Chapter

 1 1 |      vjeku. Postoją, pochłoscą do sebje i rzeczą:~— Stanji, dzecko,
 2 3 |         zomku!~I wuzdrzoł jem kol sebje panją vesokji wurodë v suknjach
 3 3 |          zvjercadle, wuzdrzoł jem sebje. Małi jô vëzdrzoł procem
 4 3 |         varblovigo. I vjidzoł jem sebje takjim małim, bjednim i
 5 3 |   skrzidła szętopjerzové bjiją wo sebje, jak klekotkji ve Vjelgji
 6 3 |         ruchnach sedzi, nogji pod sebje, jak krovc. Na głovje mô
 7 3 |          znovu wuzdrzoł jem v nji sebje, jak v zvjercadle, takjim
 8 4 |          sę gora. Tak jô sę pitoł sebje:~— Jes të na zomkovjisku,
 9 6 |      ducha.~Kjej jem przëszedł do sebje, tej Marta stojała nade
10 8 |           kuńc, zabrała go mjedze sebje i szła do pustkovjô. Na
11 9 |          rzeką jô ju przëszedł do sebje. Tej jô sodł, be zeblec
12 10|       zdrzełë za nami, movjącë do sebje:~— Chtuż to tak nekô po
13 12|        vjidzoł jem dva krokji wod sebje v vodze Mjichała, żebe mje
14 12|        mjono.~Tej jô przëszedł do sebje i vezdrzoł: A to beła Marta,
15 12|       ruchnach sedzało, nogji pod sebje jak krovc. Na głovje mjało
16 12|         wurzasł, żem przëszedł do sebje i czuł, że mjętkô ręka jak
17 13|         vjeczerzi! — rzekł jem do sebje. — Ale może Marcijanna cë
18 14|       movjic:~— Zdrzë na scanę za sebje! — Cuż të vjidzisz? ~Jô
19 14|    Golijata jak tvój. Jakżesma na sebje naszła, nje beło radë: Jeden
20 14|          delësma vłożëc jarzmo na sebje, jak no njemé bidlątko i
21 14|       beło radë, le sę dobrelë do sebje na żëcé i smjerc. Dobeł
22 14|    przepjisané: Trzë krokji przed sebje vjidzą, ale mola, dokąd
23 15|      vszetko, jô ję przëcesnął do sebje i głoskoł ji złotą głovkę.
24 17|       przez las całi sztek wokoma sebje, jaż słonuszko vëszło vesoko
25 18|            Tak jô zervoł vamps ze sebje i jak jem stojoł, sunął
26 19|    Sedzała i zdrzała prosto przed sebje, a mje wod tego vjidzenjô
27 19|      chvjilë jô wuczuł krokji kol sebje. Beł to Trąba. Całi szturk
28 19|      drogą, nje rzekłszë słova do sebje. Chdze sę rozchodzelë drogji
29 19|           doł. Wobroceł jem sę za sebje. Trąba skozoł polcem na
30 20|           jak pjes, kjej bjedę ze sebje strząsô, rzekł:~— Remus,
31 20|        jezoro. Zdrzë brace, przed sebje! Żeli rechłij njiże jô v
32 20|            Tak ma całą chvjilę na sebje patrzała, jaż sę njespodzevanjé
33 20|        Vjidzącë to, jô scignął ze sebje vamps i mu go doł, be sę
34 21|         szczudło won położeł kole sebje, a jô vjidzoł, że wono wod
35 24|           të jezdes z tich, co ze sebje robją wofjarę, choc wo tim
36 24| kompanjiji vędrovało. Szlë wokoma sebje trzimjącë sę za ręce. Gvesno
37 25|           dvje z njich tak krotko sebje bełë sę zeszłë, że ledvje
38 25|        wuczuł jem tak krotko kole sebje krzik sovë, żem sę bezmała
39 25|       szczudło z jego czężorem na sebje i zaprovadzeł go do moji
40 25|        mje wodpokutovac i vząc na sebje karę, chterną mje sądë vëmjerzełë.
41 25|      mojich novich przijoceli wod sebje puscec muszoł i czuł jem
42 26|          Sędza mjoł pjisorka kole sebje i sedzoł za drevjannimi
43 27|          Szabelka przëszedłszë do sebje, gębë zamknąc żodną mjarą
44 29|          Ale won jak przëszedł do sebje, zacząt tak movjic.~— Nje
45 29|          groł. A jak przëszedł do sebje, tej rzekł:~— Movjił mje
46 29|       pjerse mu robjiłë, jakbe ze sebje chcałë vërzucëc jakjis czężor.
