Chapter

 1 1 | szarpała za svój lińcuch, że ku reszce go wurvała i dopadła do
 2 1 |         gospodarzeła, jaż sę ku reszce cofnęła z dużą tutką v pesku.
 3 1 |         jego skażoni godkji. Ku reszce scesnął mje remję, jaż zabolało
 4 1 |    wonegde na psa Freszę — i ku reszce sę vzął i karovoł dalij.~
 5 1 |      ludze sądzelë!~Kjej jem ku reszce ze szkół na vjedno sę vroceł
 6 4 |        sobje nje vdarzę, ale ku reszce wona rzekła: ~— A të, czimu
 7 4 |         wobrocivszë sę razu. Ku reszce znjiknęlë, zkąd ich przënjesło. ~
 8 6 |      medetovoł całi szturk a ku reszce povjedzoł tak:~— Volô Boskô!
 9 6 |       dreżoł, z moji vimovë. Ku reszce navetk mje sę zdało, że
10 7 |        jak njevjinné dzecko. Ku reszce vëtchnął svój żadni łeb
11 7 |       vązkji blevjązkji, jaż ku reszce je wukleszczełë. Tej słonuszko
12 7 |     przeszedł. Tak jô wusnął ku reszce, zagrzebani, jak pjes v
13 7 |         v ti sodze trzimelë. Ku reszce mje ju vszeskji kosce bolałë,
14 8 |       chcoł wo co pitac. Ale ku reszce voloł to rovnak przë se
15 8 |    wodpovjedzało. Mjichoł sę ku reszce stanovjił i povjedzoł:~—
16 8 |       mna szętoleło. Jak jem ku reszce mogł rozeznac postaceją
17 8 |        żiczëc długjigo żëcô. Ku reszce vezdrzoł na mje i sę pitoł:~—
18 8 |        na łavje przë pjecku. Ku reszce vëszła i ksążka, wo chterni
19 9 | vjedzącë co wuczenjic. Jażem ku reszce kląkł na kolana i głovą
20 9 |        v woczach. Poznoł jem ku reszce jarzębjinę po ti stronje
21 9 |    długo na mjë zdrzała, jaż ku reszce ji sę v woczacli zaszkleło
22 12|       dom z dalekjigo kraju. Ku reszce przëszedł i Mjichoł, Stanovjił
23 13|       pustkovju. Zaszedł jem ku reszce jaż do scanë chatë gburskji.
24 14|       długo nje rzekł słova. Ku reszce zaczął movjic głosem cechim
25 14|        trupem. Jô dobeł. Ale ku reszce jednak krol i jego ludze
26 14|      drzeva koralové dosigną ku reszce vjerzchu vodë. Tej na njich
27 14|  zdrzącë długo na mje, rzekł ku reszce:~—Żebes të tak mjoł vjid
28 14|    Jozef długo przemiszloł i ku reszce povjedzoł tak:~— Pitosz
29 14|       goscenje za dvjerzami. Ku reszce dvjerze sę wodemklë a vszescë
30 15|     mjecza mojigo ju nji ma.~Ku reszce z vjelgjim toglem dostelësma
31 15|     cecho jak v koscele, jaż ku reszce Mjichol wodemknął gębę i
32 16|         jakji krosnję lesné. Ku reszce sę pitoł.~— Cuż të tero
33 18|      żorotnim i mołim Trąbą. Ku reszce rzekł:~— Poj Remus! Dosc
34 20|         woczë łzami zaszłë a ku reszce vëcarł woczë, zchvjądnął
35 20|      tim veżij rosła v gorę. Ku reszce z nji sano wopadło i stojoł
36 20|  suszonich na rożnach rib, a ku reszce krotką i pękatą butelkę.
37 20| sedzałasma cah szturk cecho. Ku reszce rzekł krol jezora :~— Njech
38 20|        z moją skażoną godką?~Ku reszce mje sę tak zdovało. jakbem
39 22|       długo nje rzekła njic. Ku reszce zaczęła movjic:~— Rok kole
40 22|     porozbjitich zbrojach, a ku reszce szaré ludztvo. Jedni szlë
41 23|    Pozdnim vjeczorem naszedł ku reszce Trąba. Mjoł v ręku sledza
42 24|        jô go ju roz vjidzoł?~Ku reszce mje sę przëboczeł nen vjeczor:
43 24|       kalvarijskji, kjej won ku reszce vstoł. Ale jô żdoł na njego,
44 25|         fefkę i przemiszloł. Ku reszce przervoł naju milczenjé:~—
45 25|         jesz vjęcij kłopotu. Ku reszce won vëjachoł z njim.~— Remus!
46 26|     ręce, v chturen szandara ku reszce mój wostatni vibork położeł.
