Chapter
1 1 | wudbë, że won so choba za nas spravji novi vamps, kjej
2 1 | spravji novi vamps, kjej nas dobrze przedô żedovji. Bo
3 2 | mjeszkomë v lese, vjidno wu nas i cepło. Ludzkji woko v
4 6 | bjedę, mjoł. Bo noprzod nas muszoł wuczëc szlabizovac
5 8 | też zaproseł, A kjej ju nas dzeci chcoł puscëc do dom,
6 8 | nom dech zapjerało, jakbe nas nje chcało puscëc. Ale ma
7 13| wostavjivszë.~— Njech Bog nas bronji! — vestchnęła Marta.
8 14| ręka rozrzeszała pęto, co nas trzimało v gromadze. V tim
9 15| cecho i zdrzocą v doł na nas. Tak jô trąceł Mjichała
10 17| drudzë. Ale won vënekoł nas. Beł tam wu njego takji
11 17| na njego zamjerzeł sę na nas i vrzeszczoł:~—Pochadejta
12 17| i vëbjije, ale wobrazëc nas tego njech nje robji.~Wumęczeł
13 20| roczeła.~Tej wusodł kole nas na zemji i rzekł do Trąbë:~—
14 21| chorągvji, kjej vjitałë nas procesije v parafijach nad
15 23| dalekji drogji! Wostanji wu nas i wodpocznji! Ale kjej wobroz
16 23| Tu pod tą figurą z daleka nas njicht nje vjidzi. Ale z
17 23| naprocem figurë, vezdrzoł na nas i sę pitoł:~— Cuż va za
18 23| Strzepskô parafijô wodprovadzeła nas ze spjevem i chorągvjami
19 23| njeba. Po drodze vjitałë nas Bożemękji v kvjotkji redosno
20 24| jak kam i zdrzała v doł na nas.~To beł ten jistni. Tero
21 24| kaplicom Kalvariji. Ta fala nas rozdzeleła.~Va kalvarijskji
22 25| mjeszko lesni, chturen mogłbe nas nańsc. A tego ma besma gvesno
23 25| jak za svjatem, a kjejbe nas Pon Bog dziso v gromadze
24 25| vnet znovu naszło krocij nas i głosno przez cemni las
25 27| je, żebe tich, co sę na nas zdelë, jakjim sposobem vëdobëc.
26 29| vzęlë panovanjé, duszą nas dzis jak vjilcë a vszetko
27 29| pożetk jistamantnje, jakbe nas Pon Bog wopusceł. Zdrzë:
28 29| abo wonji nje vińdą wod nas, abo ma nje vëgjinema do
29 30| zveczajnje. Ale won sę do nas zarzechotoł i rzekł:~— Znovu
30 31| całô procesejô sę vkoło nas zebrała. To też Szabelka,
31 31| Matka wob ten czas sadła do nas i jęła wopovjadac:~— Wod
32 31| vjeczerzi wusadła panna Klema do nas i zaczęłasma vszescë v gromadze
33 32| jezoru, a ma ji pozvoleła nas wurechlëc, bo dusze nasze,
34 32| możno:~— Njicht vjęcij krom nas, cosma tu dziso na Glonk
35 32| sana. Ksądz, jak dostoł nas na woczë, zavołoł vjesoło:~—
36 33| vdzidzkjigo jezora Pon Bog na nas patrzeł z vesokjigo njeba.~
37 33| drugji. Kożdé reno wobudzeł nas vëstrzoł z ręcznjice: to
38 33| lepszi rozmovë i kożdi z nas zdrzoł ze svojigo placu,
39 33| żodna pjisanô pamjątka na nas nje przeszła, żeł na kaszubskji
40 33| wuńsc chcelë. A jak sę do nas dostelë, tej jeden z. njich,
41 33| woczë vëpatrzeł, nji mogł nas vjidzec, jak ma ceszij kota
42 34| ręką, ruszeł konjem mjimo nas i zavrzeszczoł:~— A jidztaż
43 34| mazurzącą: nje tu na zemji nas raj, le na njebje nas raj! —
44 34| zemji nas raj, le na njebje nas raj! — Ale to je poprovdze
45 36| Remus, że won mô procem nas njedobrze v głovje.~Ale
46 36| dzevovanju pon zavołoł na nas po kaszubsku:~— Zkąd va
47 36| chterne nje przëstoją na nas bjednich ludzi.~Wob ten
48 36| dużé drzeva a z przodku na nas patrzeła vjelgô scana pesznigo
49 36| wotrzimô wob noc a jutro nas pusci v drogę.~— A jak nje
50 36| Trąba. — Na pjekjelni sąd nas cignąc vama sę zachcało.
