Chapter

 1 5 |            Na to jô:~— Pojle tu, Marta!~Tej wona naszła, postavjiła
 2 5 |       nogji i jodł na stojączce. Marta na mje zdrzała i sę dzevovała:~—
 3 5 |          Grzechóv Głovnich".~Jak Marta wodeszła z prożnimi dvojokami,
 4 6 |         pustkovju a v gromadze z Martą zaczął chodzëc na nowukę. ~
 5 6 |          przëszedł do sebje, tej Marta stojała nade mną i pomogała
 6 6 |          dobré dzevczęczesko, ta Marta, le roz wona zle zrobjiła.
 7 6 |          mje, jak łaseca, kanęła Marta, vetchła mje jabłko v kjesziń
 8 6 |   Golijata wubjijesz.~Mjichałova Marta chodzeła ze mną v gromadze
 9 6 |    dziseszi volelë nją nje jisc. Marta noprzod nje chcała, ale
10 6 | zvonnjica koscoła v Lipnje.~Tero Marta puscela mój rękov i rzekła:~—
11 6 |          volą, żebem są wuczeł z Martą katejzemu i Historiji Svjęti.
12 6 |      proroka vrzucilë poganje...~Marta sę dzevovała:~— Jak të to
13 6 |          je możno! — spjerała sę Marta. — Abraham mjoł wosmëdzesąt
14 6 |        wona sina dostanje.~Na to Marta njick wodrzec nji mogła,
15 6 |          Golijata!~Tę godkę cała Marta wopovjodała svojimu tatkovji,
16 7 |     głosno jisceła. Przëlecała i Marta, ale krziknęla i wucekła
17 7 |    Marcijanna załomivała ręce, a Marta nje potemu verzasła sc cebje,
18 7 |          ręce załomivala potcevô Marta. A bełabe sę jisceła bez
19 8 |     blevjązkę dlo Martë. ~Jak no Marta mje z trzëdzenni prize vëbavjiła,
20 8 |       jaż doszlë do skorë. Potim Marta muszała sparzëc klonovich
21 8 |        Smjercë botë kupjisz.~Tej Marta dała mje gronk mleka do
22 8 |        dużi ksęgji wuczeł. Tej i Marta svoję cliovę wopatrzivszë
23 8 |       słovo v słovo go rozumjoł. Marta sę vjedno dzevovała, kjej
24 8 |    wofjarovoł stążkę Morcenovji, Marta krziknęła:~— Jô żodni stążkji
25 8 |       mje Golijat vëworoł.~Na to Marta:~— Bog cë zapłac, Remus!
26 8 | rozkłodoł svój vjelgji pjesnjik. Marta i jô, ma mu pomagala spjevac.
27 8 |          spjevac. Po vëspjevanju Marta zatchła drzozgę smolną v
28 8 |        pobudzała do smjechu. Tej Marta, choc ji kulavo szło przędzenjé
29 8 |        lechi! Vszetko, com tam z Martą przë kominku czetoł, stojało
30 8 |       mocko chrapjec zaczął, tej Marta zamkła ksążkę i rzekła:~—
31 8 |      znji czetac przez całą noc.~Marta na to wodrzekła:~—Vjera
32 9 |         sę tero sama bojała. Ale Marta mje povjedzała, że wona
33 9 |      przëszła njedzela, tej jô z Martą szedł do Lipna do koscoła.
34 9 |         tak zblodł na tvarzë, że Marta sę pitała:~— Remus, je cë
35 9 |       Sena...! — Co të godosz? — Marta sę przeżegnała. — To beła
36 9 |    zastąpjił drogę, kjej jesma z Martą szła ku Lipnu. Ale jô nje
37 9 |        njic, le gnoł vprost, jaż Marta mje proseła, bem zfolgovoł.
