Chapter

 1 8 |       minje. Vjedzoł jô: Jak nen Czernjik sę zjavji, tej bez njeszczescô
 2 19|        Ariman anji Smętk, le pon Czernjik, znani szerok i dalek pravnjik,
 3 19|         Na le słova vezdrzoł pon Czernjik na mje a jô na njego. Długą
 4 19|          not!~Provadzeł naju pon Czernjik na przistovk dużi, jak klepjisko,
 5 19|        Nomjilij bem wucekł.~ Pon Czernjik, jakbe co mjerkovoł, wobrocel
 6 19|         z bocznich stopjenji pon Czernjik veszczerzoł bjołi zębë i
 7 19|    zvjeszała sę na pjersach. Pon Czernjik sę z njimi przëvjitoł, tej
 8 19|    panovje tam robją.~Pjisoł pon Czernjik jakjis cerografë na dużim
 9 19|        pon. Jimu podoł pjoro pon Czernjik do podpisanjô. Podpjisoł
10 19|       wobaji podpjiselë, tej pon Czernjik vzął i pjoro rżnąl na stoł,
11 19|    wodrzemjechóv vëdobelë, panje Czernjik?~— To nje są njiżodni wodrzemjechë
12 19|        wodrzemjechë wodrzekł pon Czernjik, — le dvaji Kaszubë, co
13 19|       dobroł v ti chvjilë:~— Won Czernjik ję vjidzoł też! ~Mrovkji
14 19|          takji tovarzestvo? ~Ale Czernjik smjoł sę:~— Ha ha! Cuż za
15 19|           Gvesno! — wodrzekł pon Czernjik, smjejącë sę. —~Jakuż vom,
16 19|          vjidzi.~— Provda! rzekł Czernjik. — Dlotego też vaju sin
17 19|        tę dekoraceją! —rzekł pon Czernjik i pokozoł polcem na scanę,
18 19|    służka stavjac butelkji a pon Czernjik zavołoł:~— Tero grej, Trąbo,
19 19|       snu z nocë. Po chvjilë pon Czernjik sę do naju wobroceł i zavołoł:~—
20 19|       Nocë majestat!~Tak spjevoł Czernjik. Jô tero vjedzoł, że to
21 19|             Ha, ha, ha! smjoł sę Czernjik Nje vjedzoł jô że Remus
22 19|         ricerzi Słuńca! smjoł sę Czernjik. Vëji jesz nje rozumjece,
23 19|         szarpoł zdrovą ręką. Ale Czernjik rzekł:~—Won nje żije! Ale
24 19|         sę cecho na woborze. Ale Czernjik sę vëchileł z wokna i zavołoł:~—
25 19|     wodpovjedzalë mu vivatë. Tej Czernjik pozdrzoł na mje, wusmjechnął
26 19|     Rozum mje sę mjeszô. Ten pon Czernjik, beł won to jistnje cze
27 20|   paraluż trzasnąt. Żebe nje ten Czernjik, tobe ludze bëlë zaru nad
28 20|         wopovjodalë. Movjilë, że Czernjik zaproseł do muzekji Trąbę
29 21|        vërosłi, kanął przede mną Czernjik, ten ze Zvadë.~— Dobri vjeczor,
30 21|         mną, a jô mu povjodoł:~— Czernjik dziso na renku do mje movjił:
31 21|        to za dzivni człovjek nen Czernjik. Meszlę czasem, że v njim
32 21|         czasóv robjił testamańt. Czernjik go pjisoł. Jô beł svjodkjem.
