Chapter

 1 1 |              litovelë. Ale czim jimu lôt przëbivało v pasmje żëcô,
 2 1 |         doznoł. Bo słuńce przez tile lôt poleło na njim kolorë tęgovi,
 3 1 |            woni rozmovë z dzecinnich lôt njigde ju do Remusa sę nje
 4 2 |           pustkovju, bo wod długjich lôt tam służeła. Panji sama
 5 3 |       przeklęti przed długjimi stami lôt i zapadli trzë tręple v
 6 4 |              cnotlevé kobjecesko. Za lôt vjele mjoł jem sę doznac
 7 4 |              Robjic tobje trzeba wod lôt dzecinnich, bo nji mosz
 8 6 |             Abraham mjoł wosmëdzesąt lôt i długą brodę, bo tak je
 9 6 |          Njechle nasz pon będze mjoł lôt wosmëdzesąt, tej mu broda
10 6 |              będze mjała wosmëdzesąt lôt, woboczisz, że wona sina
11 6 |             do maslonkji przez tjile lôt. A jô to jodło łubjił bardzo.
12 8 |             Golijata? Pozdnji, vjele lôt to beło, jakjem so przëboczeł
13 8 |              Njech mu Pon Bog dô sto lôt żëcô i rozvjąże mu jęzek,
14 8 |           stało, kjejbe nje won. Sto lôt njech żije! Co movję? Tesąc
15 8 |          njech żije! Co movję? Tesąc lôt, milijon lôt!~I zaczął mje
16 8 |            movję? Tesąc lôt, milijon lôt!~I zaczął mje znovu ręce
17 8 |           bobu. Jô, chturen mjoł jem lôt wosmënosce, zdrzoł jem gorą
18 9 |          gorë na rzekę. Kjileż to ju lôt bjeżało tą vodą v svjat,
19 9 |         podzalë vjidzadła dzecinnich lôt.~Tej jaż mje sę czężko zrobjiło,
20 9 |             a tak dalekji, jakbe sto lôt minęło wod tego czasu. Smutk
21 12|        Golijatem, njiż za knopjęcich lôt. Ale przë pomocë Boskji
22 13|             chturen jô za knopjęcich lôt przezvoł studnją Jozvovą.
23 13|         spodł. Wurosła wona wob tile lôt, a skaze wod złomani vjetvji
24 14|         chleba z masłem, jak za nich lôt, kjej jem beł jesz knopem
25 14|         umzdrzisz, za chternimi tile lôt zamkłi sedzoł Straszk? —
26 14|                To beło za knopjęcich lôt! — wodrzekł jem. Tak mon
27 14|              vënekoł. Boczë: Co porę lôt zjeżdżelë tn słudzë krolevskji
28 14|             truje mje płuca. Co porę lôt szła krev ze mje. Tej znovu
29 14|           szukô vątku nich minjonich lôt i cerplivje jem żdoł, jaż
30 14|    wopovjadac tak:~— Wod nomłodszich lôt szukoł jem takji ksążkji,
31 14|          vëzdrzała dovnji, szesc set lôt nazod. A dzis co momë?~I
32 14|            dzisodnja, po szesc stach lôt, vjinnismë, że naju njeprzijocelnje
33 14|             jak za mojich knopjęcich lôt, kjej to no Straszk vëlecoł
34 14|        chterni sę bojałam przez tile lôt! — płakała Marcijanna. Na
35 15|              sę zdovała za minjonich lôt. Ji spich woblevoł vjid
36 15|              to krolestvo dzecinnich lôt. Przëboczeło mje sę vszetko:
37 15|      pustkovju, serdeczni tovarzisze lôt młodich, tesknjic będę a
38 16|        zabjic za cebje. A jô cę tile lôt nje vjidzoł na woczë! Poj!