38 9 |        chvjiłë.~—To nje wona, to Marta!~Tak jem, vslidzącë sę zazdrzec
39 9 |       zlecała przed namiv doł. A Marta wobjema rękoma mje chveceła
40 9 |   chmurze, ale jakjem wodecknoł, Marta sciskała moje spjikji zemnimi,
41 9 |          dom radę.~I pomogła mje Marta na nogji, jak przed lati,
42 9 |   zchodzeł z gorë do rzekji. Ale Marta mje mocko podparła. Nad
43 9 |        zeblec botë i vjidzoł, że Marta to samo robjiła. Tak jô
44 10|       słova.~— Vejle! Mjichałova Marta to snożé dzevczę. A jô chcołbem
45 10|    zrobjiło. Tak jem wodezvoł:~— Marta je gvesno dobré dzevczę,
46 10|         glovë njick i żenji sę z Martą. Bo ze mną, to wona pevno
47 10|         jem zakłodoł je do voza.~Marta szła z bęboruszkjem do jezora
48 10|         spjevę, chterną chdzeroz Marta spjevała:~— Hej, të ptoszku
49 10|  potcevimu dzevczesku, żol beło.~Marta mje sę na woczë nje pokazivała.~ ~
50 12|          chałupë Mjichałovi. Tam Marta scanë strojiła lestami klonovimi,
51 12|        po woborze... (tu wonji z Martą na sę vezdrzelë, ale nje
52 12|       mje jinszą meslą natchnje.~Marta wob ten czas sedzała przë
53 12|      sebje i vezdrzoł: A to beła Marta, chterna mje strzimała i
54 13|         rod godoł wo vojnje. Tej Marta zatchnęła svjeżą drzozgę
55 13|       vojna nje duńdze! — rzekła Marta.~— Żebe tvoje słovo, Marto,
56 13|         nas bronji! — vestchnęła Marta. Ale jô beł srodze czekavi
57 14|         stole nad svoją ksęga, a Marta gospodarzeła przë kominku.
58 14|    woprzestoł i jął przemiszlac. Marta cecho, jak kocątko, wusadła
59 14|         jem vëchodzeł z chałupë, Marta vëszła za mna, wuchveceła
60 14|         njego kosę klepje?~Na to Marta njick nje rzekła i tak ma
61 14|       wod dobetku i Marcijanna i Marta. Kobjetë cecho pocerz zmovjiłë
62 15|        Jezus, Marija! —krziknęła Marta. — Tec tam stojała wosoba
63 15|        po vjeczerzi wu Mjichała. Marta vjęzła strefle a Mjichoł
64 15|     jidze! — smjoł sę Mjichoł. A Marta skoczeła i panu postavjiła
65 15|     Mjichałem cos strzęsło a jak Marta sę zchileła głębok nad svoją
66 15|     namjenjoné, to go nje minje!~Marta mocko wobskocala wogjiń
67 15|       stojoł na brzegu rzekji?~— Marta!~Stojała cecho jak kam kol
68 15|   chrostu cofała sę pomału dobrô Marta. Sztołt ji vdzęczni to wukozivoł
69 20|         mje no potcevi Mjichoł i Marta na pustkovju zchovelë v
70 26|    chternigom nabeł tę ksążkę, i Marta i stari Mjichoł spjevająci
71 27|       przëstąpjiła do moji kratë Marta, płaczącô jaż nją trzęsło
72 28|        kloskji z makjem, chterne Marta na komjinku gotuje. Na dva
73 28|        czervjoni blevjązkji sę z Martą wożenji, bo po cuż mô mjec
74 30|       żol. Nogji so wulotô za ną Martą i cuduje a nje vje, że dzevczę
75 30|          Bo povjem cë, że mje to Marta zabrała lasem przez brod
76 45|       mol, na chternim mje dobrô Marta zavjeseła szkaplerz na szeję
77 45|          z njich patrzeła na mje Marta, jak no wona mje wobjod
78 45|         bjałka a jô poznoł że to Marta. Tak jô vstoł i szedł ji