Chapter

 1 2 |      tak nje rozumjelë, bo i jô mom jęzek skażoni, a ludze mje
 2 3 |        Bełam njemovą, ale dziso mom volą movjenjô. Wudzirzë
 3 5 |     poceszoł tak:~— A jednak jô mom złoti mjecz, wo chternim
 4 8 |    chvijlë jô so przëboczeł, że mom jednak mjecz złoti tam pod
 5 8 |         ludze, co jô to vszetko mom v moji torbje. Pon mjeszka
 6 8 | zegarkóv i szelkji. A na spodku mom ksążkji, takji ładné, że
 7 8 |         serce jak kam. A cuż jô mom dlo pannë Marcijannë? Vjem!
 8 8 |         pannë Marcijannë? Vjem! Mom! Tuzin łeżk ze srebra. A
 9 8 |   zemskjim... Ale jô tich ksążk mom jesz całi mańdel. A tobje,
10 9 |       mje nje povjedzałë, że tu mom bjec, be tobje wofjarovac
11 9 |      bom przëboczeł sobje, jaką mom skażoną godkę, chterną le
12 9 |     chodzec?~Tak jô vjidzoł, że mom bosé nogji. Przëboczeł jem
13 10|          Jak jô bjedni czlovjek mom to bolenjé strzimac!~I załomoł
14 10|     drogę stępją.~— Nacuż jô sę mom spjeszec? — rzekł jem sobje. —
15 11|         Boską Zelną jich vjele. Mom jô tam v chałupje nokce,
16 12|      żodną mjarą nje postoi, bo mom nodzeję v Bogu, że mje jinszą
17 12|        Wona jakbe rozumjała, co mom na mesłë, pitała sę:~— A
18 13|         Mjichale?~— Jakże jô so mom co vdarzëc, kjej jem tej
19 13|     rzeknje do wojca: tatku, jô mom bąble na ręku wod woranjô —
20 14|         jô wodrzekł:~— Jakuż jô mom z vami gadac, panje, kjej
21 14|     panje, kjej jô wod kolebkji mom jęzek skażoni i njicht mje
22 14|         rzekła krolevjonka. Nji mom selë, żebe z tobą gadac
23 14|     wodrzekł:~— Jakuż jô mu nji mom do voli wuczenjic, kjej
24 16|        nje gorzeł? Vjidzisz, że mom recht. Ju tvoja vjilczô
25 16|         Mosz të jakji sposob?~— Mom dvadzesce talaróv.~Na te
26 17|         będzesz rozumjoł, bo jô mom jęzek skażoni wod wurodzenjô?~—
27 18|   sprochnjah zębë, tej rzekł:~— Mom dlo naju norcik bezpjeczni.
28 18|         słonjinë jô też jeszcze mom pod duszą. Pokąd jô przed
29 19|        Wojcze kochani! Pocuż jô mom jachac na to nasze pustkovjé
30 20|     cignje. Mje sę zdaje, że jô mom noterę nich skorcóv, chternich
31 20|       porę detkóv przë sobje?~— Mom.~— Tej vszetko je v svojim
32 20| Vjosmjącë rzekł Trąba do mje:~— Mom nodzeję v Bogu, że naju
33 20|      strasznje vëzdrzało.~— Nji mom tile dechu — rzekł Trąba —
34 20|       Jô jezdem krolem jezora i mom vojnę z krolem pruskjim.
35 20|     vojovoł będze mój sin. A jô mom vjarę, że më przetrzimomë,
36 20|        tego svjętigo mjescô, bo mom vożną k. temu prziczinę! —
37 21|        to pudę kavałk z tobą.~— Mom! — rzekł jem.~Tak won szedł
38 22|   wodebrałam. Ale tero, kjej ju mom lata i patrzę do grobu,
39 22|       movję do njego:~— Jakużjô mom zgrezc te worzechë, moje
40 23|       Mosz të co do jedzenjô?~— Mom chleb. A żebes mje tak dokupjił
41 23|         rzekł na to Leon. Bo jô mom taką noterę, że mogę jesc
42 23|         głodem morzi. — Zkąd jô mom vząc selę, żebe ten czężkji
43 23|       Trąba — jidę z Lipusza, a mom provdzevi przezvjisko Dżonk.
