Chapter

 1 3 |          vodę. Zdrzë na ten zomk vjelgji i peszni naprocem: Co jeden
 2 3 |     gvjozdze a wudzirzë serce do vjelgji spravë. Zdrzë, jak peszni
 3 3 |          sebje, jak klekotkji ve Vjelgji Pjątk.— Nje bój sę, pastuszku,
 4 3 |          sę vali voz drabjinovi, vjelgji, a na njim ładunk sana vesokji
 5 8 |         choc sę łiszczi, jak pon vjelgji, nje je le sługą, chturen
 6 8 |        na stole i rozkłodoł svój vjelgji pjesnjik. Marta i jô, ma
 7 9 |        won ~doł svój złoti mjecz vjelgji panji, chterna mu lubjiczka
 8 10|      vstec zdrzoł jem na vołtorz vjelgji, v chternim Matka Boskô
 9 11|      vjidze v stanji le cenje sę vjelgji suvałë po scanach, a v nortach
10 14|     Gvjozdze i wudzirżë serce do vjelgji spravë. Zdrzë, jak peszni
11 14|         z połnjô ku nocë to dvje vjelgji rzekji: na vschodze słuńca
12 14|          nasze kraje zabroł. Ale vjelgji i peszni koscoł po njich
13 14|    Pudzesz tam jaż przed vołtorz vjelgji i klęknjesz przed dużim
14 15|      rzekji wone plinęłë, bjołi, vjelgji, krolevskji, jaż sę stanovjiłë
15 17|        czasem zazerelë, bo takji vjelgji państvo, jak naszi, sprovodzelë
16 18|       balk. Strzodkjem leżoł nen vjelgji camer szari i molami svjecąci
17 18|     vodze czuc beło plusk i szum vjelgji. Tak jô rzekł do Trąbë:~—
18 18|           podnjosł go i rżnął na vjelgji koło poprzez zostavę, co
19 20|          z ti stronë pola stojoł vjelgji kopc granjiczni. Za tim
20 20|        jizbje. Na wokrąg dichałë vjelgji vodë a czuc belo vonją tego
21 20|       brzegu moja chata zdrzi na vjelgji vodë, ztądka wonji mje vënekalë.
22 21|   kalvdrijskji, jakjim brzemjeje vjelgji Mjirachovskji las! Ale anji
23 22|   rozchodzą: Do Vjeprznjice i na vjelgji kamiń przë Wovsnjicach,
24 22|       blachë wobleczoni, a pjora vjelgji jak płominje vërastałë z
25 22|      naszedlszë żevi dusze. Leno vjelgji jezora wotmikają duktë dlo
26 22|       jakbe jich wutrapjił jakji vjelgji Smutk. A tak vjele nich
27 22|         vjelgjigo vojska.~— Boże Vjelgji! — rzekł jem do svoji dusze,
28 24|         Pana Jezusa stoją krziże vjelgji. Na njich vjiszą z rękoma
29 24|            Trup jego poplinął na vjelgji vodë. Ale kjej przë knjeji
30 25|        naju woczami stanąlë trzë vjelgji mogjiłë stolimóv, wobrosłé
31 25|        muszą tu stojec njedaleko vjelgji vodë jezora Kłączna. Jô
32 25|          movji, że zkądkas jakji vjelgji njeszczescé na mje jidze.~
33 26|       spjevająci svoje pjesnje z vjelgji ksążkji. Moje mesle tak
34 27|         broma. Ale krom ti jedni vjelgji bromë provadzi z tego budinku
35 29|        Mjedze njimi jeden srodze vjelgji stoji na drugjim plaskatim
36 29|          ti chvjilë zdovoł takji vjelgji, jakbe wob noc beł wurosli
37 29|       krącëc sę vkoł i tkac jimu vjelgji szari płoszcz smjertelni.