47 26|      długą wo mje litanjiją. Ku reszce pitoł sę, cze jô jezdem
48 26|      vjele zapjisoł papjoru. Ku reszce povjedzoł mje nen tłomocz,
49 26|        V ni sodzë jednak mje ku reszce mjerdzec zaczęło.~Przez
50 27|        jim po njemjecku, ale ku reszce mje rovnak wosądzilë na
51 27|        porvoznjik krąci bat!~Ku reszce stari Mjichoł sę przëkurdusoł
52 28|    robotę, bom sę ceszeł, że ku reszce woboczę vjększi kavał modrigo
53 29|   movjącë jednigo słova, jaż ku reszce krol jezora vëcigającë do
54 29|         jezorach sę tacącë a ku reszce woddajacë duszę vo njemjeckji
55 29|       skonac na mjejscu, ale ku reszce jednak pusceło. Tej letkji
56 30|       vtork na vjeczerzę... ~Ku reszce wusodł na klocu wod rąbjenjô
57 31|     lase do Lipna. A kjej jô ku reszce legł v moji jizbedce, jak
58 31|       nji mjoł...~Vrocilë sę ku reszce z vojnë. Njemc mjoł dobeté.
59 31|     przëszekovac stravę. Ale ku reszce ju tak Pon Bog chcoł, żebem
60 31|  pjelgrzimce do Vejherova, a ku reszce wo tim, jak przed smjercą
61 32|         do tego jesz v nocë.~Ku reszce ten vązkji pas pjosku też
62 32|   vjedno dalij, wuzdrzoł jem ku reszce chdzes naprost jakjis bladi
63 33| vjększim bezpjekjem sedzec i ku reszce rągac z njich v duszë.~Mijałë
64 33|     wucechoł na długji czas. Ku reszce pluskanjé vodë i stukot
65 33|          nje rzekłszë slova. Ku reszce zervoł milczenjé ksądz:~—
66 34|         dobri sę woddzękuje. Ku reszce pjerszi wodezvoł sę Trąba:~—
67 34|          njick nje pasovało. Ku reszce przëboczeła sobje panna
68 35|        chvjilę przemiszloł a ku reszce rzekł:~— Remus, kjej jes
69 36|     przez Żarnovskji jezoro!~Ku reszce sę jednak namesloł i chveceł
70 36|    pjęscoma v wokno. Vësunął ku reszce ze zgraji dużi, seti chłop
71 36|       wopusceł! Rzeczëce mje ku reszce provdę! Jesce vë djobłem
72 37|      służka do svojigo pana. Ku reszce wodemknął vesokji dvjerze,
73 38|     carł łosenę i porovnjoł. Ku reszce rzekł:~— To to będze!~Vzął
74 38|      jich nje kozoł zapolëc. Ku reszce krom bladich dvuch dużich
75 39|        Sorbskjem, kjej jesma ku reszce wuzdrzała vjelgji vodë jezora.
76 39|         kraczajóv, naszłasma ku reszce krocij njego. Ale krom tego
77 39|        długo nen deszcz loł. Ku reszce jednak, jak ma ju krom dachu
78 39|         i groł dalij, jaż mu ku reszce żodnigo dechu v pjersach
79 39|         vszeskji stronë, jaż ku reszce mje sę zdovało, że vjidzę
80 40|      wuvogą jął go wobzerac. Ku reszce rzekł:~— Takji znak nosilë
81 40|      tim strasznim vanożenju ku reszce wodpoczivoł v moji jizdebce
82 41|      smjeg. Tak stanovjił sę ku reszce Trąba i rzekł:~— Remus,
83 41|   vszetkji stronë i wuzdrzoł ku reszce dalek v woczë przeką nekającich
84 41|         ve mrozové noce. Ale ku reszce i na ji skarnjach drgnęło,
85 41|  vjelgji, pjękné i straszné. Ku reszce pod łiszczącim vezdrzenjim
86 41|        sełë v tim procovałë.~Ku reszce żem jednak doszedł do takjigo
87 41|     milec drogji. Tak jem sę ku reszce dostoł na drogę do Vęglikovjic.
88 41|         i chvatkji.~Kjej jem ku reszce zaszedł do vsë, tej ve vszeskjich
89 42|      przëzeroł tim lamańtom, ku reszce rzekł:~— Kobjeto! Co të
90 42|      kąsk smutnimi woczoma a ku reszce rzekła:~— Dobrze, że kupjic
91 42|        barzo i jem sę z njim ku reszce wujednoł, żebe moji jizdebkji
92 43|        ta vonją, doszedł jem ku reszce do brzegu jezora i zaczął
93 45|       do mje i nje wucekałë. Ku reszce navetk wobsodivałë vkoł