Chapter

 1 2 |            głęboką vodę?~Pjerszi beł jes i jedini, co wodrzekł: —
 2 2 |            na svjat njiż wonge, kjej jes wode mje wucekoł. Vimova
 3 3 |               Znaję cebje! — Vjidzoł jes mje pod starżą smoka, jak
 4 4 |            Czimużes nje woddoł, kjej jes vëręczeł sobje!— ~Mjedze
 5 4 |             Tak jô sę pitoł sebje:~— Jes të na zomkovjisku, Remusu,
 6 7 |          Golijace! Njekaro! Najachoł jes dom potcevich ludzi, nje
 7 7 |            posodłovjé całé napelnjil jes wurzasem i wutropjenjim.
 8 7 |           mje nją i rzekl:~— Żeli të jes jakô poczvara abo wukozka
 9 8 |         wuzdrzoł, zavołoł:~— A to të jes, Gabo! Njeszczestlevi, jakżes
10 8 |              nalozł — pitoł żid.~—Të jes pod Zobłockjigo pustkami,
11 8 |              zapłac, Remus! Jakji të jes wuvożni!~Morcin, chternigom
12 9 |            cechim głosem:~—Bjedni!Të jes poprovdze chori, bobes tak
13 10|           gvjozdë ji woczu. Chtuż të jes, Remusu, żebes żądoł, abe
14 11|    Przeżegnoł jem sę i rzekł:~— Kjej jes co dobrigo, to stój abo
15 11|        rzeczë, czegoc trzeba. A żeli jes co lechigo, tu wustąp v
16 11|             Tak jô povjedzoł:~— Kjej jes takji noparté, to robji,
17 11|             wutropjenjô.~—A chtuż të jes takji?~— Jô jem wodvroconą
18 11|              Alem so wuvożoł:~— Kjej jes zaczął, Remusu, tej dokonej
19 11|               Remusu bjedni, chorszi jes, njiże mje sę zdało.~— Pevno
20 11|            nachodzeło, ale gnota beł jes mocnigo i zdrovi mjazdrë.
21 11|            grzesznjiku, nje bluznjił jes v nen dzeń zdovanjô v przëbetku
22 12|             jaż wuzzdrzisz, jakji të jes żołti. To bodej mô pomagac.~
23 12|               Ale przë pomocë Boskji jes dobeł.~Przëszedł Morcin
24 14|           jesz knapskjem bivszë, doł jes sę na Golijata i na njim
25 14|             nen tam na gorze vjidzot jes krolevjonkę i zapadłi zomk.
26 14|       jarzębjiną, tak i të ji zaczął jes wopovjadac. Tede sę wona
27 14|              cë nje vzął dusze. Kjej jes przez taką przeszedł gorącą
28 15|           nje będą vjedzec, jakji të jes dobri i procovjiti, bo rozumjema
29 16|       zavroceł wod przerębla! Wurosł jes dużi i mocni. Jô zgodnę:
30 17|            bjałką! Ko të, Remus, nje jes żenjałi?~— Nje! Jô sę też
31 17|               że tam stroszô. Cze të jes bojąci, Remus?~— Nje! Jô
32 18|         Remus! — wodrzekł Trąba — të jes choba njespełna rozumu!~
33 18|            Njekaro! Strachu! Zeli të jes człovjekjem chleb jedzącim
34 18|              smjij sę, Remus, bo jak jes go rżnął gorą koła na doł,
35 18|         rżnął gorą koła na doł, mogł jes go zabjic.~— Takji nje gjiną
36 18|        pjekjelnjik? Rzeczë mje, kjej jes go sę jął, cze të czuł mjęso
37 19|           won v mojich woczach:~— Të jes Smętk kaszubskji! Jô cę
38 19|            spętoł, spętol Złi! ~Mjoł jes zemję, nji mosz ji! ~Mjoł
39 19|            zemję, nji mosz ji! ~Mjoł jes tonje na jezorze, ~nad polami
