Chapter

 1 2 |            parobcë go sę bojelë. Le Marcijanna, checzovô, nje bojała sę
 2 2 |        tłucze.~Ale naszła roz na to Marcijanna i zaczęła vadzëc:~— Pożdejtale,
 3 2 |             do Lipna do koscoła. Le Marcijanna wostała doma. A pustkji
 4 2 |            połikô czas! — wodrzekla Marcijanna i zmovjała dalij svoję korunkę.~
 5 2 |            won nje nawopovjedzoł! A Marcijanna rzekła:~—To nje je zegar
 6 2 |          bjic njedobrą godzenę.~Tej Marcijanna, rzekłszë to, kąsk zbladła,
 7 2 |             sę.~—Straszk!—wodrzekła Marcijanna. — A boczë, że i naju chata
 8 2 |         vjęcij wo tim Straszku. Ale Marcijanna przeżegnała sę i rzekła:~—
 9 4 |                              IV~Jak Marcijanna vëvadzeła małigo Remusa ~
10 4 |             to tede v njedzelę, jak Marcijanna mje vzęła do czeladni i
11 4 |             njick nje movjisz?~— Ko Marcijanna moji godkji nje rozumjeje!~—
12 4 |            jęlë z nji podkorbjac:~— Marcijanna krajô Remusovji, jakbe kavalerovji! —
13 4 |             rzekł: ~— Mogłabes nom, Marcijanna, wukrajac jesz po jednim
14 4 |           le tam jidz!~Na to naszła Marcijanna i zaczęła vadzëc: ~— Cuż
15 4 |           naszi bëlë v koscele, ale Marcijanna vjedno tak wurechtovała,
16 4 |            to mogł bëc, wo chternim Marcijanna movjiła, że vanożi po svjece,
17 4 |            pudę, njechle wurosnę! A Marcijanna njech sedzi doma, bo to
18 4 |         nekoł ku studnji, pokąd mje Marcijanna wod pustkovjô dostrzec mogła. ~
19 6 |       zochętë dodovelë dosc tile. A Marcijanna, kjej na mje vezdrzała,
20 6 |            koscoła. Doma wostelë le Marcijanna, Mjichoł i jô. Bełbe i Mjichoł
21 6 |             zaszedł jaż do Lipna. A Marcijanna kozała mje przińsc na podvjeczork,
22 6 |           jednak bëc tu muszi, kjej Marcijanna sama povjedzała, że kożdô
23 6 |            jem przëszedł na wobjod, Marcijanna mje czapnęła za vłose i
24 6 |            stołem. Po njim przëszła Marcijanna z bochenkjem chleba i gronkjem
25 6 |              To są i lata! — rzekła Marcijanna.~— Przez to też. Ma stari
26 6 |          katolikóv zrobjic — rzekła Marcijanna. — Rosce to jak bedełko
27 6 |             njedobrze! — jisceła sę Marcijanna. —Tam jimu szemarzą zomkji
28 6 |             Mjichale — rzekła na to Marcijanna.~Njech tede wod Jaster na
29 6 |             chujeczce wutchnje.~— A Marcijanna?~— Marcijanna to je gvesno
30 6 |         wutchnje.~— A Marcijanna?~— Marcijanna to je gvesno Putifarzenô,
31 6 |          dosc.~Przasni chleb, co go Marcijanna wupjekła v pjecu Nabuchodonozorovim,
32 6 |         vënekoł z pjeca na łeb.~Ale Marcijanna mjała żol, że ten chleb
33 6 |       trampk porvała njeszczestlevô Marcijanna i z njim do mje skoczeła.
