Chapter

 1 1 |    Czężkjim kaminjem padło mje na duszę, żem pjervji nje doł boczenjô
 2 1 |         doł boczenjô na tę dzivną duszę, chterna tero ju vëprovadzeła
 3 1 |        koscołovji na pogrzeb i za duszę moję grzeszną, drugji dzel
 4 3 |        ducha i rzekł jem do svoji dusze: Tero veznę i przenjesę
 5 4 |           dom, rzekł jem do svoji dusze: ~— Jutro pudzesz zos!~ ~
 6 7 |       dobroł i rzekł jem do svoji dusze:~— To je Golijat, jak won
 7 7 |           ma! ~Tak jô, rod z całi dusze, vëlozł z njigo dołu na
 8 8 |        jak ma drudzë. Ko jednę le duszę Pon Bog na początku svjata
 9 9 |          szczescim mocko navjedzi duszę, to sobje człovjek przëboczô
10 9 |        moje tobje dom i zbavjenjé dusze.~Tak jô bluznjił v wosamętanju
11 9 |            to jô przez nję stracę duszę i zbavjenjé!~Tej wona mje
12 9 |       mjecz, tim gorżij. Vzęla cë duszę a wo tobje zaboczeła.~—Jak
13 10|   njiżoden pocerz nje szedł mje z dusze. Le vstec zdrzoł jem na
14 10|      drogszé mje, njiże zbavjenjé dusze. Chvjilkę małą to trvało,
15 11|   krolevjonka, zadała cë woczoma. Duszę tvoję cë vzęła a dalac duszę
16 11|      Duszę tvoję cë vzęła a dalac duszę psa, chturen za panem jisc
17 11|       Bjej do spovjedzë i vëlekuj duszę, tej wo lekovanju cała jesz
18 14|         panją bezmała cë nje vzął dusze. Kjej jes przez taką przeszedł
19 14|     wodeszlë zmovjivszë pocerz za duszę wumarłigo, jô sę vroceł,
20 19|      Nosvjętszi Matce, żesma ztąd duszę zdrovo vëdobeła!~Tak godoł
21 20|         na brzegu zapłacze? To są dusze wutopjonich rebokóv i proszą
22 20|           wodpoczink" za rebackji dusze a Trąba przeżegnoł sę i
23 20|        vëvlekł z njego jesz cepłą duszę i z nją kominem nekoł do
24 20|      chdze smjertelni człovjek mô duszę, zchovelë v pjersach taką
25 22|         wod młodich lôt i pitałam dusze, czimu jô vjidzę, czego
26 22|           jô czuł jakbe trijumf v dusze rozległa sę mocnô nota:~—
27 22|       możesz, nje naszedlszë żevi dusze. Leno vjelgji jezora wotmikają
28 22|     Vjelgji! — rzekł jem do svoji dusze, tec to całi lud kaszubskji,
29 24|         że cę vjidzę, Remus! Żevi dusze mje potrzeba, bo czuję sę
30 24|         to dżadovskji norzędze mô duszę ricerską. Chcoł jem szczudło
31 24|    ricerską. Chcoł jem szczudło i duszę jego povjesëc v kaplice
32 25|      dalek i szerok nje beło żevi dusze krom naju wobaju strzode
33 26|          Tak jô povjedzoł do moji dusze:~— Będą wonji sę mscëc,
34 28|        moję wumęczoną i njemjerną duszę jak masc gojącô. Potcevi
35 29|      tacącë a ku reszce woddajacë duszę vo njemjeckji sodzë.~Wodpoczął
36 29|      stroż na progu bezpjeku moji dusze nad jezorem stojec będze,
37 29|   vëptakoł, le smutk woblekł moję duszę jakbe mgłą, chterna po jezerze
38 29|     vëdobeł ze serca kąsk ludzkji dusze i sprovadzeł doktora, chturen
39 31|      chłopokóv vëbjiją — pitoł jô dusze svoji.~Wod chvjile, jak
40 31|      druch, jednak kluczi do moji dusze won nji mjoł...~Vrocilë
41 31|          straceł żëcô i zbavjenjô dusze. Tak chodzeła po jizbje
42 31|    zdrzała, jakbe mje na samo dno dusze zazdrzec chcała. Ale jô
43 31|          i zmovjił pocerz za jego duszę. 1 tero spjik mje zaru szedł
44 32|       pozvoleła nas wurechlëc, bo dusze nasze, jak chmura, napełnjała
45 32|       szklenjé jego vód znekałë z dusze chmurę czornich mesli, jak
46 33|           wokna i dvjerze do moji dusze wolvorzeł, jak jesz njikomu,
47 33|      płakac bem mogł. Vjelgą mosz duszę, ale ji zemskji wobleczenjé