44 24|         i tobje. Nje vjem, zkąd mom tę vjarę v cebje, choces
45 24|   krolem jezora v gromadze, ale mom wumovę dotąd i nazod. Na
46 24|   Czernjikjem — rzekł jem. — Ro mom go za Smętka abo jego sługę.~—
47 24|   Lipnje sę będzema vjidzała, a mom vjarę, że ma jesz njejedną
48 25|   vszelko je wod Boga. A jô nji mom — vjidzisz — tile sełë i
49 25|    mojim łożku. Szczestlevi, że mom jednak svoje doma. Kjedem
50 25|          be sę vëjiscec. Chdziż mom jisc, kjej mje moja zdovanô
51 25|      karę przëkaruję. Bo jô nji mom fenjiga pod duszą, be ję
52 27|     rzec, żes beł wupjiti.~— Jô mom vzdrig do łżë.~— Gadej z
53 29|        do vsë. Jakjim pravem jô mom nabëc vasze Zobore?~— Pravem
54 29|            rzekł krol jezora. — Mom jesz jedno dzecko: coreczkę
55 29|        provda przed woczoma, że mom jednak dvoje dzeci i że
56 30|   tidzenje, a jô tego chcoł, bo mom cë torbę novosci do povjedzenjô.~
57 30|  przetrąceła. A krom tego jô ju mom lata.~Kjej jem tak rozmiszloł
58 30|       va sę tak vërzasła. Ko jô mom dobré novosce za pazecha.
59 31|      taką moc jô v mojim granju mom, kjej le chcę. A jak won
60 32|       sposob, to jich zebuc nji mom potrzebë. .~Pluskała voda
61 32|       pjerszi roz na woczë, ale mom vjarę ve vas, bo dzirżko
62 32|       svoję krijovkę povjedzoł. Mom tero do vas vjelgą prozbę.
63 33|    przeprava — będze! Ve vampsu mom zaszeti talor, com go na
64 33| njeprzijocelom psotę zrobję.~ — Mom vjarę do cebje! — rzekł
65 33|         svjece, żeli bjałka jak mom nodzeję zdrovo go vëpuscela
66 33|      pjes, i rzekł:~— Jegomosc! Mom list. Le dzevję sę, żem
67 33|      roz pocignę z ti flachë, a mom nodzeję v Bogu, że krev
68 33|        Bo to je trunk dobri. Jô mom całą paczkę z Vejherova
69 33|    człovjek, a mocną v pjęscach mom bjałkę. Dobrze jegomosc
70 33|   pjęsce, mjetelok! Boczącë, że mom dlo jegomoscë nę spravę
71 34|   pustkovjach kol jezora.~— Nji mom prziczinë tacëc sę, bo jadę
72 34|      Njech go szvernot! Skąd jô mom znac vszeskjich vanogóv
73 35|       druch tonje, to jô go nji mom vëcigac? Vjerzisz cze nje
74 35|         woczë i rzekł:~— Brace, mom ju lôt wosmëdzesąt na plecach,
75 35|       trąbë. '~— Ha, tero cebje mom! — krziknął vłoscicel vąsóv,
76 35|         jem zgodł. A tero jô ce mom i poza te vodë dalij nje
77 36|        zlecołbem do pjekła. Ale mom nodzeję, że svjęti Mikołaj,
78 36|     pusci? — rzekłTrąba. Jô nji mom vjarë do tego pana. Czeż
79 36|       vë nje rągoce?~— Jakuż jô mom rągac — rzekł Derda — kjej
80 36| zveczajni człovjek!~— Bo jô też mom pozvolenjé wod samigo Lucepra,
81 36|       pjekła. Z ti prziczinë jô mom volą nosëc wurodę żijącigo
82 37|         bo vrocom sę z pjekła i mom duszę na reminju.~Pon sę
83 39|         do ti naszi chahipë nji mom. Volołbem, żebe tvoja kara
84 39|       że mjedze mojimi tovarami mom też sarkovi szvebelkji,
85 40|          Navrocma do dom! Bo jô mom też duszę na reminju!~Na
86 40|      żëcu tak sę nje ceszeł, że mom svoje doma. Trąba z redoscą
87 41|   Vjedzoł jem tero, że ricerską mom duszę jednigo z przodkóv
88 41|      przëznaję tobje, że ju nji mom sełë dąc na moji kanonje
89 42|        prożno szukac.~—Jakuż jô mom mjec na pogrzeb, kjej njeboszczik,
90 42|        pochovac?~—  Jakże jô to mom vjedzec, kjej jô detka pod
91 42|     kjej jô detka pod duszą nji mom.~— Pevno — rzekł na to szołtes —
92 42|       mje movjącë, jak czuł, że mom pjenjędze. Ale jô zdrzącë
93 42|         przënjesc, bo njick nji mom doma.~— Jô będę żdoł na
94 42|      Cuż to pomoże, kjej jô nji mom bjałkji!~— Ale mogłbes mjec.
95 42|     vszeskji pjenjędze, chterne mom pod duszą, żebes mjała z
96 42|        vërzuceł! Vszeskji gnotë mom połomjoni. Won całą vjes
97 42|        vsë, co tam stoją, bo jô mom vama njico do povjedzenjô.~