34 6 |             chłop stolannigo gnota!~Marcijanna, kjej le połovę trampka
35 7 |        komudno zrobjiło v jizbje, a Marcijanna krziknęła i sę przeżegnała:~—
36 7 |       przëcesnjoną i cecho płakała. Marcijanna ręce nad głovą załomivała
37 7 |       zrobjiła, jakbe zasoł maku, a Marcijanna mje wuchveceła za remję
38 7 |           izë chusteczką wobcerala, Marcijanna załomivała ręce, a Marta
39 7 |              a za njim spjeszeła sę Marcijanna. Vszescë wonji trzeji vrzeszczelë
40 7 |     rozpjinac.~Ale tero nadbjegła i Marcijanna. Wona, ledvje Mjichoł ji
41 7 |            sklepu. Tam mje zavlekła Marcijanna i vepchnęła v doł. Za chvjilę
42 7 |      gvjozdë szklącé na njebje, jak Marcijanna mje na sznurku spusceła
43 8 |      choroscach dobetku i ludzi. Le Marcijanna sę na mje vjedno jisceła,
44 8 |       vjekóv. Amen! — wodpovjedzała Marcijanna.~Pana Jezusa żid vej pochvalëc
45 8 |            sami zrobjic potrafjilë.~Marcijanna mu v jego gronuszku mleka
46 8 |         wożenji jesz przed Zopusti.~Marcijanna krziknęła i sę zaczervjeniła
47 8 |           vëmiszlac:~— Jak sę panna Marcijanna wożenji... Bo jô czetoł
48 8 |      dzevkji v całi parafiji. Panna Marcijanna kupji planetę, chdze to
49 8 |         stoji. Zaru vëszukom.~Na to Marcijanna zaczęła go vadzëc, że won
50 9 |             njedzele i svjęta, kjej Marcijanna wostała doma, tej i jô wostac
51 9 |             bełasma doma le dvoje z Marcijanną. Słuńce svjeceło przez wokno
52 9 |        meszlenju zaszedł na woborę, Marcijanna szła pravje z bęboruszkjem
53 9 |           wobjedze i przë vjeczerzë Marcijanna sę dzevovała.~— Choba, Remus,
54 9 |        vasążkjem, Morcin povozeł, a Marcijanna sedzała kol njego. Jakżesma
55 9 |          Cud Boskji! — dzevovała sę Marcijanna. — Cuż v tego knopa vlazło?
56 9 |             łeżkę womoczeł v zupje, Marcijanna na svój sposob zaczęła sę
57 9 |             to i mjeteloka z grulką Marcijanna vzevô darmo. Ale vezce mje
58 9 |        dobrze,~Na takji povjedzenjé Marcijanna zbladła i s ęprzeżegnała.
59 10|       ludzkji. Kole studnji stojała Marcijanna. Mjichoł wuprovjoł cos przë
60 10|           alem jodł, bo mje kozelë. Marcijanna zajisceła sę wo mje i rzekła
61 10|            na to lekóv? — pitała sę Marcijanna.~— Jednę radę jô jesz vjem.
62 12|          mje wołov leżol v gnotach.~Marcijanna, kjej na mje vezdrzała,
63 12|        stanji le do dvoru, a tam ju Marcijanna przede dvjerzi żdała. Pevnje
64 13|            jem do sebje. — Ale może Marcijanna cë co wostavjiła. A żeli
65 13|            do czeladni. Tam sedzała Marcijanna na łavje przë pjecku, a
66 13|           zegar povjedzec nji mogł.~Marcijanna, njic nje rzekłszë, podała
67 13|             zapolą, wucekô Straszk! Marcijanna zakreła woczë szertuchem
68 14|             se do koscola, przëszła Marcijanna i do mje rzekła:~— Wostanji,
69 14|            svjata.~Za kjile pocerzi Marcijanna zeszła i do mje tak povjedzała:~—
70 14|      Chtużje ten "won", wo chternim Marcijanna rzekła, że chce ze mną gadac?~
71 14|           do cebje przistępu. Nasza Marcijanna lękała sę wo cebje. Bo jak
72 14|         Morcen i knop wod dobetku i Marcijanna i Marta. Kobjetë cecho pocerz
73 14|            vszescë sedzelë cecho. A Marcijanna mjała woczë zapłakané. Le
74 14| njeszczestlevô godzena! — krziknęła Marcijanna i vëbjegła. A ma czuła ji
75 14|          klęczała i movjiła pocerz. Marcijanna głosno v szertuch chlichała.
76 14|           przez tile lôt! — płakała Marcijanna. Na drugji dzeń rzekł pon
77 27|          mjedze tich Njemcóv?~Starô Marcijanna rękoma moją szeję wobjimała
78 28|           bjałka nje je gorszô njiż Marcijanna, chterni sę na szczescé
79 45|             stari zegar z czeladni. Marcijanna przed smjercą zleceła, be