodzącë na nowukę svoji vjarë, czuł won wod vojigo ksędza povjostkę
 61 28|         gnotóv. V tim sę będzesz czuł vjele lepji njiże dotąd.
 62 28|      żodni vjédze ze svjata, tej czuł jem sę tak wopuszczoni,
 63 28|          wo njim meslec muszoł i czuł sę tero poprovdze podrożnjikjem
 64 29|          że to wod słaboscë. Bom czuł, że mje te murë naksztolt
 65 29|      przemogła słabosc całą a jô czuł, że won mje mô jesz vjele
 66 30|          na mój codzenni spacer, czuł jem daleko za murami spjevę
 67 31|    duchovnô wosoba? Choc jô i to czuł wod starich ludzi, że Złi
 68 32|          jak jem veszedł v vodę, czuł jem, że dzevczę jidze za
 69 33|       Tede, kjejbes sę na to nje czuł, nje chcołbem cebje namavjac.~
 70 34|         wo jakjim jesz svjat nje czuł.~Tak muszałasma naszą czekavosc
 71 34|         grało. Kole podvjeczorka czuł jem sę takji wumęczoni,
 72 35|      Paveł na Glonku. Vkoł sebje czuł jem cuzą movę, jakbe to
 73 36|          V jimję Wojca i Sena... Czuł të, Remus? — krziknął Trąba.~
 74 36|       svjat, jak stoji, jesz nje czuł. Może to jakô womona, co
 75 37|     rzekł:~— Vjitejtaż Kaszubji! Czuł jem, że moji ludze vama
 76 37|           przësvjodczeł Trąba. — Czuł jem wod starich ludzi, że
 77 38|        jem jô, — jô som. Verazno czuł jem v woczach vjid moji
 78 38|        słabota scęłë mje nogji i czuł jem, jak mje żëcé wopuszczô.
 79 38|        ju mje słabosc wodeszła i czuł jem sę mocni.~Derda, chturen
 80 38|   vanożec po dvornjicach. Ale jô czuł wod ludzi, że tu som Złi
 81 39|   zmęczeł go dosc tile. Ale i jô czuł wołov v gnotach.~V żevnotę
 82 39|         Jô jego rągająci rzechot czuł — rzekł Trąba. — Przeszło
 83 39|        cemną noc vkoł naju. A jô czuł v duszë, że tu błądzi Smutk
 84 39|          dołu nje przëszła voda. Czuł të, jak to przez szunijenjé
 85 39|         duchë mają svoję pojigę. Czuł të, jak tam te psë wujodają?~
 86 40|          Pustkach.~Trąba, skorno czuł, że momë jisc jesz dalij,
 87 40|           Ale przez to zvonjenjé czuł jem jesz cos: Tec tam v
 88 41|       bjałkę i kjej jem na sobje czuł woczë ludzi, zdrzącé na
 89 41|      poprovdze njigdem mrozu nje czuł, a Trąba potcevi wogrzevoł
 90 41|    łokcem i szepnął cecho:~— Nje czuł të, Remus?~Jô słuchoł, a
 91 41|          dodała tak, że le jô to czuł:~— I Smjerc!~V ti chvjilë
 92 41|       wumęczenjé ze mje spadło i czuł jem sę mocni i chvatkji.~
 93 41|  zdzevjiło, kjej jem podszedłszë czuł wod strzodka godanjé, jakbe
 94 41|         Mova moja v ti chvjilë — czuł jô to dobrze — verazno szła,
 95 42|          vë" do mje movjącë, jak czuł, że mom pjenjędze. Ale jô
 96 42|        Ale na Pustą Noc jô ju sę czuł mocni.~V małim alkjerzu
 97 42|          rzekł:~— Remus! Czo le! Czuł të, jak jô tvoji bjałce
 98 42|       psë bojąci, le slode sebje czuł jem jich szeptanjé:~— Tero
 99 43|     vjelgjich vodach, jednak nje czuł jem sę samotni, ale dusza
100 43|          chterno mu słuchô.~I jô czuł v ti chvjilë, że moja mova
101 44|    małimu knopu, kjej jem sę nje czuł przenjesc krolevjonkji do