47 30|            Tak jô rzekł głosno do sebje:~— Ju të Remus nje będzesz
48 31|          jezora, chturen tile lôt sebje i svoję krijovkę przed woczoma
49 31|          i bratem.~Tej złożeła ze sebje sprzęt strzeleckji i wobskacała
50 32|       jakbe je ta gora gvołtem ze sebje vëpchnęła v jezoro. Wobjeżdżającë
51 32|        vszetkji stronë, że strzod sebje wostavjiłë jomę sztołtu
52 33|  njeprzijocelami, i zdrzała ma na sebje pitającimi woczoma. V tim
53 33|         podlozł kot, vëpuscełë ze sebje vjetvje, chterne je tero
54 33|        woba czołna stanęłë wokoma sebje, ale kuńc beł takji, że
55 33|       chvjilę sedzałasma naprocem sebje, nje rzekłszë slova. Ku
56 34|           chrzebt po zrzucenju ze sebje czężoru.~ Tero panna Klema
57 34|     krolevskji dzevczę tak blizko sebje. Ale jô jednak z vjelgą
58 34|          mocą strząsł grzeszka ze sebje i wodemknął woczë. Tej jô
59 35|         dobri hańdel a jô naceszę sebje i drugjich muziką.~— Pudzesz
60 35|       ksądz Paveł na Glonku. Vkoł sebje czuł jem cuzą movę, jakbe
61 36|     pokozoł mjescé v landarze kol sebje i rzekł:~— Tero sadnjijta,
62 36|        jem sobje:~— Vëczesczëc ze sebje vszetkji kurze i deszcze
63 37|        vkoł na Pomorsce, roczę do sebje vaju bjednich vanogóv. Rod
64 38|           Mje kozoł ponsadnąc kol sebje. Ztąd jô vjidzoł i pannę
65 38|       panna zgjęła głovę v teł za sebje na woparcé krzasła. Woczë
66 38|           A kjej jem przëszedł do sebje, tej jô poznoł v portrece
67 38|       vszeskji svjece sę same wod sebje zapolełë i przerazlevi vjid
68 38|       sedzała bjałka z nogoma pod sebje jak krovc. Na głovje mjała
69 38|        Pocuż të tam zdrzisz przed sebje? Ko do dom trzeba nom jisc
70 38|      słuńca. Wobezdrzoł jem sę za sebje. Jak cemnô wopoka pod njebo
71 39|     żegnoł, jakbe chcoł Złego wod sebje wodnekac. Znadz go poznoł
72 39|    dzecinnich lôt! — rzekł jem do sebje. — A tero, kjej cebje dom
73 41|         rena!— I vzął i zervoł ze sebje vesokji kłobuk i kołnjerz.~
74 41|     vjidze stojelë wonji naprocem sebje: Julka i Złi v postaceji
75 41|  postaceji Czernjika i zdrzelë na sebje z woczoma, z chternich polełë
76 41|   stanovjił i zdrzoł vprost przed sebje, ale ledvjem vezdrzoł. tak
77 41|        wobroceł sę i zdrzoł slode sebje na drogę, chternąm przeszedł.
78 41|          Pudę — rzekł jem tede do sebje — do szołtesa, be vësłoł
79 42|           ji nekac jak wonich wod sebje, kjej z dobrigo serca przëszła!
80 42|        vëbuchło.~Przëvołoł mje do sebje grubi głos naszigo Lipińskjigo
81 42|         jô przëszedł tak dalek do sebje, żem sę doznoł, chdze jô
82 42|      ruchnach na stolc, nogji pod sebje jak krovc. Na głovje mjała
83 42|           przëszedł po wurzasu do sebje, tej jô vjidzoł przez vjelgą
84 42|       procem mje. Żebe strącëc ze sebje wobovjązk żevjenjô bjedni
85 42|          jak psë bojąci, le slode sebje czuł jem jich szeptanjé:~—
86 43|           nasze szukałë drogji do sebje. Jaż krolevjonka jezora,
87 43|         ma zdzevjonimi woczoma na sebje patrzała, jakbesma sę pitac
88 43|           sedzałasma cecho wokoma sebje v czężkjich meslach. Nje
89 43|           Tej przëcesnąvszë ją do sebje, stanął jem na procem bjijąci
90 43|     sełami vëcignęłasma czołen do sebje. V njim leżałë dva vjosła
91 43|          vjosło i sadłasma wokoma sebje na łavje. Mocnimi wuderzenjami
92 44|          czornimi lukami navprost sebje. Vjelgji gołi mjecz njosł
93 45|          będze dalij? — pitoł jem sebje. — Czeż Smętk mô rządzec
94 45|          przemovji — rzekł jem do sebje kjej movë moji anji słuchac
95 45|          dusze stojałë daleko wod sebje.~ — Remus! — rzekła wona. —