40 19|        dovato cë chlebni plon. ~Mjoł jes młinë v gardle vód, ~a pod
41 19|            spętoł, spętoł Złi! ~Mjoł jes zemję, nji mosz ji. ~Mjoł
42 19|            zemję, nji mosz ji. ~Mjoł jes honor, mjoł jes czesc, ~
43 19|            ji. ~Mjoł jes honor, mjoł jes czesc, ~Hańbę będzesz jesc, ~
44 19|              vjachało? Zrazu spjevoł jes godką Remusovą, ale pozdnji,
45 20|           Stracha ve młinje, połomoł jes szablę panu, że go wod gorzu
46 20|   przetrzimają? Pokąd të, Remus, bet jes po vodę, wułożeł jem so
47 20|            sposobem të, Trąbo, nabeł jes svjatovigo rozumu?~— V srodze
48 20|         Pocuż sę będzesz bojoł, kjej jes chrztem svjętim wochrzconi
49 20|              nje kożdi dzeń, choc të jes takji mester wod muzekji,
50 20|             Pocużes të wucekoł, kjej jes mjoł do tuńca grac kopjicë
51 20|            Ha — rzekł vaspon — to të jes hańdlarzem! Nje vëzdrzołbes
52 22| njespodzevano naleze nogrodę! Pomogł jes przeprovadzëc naszigo Remusa
53 23|             wodrzekł Leon. — A të le jes zodrosni wo tę pannę.~—Mjołbem
54 23|              litoscevje vësłuchô. Ko jes katolikjem, a ni kęsi chto
55 23|          szandara wostro. A chtuż të jes takji?~— Jô — wodezvoł Trąba —
56 25|           bom sę jich nadvigoł, a të jes młodszi.~Jô vzął szczudło
57 25|            Vdzek tobje chłopje, kjej jes takjigo letkjigo rozumu.
58 26|            Ale toć rzekę: Dobrim beł jes prorokjem. Wuvożej: Nigo
59 27|           rzekł:~— Remus, të vëszedł jes z pustkovjô jak celę, co
60 27|               ale przënomnji pokozoł jes jim, jak smakują kaszubskji
61 29|              njimi zetchnjęcô dostoł jes sę v jich njevolą. A jô
62 29|         rovarskji i wodvożni.~Poznoł jes ju roz Vdzidzkji jezoro,
63 29|           roz Vdzidzkji jezoro, kjej jes z potcevim Trąbą szukoł
64 31|        wusmjechoł:~— Znaję cebje! Të jes Trąba muzikańt, a ten tvój
65 33|          ptoszku njedovjinni! Gvesno jes trąbjił na tich, co sę tam —
66 35|          reszce rzekł:~— Remus, kjej jes sobje ju tak wudboł, to
67 38|          krev v tvojich żelach, kjej jes sę tak krotko spravjił z
68 38|       spravjił z mojim morusem, choc jes beł wudbë, żc to djobeł
69 40|              a za njim Derda.~— Vzął jes sę i szedł po ni straszni
70 40|          rozeznac sę daje... Vjidzoł jes na portrece mojigo przodka
71 42|              rzekł do nigo:~— Dzeleł jes ze mną vjerno bjedę i wutropjenjé.
72 42|         bjedę i wutropjenjé. Ratovoł jes mje z rąk pruskjich szandaróv,
73 42|      pruskjich szandaróv, podchodzeł jes pod wokna moji sodze i grivoł
74 42|        wostatnigo spoczinku. Veszedł jes bjedni njedovjinno ve valkę
75 42|         wurzas, a v ti valce straceł jes żëcé. Ale jô wo tobje pamjętac
76 42|           vjedno movję, Remus, że të jes stateczni człovjek. A choc
77 42|             gvesno na vezdrzenjé nje jes, a vszetcë mają cę za kąsk
78 42|              pjerszigo, nad chternim jes cudovała grulką i mjetelokjem.