33 21|       zapłac za tvoję wostrzegę. Czernjik som nje zdradzi, bo won
34 24|          dziso nje vjem, jak ten Czernjik mje mogł vëszczekac taką
35 24|         ha — smjoł sę Trąba. Cze Czernjik, cze jakji jinszi. Vszescë
36 26|          spravje sądovi, chterną Czernjik vzął v ręce, jô ju bezmała
37 26|        jakjis, stanął przede mną Czernjik, vëszczerzoł bjołi zębë
38 26|         przechłoscalë woczë. Tak Czernjik vzał jeden z viborkóv, vëjął
39 27|      słup grebi v tim płoce: Pon Czernjik.~Stanął won z aktami pod
40 27|         gadej, Remus! — wodrzekł Czernjik i sodł na drevjannim zedlu. —
41 27|        dom sę v żodné krętevętë.~Czernjik na mje vezdrzoł vëszczerzającë
42 27|          łżę.~—Ha, ha — smjoł sę Czernjik — to të dalek nje zańdzesz
43 27|         bronjił svoji vłosnoscë.~Czernjik sę smjoł.~— Takô godka cë
44 27|        rzekłszë, rabunk! — rzekł Czernjik Ale to takji, chternigo
45 27|          Gadej z takjim! — rzekł Czernjik i vstoł. — Chocbem cë navetk
46 27|       tvoji sodze.~Stało sę, jak Czernjik mje przepovjedzoł. Sądzilë
47 27| przepolszczilë, tej mój wobrońca Czernjik wobroceł sę do mje i rzekł:~—
48 28| domovnjikach wu mjeszczanóv. Ale Czernjik, jak ma zaszła, kozoł nom
49 28|          z chternim mogł wobińsc Czernjik trzë raze vkrąg koscoła
50 29|      voloł vjidzec njeprzijocela Czernjik. Po pjerszim wurzasu przëboczeł
51 30|      njespodzevané, bo kanął pon Czernjik. Tero jô vjedzoł, że na
52 30|          je co jinszigo! — rzekł Czernjik Chtuż povje, że tińtem na
53 30|       won żabë chvotô! rzekł pon Czernjik i vstoł. Ko doznovosz sę
54 31|        wukreł tak, że navetk pon Czernjik, chturen mô mjec kuntrakt
55 34|      blészczeł czornim wokjem... Czernjik! Zaszumjalo strzod czołnóv
56 34|        kupują Zotorską Hutę. Pon Czernjik doprovadzeł do tego, że
57 34|         vjem co sę svjęci, chdze Czernjik nogę postavji, a mój druch
58 34|         mój druch Remus vje też. Czernjik! O, chdze ten kanje, tam
59 37|        Pomorsce. ~Malorz cze też Czernjik? ~ ~Długjimi domovnjikami
60 37|         razu przësigł, że to pon Czernjik, jak won to wonge v Zvadze
61 41|  brzedalstvo. Na mój głupi rozum Czernjik i nen malorz, to jedno Złé.~
62 41|           Ha, ha! — rozesmjoł sę Czernjik. — Starô Julko z Garecznjice,
63 41|      przed nami njicht jinszi le Czernjik. A won do mje kjivnął głovą
64 41|        jakbe go chtos duseł. Ale Czernjik sepnął gorscą na wognjisko
65 41|       vezdrzenjim Julkji spusceł Czernjik woczë. Tej wobroceła sę
66 41|    pjisoł, podnjosł woczë na mje Czernjik! Zdrevnjoł jem wod tego
67 41|          chvjilę tak stojoł, ale Czernjik, jakbe njick, podnjosł woczë
68 41|       Vszescë mje rozumjelë. Ale Czernjik pozdrzoł po ludzach i rzekł
69 41|          vjidzita, ludze — rzekł Czernjik znovu — że ten człovjek
70 41|     tobje le v głovje robji. Pon Czernjik cë krzivdë nje zrobjił.
71 41|        vesoką chojną v polu.~Ale Czernjik sę wodezvoł:~— Dejta poku,
72 42|  Zajachoł tu z jakąs worędzą pon Czernjik z Koscerznë. V ten dzeń
73 42|     gburom je detka żol. Tak pon Czernjik povjedzoł, że po tim vjelgjim
74 42|           a jô som movję, że ten Czernjik nji mô lecho v głovje.~Ale
75 42|       Rzemiszku! — rzekł jem. —  Czernjik to złi duch. Le va głupi
76 42|    czornigo ducha, jakjim je nen Czernjik. Povjesz, szołtesu, ti kobjece,
77 43|        patrzeł: V czołnje jachoł Czernjik, naprocem jimu sedzała dovnô
78 45|          pole. Sedzoł v njim pon Czernjik, jadąci v jakjis spravje
79 45|    pjorunem z jasnigo njeba, pon Czernjik. Dzevovelë sę vszescë, że