48 33|           żebes mogł ludzom svoję duszę vëjavjic. Choba ten wogjiń,
49 33|           mają przejacelską tobje duszę. A nje dej vëgasnąc wognju
50 33|         dej vëgasnąc wognju svoji dusze, bo nadarmo won sę gvesno
51 33|    vędrovce v svjat, bom wotmikoł duszę na vjid, chturen tak njespodzevano
52 33|        chternimi duch Bożi vjedze duszę ludzką do Dobrigo i do Provdë,
53 33|          Provdë, tim barżij woczë dusze moji przëvikałë do novigo
54 33|         kładłë sę nom czężorem na dusze, tak że długa chvjilę sedzałasma
55 33|       wona, jak ji daję v pokorze dusze dva cvjardi talarë, na mje:~—
56 34|         sę tak mocko nje vbjiła v duszę, jak na tajemnô rebackô
57 34|          do notajnjeszigo norcika dusze. Tej pjerszô wodezvala sę
58 35|           v koscele Wolivskjim za dusze ksążąt kaszubskjich i jak
59 35|            tak rzekł jem do svoji dusze.— Cobe cę womona nje wosamętała,
60 35|          przë njim wukląkł, be za dusze tich vjelgjich ksążąt zmovjic
61 35|         na wofjarę Msze Svjęti za dusze tu pochovanich ksążąt kaszubskjich:
62 36|              Bom dął za zbavjenjć dusze. Będzecele roz wudbë, żesce
63 36|          Morcena nje vëbędę, żebe dusze nje zatracëc. Bo nen malorz
64 37|          vrocom sę z pjekła i mom duszę na reminju.~Pon sę smjoł:~—
65 37|        jak jô dovoł na wofjarę za dusze Subisłavóv, Samboróv, Svjętopolkóv
66 37|          zdrzała i przemavjała do dusze njezmjerzonô moc Boskô i
67 38|    Revkoła nogach... co zniszczeł dusze kaszubskji szlachtë... co
68 38|          cebje a tvojich przodkóv dusze cę vjidzą...~Vstała i vëcignęła
69 38|         czężkji padło na dno moji dusze:~— Ga Łeba mdze na Sorbsko
70 38|      dzecinnich lôt, kłopotë moji dusze, zviczęztva i zvątpjenjô:
71 38| tesknjączka, bolenjé i zvątpjenjé dusze tak mną strzęsłë, żem wuczuł
72 39|    Błotach! Choc to le sprzęt bez dusze, jednak mje serce scesnęło,
73 40|    Navrocma do dom! Bo jô mom też duszę na reminju!~Na to jô rzekł:~— 
74 40|     muszoł, chocbes mjoł przë tim duszę stracëc!~Ale mje wob nę
75 40|      szołm Vjitosłavovi. Z głębji dusze vëszło i zazdrzało mje do
76 41|         jem tero, że ricerską mom duszę jednigo z przodkóv mojich,
77 41|        valczec muszoł, be vënjesc duszę i zdrovjé bez skaze to Glonk
78 41|        pojigę i nje dopusceł żevi dusze do retunku. Żebem beł szandarą,
79 41|          na straszni krzik żolu i duszę svoję spjevną vësłałë za
80 41|          i zmovjił pocerz za jego duszę. Tej vzął jô przemiszlac,
81 42|         Jakoż redosc zalevała mje duszę, kjej jô na Strumjanną wopakovoł
82 42|   potcevimi ludzami, chterni moji dusze nje rozumjelë? Vszedł tede
83 42| napomnjenjé ksędza wumęczeło moję duszę, żem sobje nje vjedzoł radë,
84 42|           sę pitoł svoji wurzasłi dusze:~— Cuż to beło?~Ale na wulicë
85 43|      wostatnim czasu, zgrezłë mje duszę. Ale krom tego serce moje
86 43|         vjelgô mjiłosc do nji mje duszę rozparła, żem ję wobjął
87 43|          długą chvjilę cecho, ale dusze nasze szukałë drogji do
88 43|    Dlotego smutk srogji mje zaloł duszę a strach njeznani przed
89 43|       vjelgjim płaczem. Ale mjała duszę poprovdze krolevską. Jak
90 44|      dzało vzor... ~Jaż cë wurzas duszę zmgli:... ~Tam cę Zgodka
91 44|          brac ~I dzało tkac.~Komu duszę złomjił grzech, ~Prządk
92 45|         podac sobje mogłasma, ale dusze stojałë daleko wod sebje.~ —
93 45|       namiszloł i patrzeł v svoję duszę, budzełë mje vołającë:~—