39 17|            żijąci, bo młin wod vjele lôt ju nje chodzi, a ludze movją,
40 19|            serca naloł. Z knopjęcich lôt na pustkovju vstoł przed
41 19|              robjił wod długjich set lôt.~Won, chternigo Trąba przezvol
42 19|        sedzoł przez długji szesc set lôt. A moglëbe dzecë so jaką
43 20|         wostri szkole. Za knopjęcich lôt tak sę do moji skorë dobjerelë
44 20|         przed kiwotko dvuma tęsącami lôt Panu Jezuskovji do stanji,
45 20|              vëboczi! Wod knopjęcich lôt won gardzeł svojimi. Sena
46 21|         vjeże bukji wod długjich set lôt. Vszescë wonji sę tam zeszlë
47 21|            jô mu virok letkji — pjęc lôt sodze — vëszczekoł. Ale
48 22| Svjętopełkjem i Mestvjinem vjele set lôt czasu nazod jezdzilë wod
49 22|              jô chodzeła wod młodich lôt i pitałam dusze, czimu jô
50 24|        vjecznoscë bezmała dva tesące lôt. Z gorë v doł a z dołu v
51 24|     vëszczekac taką letką karę: Pjęc lôt sodze! Choba z pomocą Złego
52 24|              nje vërosł z knopjęcich lôt. A chcołbem go vjidzec jesz
53 25|         vjedzec, że to wod dvadzesce lôt ma sobje psotë robjiła,
54 25|            za dobré słovo! Wod dvuch lôt jô sę ju tacę i łaknę ludzkji
55 26|        Zobłockjigo?~— Wod dzecinnich lôt — rzekł jem.~Na to uwon
56 27|      Golijatem za knopjęcich tvojich lôt.~—Jô njigde nje łżę.~—Ha,
57 27|           nigo Golijata z knopjęcich lôt, sedzącigo wokoma policejanta
58 27|         drobnim tovarem, wod młodich lôt wokozivoł chęc i wodvogę
59 27|          skozanim przez sądë na pjęc lôt sodze, Muchą Zoborskjim,
60 29|              sądë woscidzełë na pjęc lôt sodze, tej jô rzekł do moji
61 29|             możno, że jô dłużij njiż lôt trzë żeł na voli strzod
62 30|              z tvojich pustkovjovich lôt wopovjodała. A Mjichoł mje
63 31|     njepotemu. Smętk beł gorą!~Kjile lôt jô tak przekarovoł po svjece,
64 31|            krol jezora, chturen tile lôt sebje i svoję krijovkę przed
65 31|             mesle:~— Jegomosc! Kjile lôt nazod żeł tu njedaleko szlachcec
66 31|           wopovjadac:~— Wod długjich lôt takjigo granjô, jak dzis
67 31|            wu naju za moJich młodich lôt vjesoło sę zeło, pokąd Njemce
68 31|           moję krolevjonkę z młodich lôt na zomkovjisku, przez chternąm
69 31|             nje nalozł, bo som kjile lôt sę praed njimi wukrivoł
70 33|           sobje vdarzeł z dzecinnich lôt, jaż do tich dnji, v chternich
71 33|         stodołą za mojich knopjęcich lôt klepała kosę na njeboszczika
72 33|             Wod dvuch bezmała tesęci lôt rosłë potęgji na svjece
73 33|         pesznich kros z nich młodich lôt, ale za to won mje provadzeł
74 33|             chodzeł za sztudanckjich lôt z flińtą po polu, vdarzę
75 35|             z młodigo porenku mojich lôt javjiła sę i znjikała. Bladła
76 35|        wosamętała, jak no za młodich lôt na zomkovjisku v lese.~Gnała
77 35|             i rzekł:~— Brace, mom ju lôt wosmëdzesąt na plecach,
78 35|            plecach, a krotko poł sto lôt służę tu przë tim koscele,
79 36|         vłosné pjekło. A wod pjęcset lôt i dłużij dzeje sę tak, że
80 37|            vszędze jindze ju wod set lôt vëmarłë, bo naszłë jicli
81 37|        Svjętopołk Vjelgji. Szesc set lôt wubjegło do vjecznoscë,
82 37|          całi naszi chvałë po tesącu lôt dzejóv. Jinszi norodë też
83 37|           jak z komudë minjonich set lôt, i rzekł:~— Vjidzisz tam
84 38|             nasza, chterna za mojich lôt panovała v ti całi Pomorsce
85 38|         doznoł. Mój sen z dzecinnich lôt, kłopotë moji dusze, zviczęztva
86 39|            won tam za mojich młodich lôt na zemę i mroz trąbjic vekł
87 39|              mje szedł za dzecinnich lôt! — rzekł jem do sebje. —
88 39|          beło karë, chterna mje tile lôt służeła vjerno. Ta, na chternim
89 41|          liczeł jem sobje jesz mnogo lôt, ale ne wostatné przigodë
90 41|          zemji, jak na za dzecinnich lôt, kjej jem bosi knop mjoł
91 41|           Vjitosłava z przed trzesta lôt? Prożnô tvoja robota i bo
92 41|        pustkach za mojich knopjęcich lôt wopovjodoł: Zemą womona
93 43|              pjesnjô z pustkovjovich lôt, przë jinszi worędzë spjevanô:~—
94 43|          jidze burzô, jakô le co sto lôt spodô na ten nasz jezorovi
95 44|            Stoją wone tam wod tesąci lôt i żdają na svoję godzenę.
96 44|          kaminje, żdająci wod tesąci lôt i wuroczestim korovodem
97 45|          tego zomku roz jeden na sto lôt i prosi, be ję przenjosł