51 36| je po naju, Remus. Tero nas mają! ~Na to ten, co vskokł
52 36| barzo czekavi i rod, jak won nas wu dvornjika dostoł i vezvoł
53 37| vesokji dvjerze, vpusceł nas, vstąpjił za nami, stanął,
54 37| barzo vjekovi. Vstoł, jak nas wuzdrzoł, doł ręką znak
55 37| wod drugjich zdrzałë na nas z rzędu wobrazóv postacije
56 37| chto to z tich portreróv na nas patrzi?~Ale jô tcgo nje
57 37| jinaczi nji mogła, jak retovac nas, svojich nobliższich braci.
58 37| przëchodni dążi czas. Ale wu nas fala v rzece vëschła, a
59 38| ricerzi na jav, jaż te na nas zdrzałë jak zevi.~V woknach
60 39| brzuch vjelgji beczkji, rvało nas v przodk chiżim jak meva
61 39| wobjod z naszi torbë, spjik nas zaczął morzëc, że nje beło
62 39| nje vjidzi. Ten tam przode nas, jak mje sę zdaje, zaprovadzi
63 39| mje sę zdaje, zaprovadzi nas do zemni vodë. Wuvożejie:
64 39| zavołoł głosno.~Ten tam przode nas stanął, tuobrocel sę pomału
65 39| njeżeczni duchë spjeszno chcelë nas na tich błotach przëkrëc
66 39| jakbe chcałë spadnąc i nas svojim czężorem przetłoczëc.
67 39| przetłoczëc. Z Błot szła na nas jakbe z varu ropa a moklezna
68 39| ropa a moklezna cekła z nas, choc sedzałasma cecho,
69 39| znovu, ale vjele krocij nas i głosnji. Patrzałasma wostrima
70 39| rzechotanjé sę rozległo, jak mijoł nas. Za njim też gonjiło njcpotemu.
71 39| wonji nje szlë prosto na nas, le robjilë dzivné koła,
72 40| komin przez dach jak wu nas, ale beł wucęti v ti viżavje,
73 40| rebokami dobrze. Ale dzecë na nas zdrzałë njick nje rozumjejącë.
74 40| choc wostało doma, patrzi i nas vjidzi. Povjodało mje wo
75 40| vëszukac kvaterë. Przëszedł do nas Derda jesz przed nocą i
76 40| Bo chiże, jakbe wona na nas żdała, pobjegla czężkô burzô
77 43| pusti mjeszkoma, vjédzô nas wo vszestkjim dochodzi,
78 43| sinem, a ten beł prawojcem nas, Zoborskjich. Ta krev stolimovô
79 43| krev stolimovô burzi sę wu nas na vszelkji gvołt i bezpravje,
80 43| ti pustinji vodni, jakbe nas le dvoje samich beło na
81 43| pitac chcała:~— Cze krom nas dvoje jesz są ludze na svjece?
82 43| nad nami zarvje sę zemja i nas żevich pochovje, jak v grobje.~
83 43| pomesloł, tak zatrzęsła sę vkoł nas zemja i trzasło z taką njebivałą
84 43| woczach stanęłë a woboje nas podrzuceło v gorę. Zatrzeszczalë
85 43| tero scaną vpadłë wone na nas i zalałë v wokamergnjenju
86 43| wodemkłë, a vjid straszni zaloł nas i cepło chopało, jak z pjeca.
87 43| remjonach, a valë jezora v nas bjiłë. Zemja pod nami a
88 43| dregałë i trzeszczałë, jakbe nas v ti chvjilë chcałë pogrzebac.
89 43| taka vjelgô vëlała sę na nas i wuderzeła v naju czołnem,
90 43| jazda z vałami, chterne nas njosłë nazod. Panna Klema
91 43| kjerunk boczącô, be voda nas nje znjosła bliżij a bliżij
|