38 30|     takji pjismo podaruje jemu z vjelgji łaskji resztę sztrofë.~Na
39 31|          mjedze bjołimi pjoskami vjelgji vodë jezora. Rożovjiło sę
40 32|           a jô szukoł woczoma ni vjelgji gromadë kaminji, wo chterni
41 32|        Mjedze njimi jeden srodze vjelgji stoji na drugjim plaskatim
42 32|           vjid mój podł na jeden vjelgji kam, stojąci na drugjim
43 33| vszetkjich stron szklelë ku nama vjelgji vodë a przez dużą ceszę
44 33|    krijovkji, zamknąvszë za sobą vjelgji kamiń, chturen wod vnętrzm
45 33|         mjoł żodnigo sposobu, bo vjelgji kam beł wod naszi stronë
46 33|       czekającë szedł i wodłożeł vjelgji żelazni hok, chturen trzimoł
47 33|         Wuzdrzisz chdzeroz kamiń vjelgji, jak checza vjeskô v pustim
48 33|   nopozdnji za trzë, nadińdą dva vjelgji kanonë, chternimi ma ten
49 34|         co jak przezdrzesti zvon vjelgji przëkreło ten rebackji svjat,
50 34|   svjątinji njebivałi vjelgoscë, vjelgji czołn rebackji, vsparłi
51 35|   vjelgjigo vołtorza. Tam stojoł vjelgji marmurovi kam, na czorno
52 35|    wuzdrzoł patrząci na mje jich vjelgji postacije v płoszczach krolevskjich
53 35|        pod Wodargovem naszedł na vjelgji kamiń, chturen, jak jem
54 35|  Żarnovca. Tam cë drogę zagrodzi vjelgji jezoro. Za njim, jak mje
55 35|   muzickjimi. — To të jaż po ten vjelgji kam wucekł wod vjernigo
56 36| przijacelstva. Bo jakuż be takji vjelgji pon naju bjednich ludzi
57 36|       nje je.~Trąba na to dostol vjelgji woczë:~— Możebe beło nolepji,
58 37|        mur! Ale tu wu naju sa le vjelgji panovje i bjedni lud rebackji.
59 37|  liszcząci zbroji: to Svjętopołk Vjelgji. Szesc set lôt wubjegło
60 37|      kuńca dva — ale za to barzo vjelgji wokna vpuszczałë vjid tak,
61 37|         szłë pjoskji, a za njimi vjelgji jezoro. Za jezorem drugji,
62 38|       tegom nji mogł vjidzec, bo vjelgji łoża jego płotna stojałë
63 38|        rękę i podprovadzeł przed vjelgji wobroz, na chternim jô wuzdrzoł
64 38|    njemożlivoscë zapłacenjô talk vjelgji sumë v tak krotkjim czasu,
65 38|         I znovu ceszô sadła v ti vjelgji dvornjicë, jak zapanuje
66 38|          staroscë. Z nji vjisałë vjelgji rozkoscerzoni, jak pajągji
67 38|      chodzec cechim korovodem po vjelgji dvornjicë. Rozeznac beło
68 38|   komudze, a jô ledvom zatrzimoł vjelgji krzik, kjedem v jedni z
69 39|        jesma ku reszce wuzdrzała vjelgji vodë jezora. Rega małich
70 39|          To vjes Żarnovskô, a to vjelgji jezoro zovje sę Łebskjim.~
71 39|  Vejherova i wuzdrzoł za sobą no vjelgji vojsko cenji, chterno mje
72 39|          pjił vodë ze zdrojóv ti vjelgji rzekji; chterna tu stolemnimi
73 39|      vjatru i nadęté, jak brzuch vjelgji beczkji, rvało nas v przodk
74 39|        że z tich czężkjich chmur vjelgji deszcz spadnje. Dlotegomsę
75 40|        rogati łbë do gorë. Takji vjelgji i sztołtu rogóv są vjetrznjokji,
76 40|      wostatniroz. Won, takji pon vjelgji, mje bjednigo człovjeka
77 40|           V ti sami chvjilë płom vjelgji vëszedł woknem vëbjitim,
78 41|         krol jezora. Ale na moje vjelgji mesle kładłë sę, jak Mora,
79 41|        po vsach. Wu mjc nje beło vjelgji chęcë, ale Trąba sę tą razą
80 41|       moce sę lu probovałë, woba vjelgji, pjękné i straszné. Ku reszce
81 41|        na chojnę, tej sedzoł tam vjelgji czorni kruk, blészcząci
82 42|   katolicku do zemji dostac. Tec vjelgji paradë uwon sę gvesno nje
83 42|          na łożko jak kam. Po ti vjelgji fatedze i strasznich przigodach
84 42|  Trąbjinë.~Tero zrobjił sę gvołt vjelgji. Som worganjista przëszed
85 43|         i vjidu ksężecovigo, jak vjelgji vodë vkoł mje.~V ti spokojnoscë
86 43|       szczit Bożimękji, chdze ji vjelgji remjona rozchodzełë sę,
87 44|         vibor stanął, postavjilë vjelgji kaminje v kręgu na pamjątkę
88 44|         wobzerającë te pamjątkji vjelgji przeszłoscë, dżivné wo njich
89 44|  czornimi lukami navprost sebje. Vjelgji gołi mjecz njosł won przełożoni
90 44|         i rozprovjałë sę na njim vjelgji spravë. Będą wonji tero
91 44|          svjęté mjasto, ruszą sę vjelgji kaminje, żdająci wod tesąci
92 44|          gorë vkoł. Ale mje v ti vjelgji łunje przëboczeła sę, jak