Chapter

 1 2 |          bo przëszla do stanji i rzekła:~— Poj do chałupe, knopje,
 2 2 |      nawopovjedzoł! A Marcijanna rzekła:~—To nje je zegar jak jinszi
 3 2 |      Marcijanna przeżegnała sę i rzekła:~—V Jimję Wojca i Sena...
 4 3 |       szkleła sę koruna złotô, i rzekła:~— Znajesz mje! A jô wo
 5 3 |  położeła bjołą rękę na głovje i rzekła głosem spjevnim:~— Przenjesë
 6 4 |       vdarzę, ale ku reszce wona rzekła: ~— A të, czimu njick nje
 7 5 |          wona na mje vezdrzala i rzekła:~— Vejle, to won cë jesz
 8 6 |      vëpjił, tej krąceła głovą i rzekła:~— Remus, wonji movją, że
 9 6 |        pomogô.~— To są i lata! — rzekła Marcijanna.~— Przez to też.
10 6 |     dzeci ju katolikóv zrobjic — rzekła Marcijanna. — Rosce to jak
11 6 |          mosz provdę, Mjichale — rzekła na to Marcijanna.~Njech
12 6 |        Marta puscela mój rękov i rzekła:~— Na drugji roz jô z tobą
13 8 |        tej Marta zamkła ksążkę i rzekła:~—Tero ju czas spac!~Ale
14 9 |       movjenjim, tej krolevjonka rzekła:~— Vstanji! —~Tak jô vstoł
15 9 |         zdrzącô wusmjechała sę i rzekła:~— Njic cebje nje rozumjem!~
16 9 |          Wona vezdrzała na mje i rzekła:~— Dej mjecz! A gronk pochovej
17 9 |           A wona sę zatrzimała i rzekła, zdrzącë na mje:~— A të
18 9 |        sę v woczacli zaszkleło i rzekła cechim głosem:~—Bjedni!Të
19 10|   zazdrzała mje smutno v woczë i rzekła:~— Remus! Komor leci za
20 10|    Zbavjicela, bo mje dusza moja rzekła, że v meslach mojich bluznję.
21 10|        podnjesło. Tim wona njico rzekła, a wonji mje posadzilë jak
22 10|  postavjic, nalała sobje i mje i rzekła:~—Pjij!~Czervjoné jak krev
23 10| Marcijanna zajisceła sę wo mje i rzekła jednigo dnja do Mjichała,
24 12|       przervała sobje robotë, le rzekła :~— Sadnji Remus! Tatk vnet
25 12|        żdoł, be mje poznała i co rzekła. Ale wona plinęła, jakbe
26 12|   svojimi krolevskjimi woczoma i rzekła:~—A chdze të podzoł mój
27 13|        lasóv vojna nje duńdze! — rzekła Marta.~— Żebe tvoje słovo,
28 14|     przëszła Marcijanna i do mje rzekła:~— Wostanji, Remus, przë
29 14|           wo chternim Marcijanna rzekła, że chce ze mną gadac?~Z
30 14|        luoczu duch movji. Cuż cë rzekła krolevjonka pod korunovaną
31 14|         Remus, i boczë sobje, co rzekła krolevjonka. Nji mom selë,
32 14|        wuchveceła mje za rękov i rzekła:~— Remus, nje chadej vjęcij
33 14|    klepje?~Na to Marta njick nje rzekła i tak ma sę rozestala na
34 15|    wobroceła sę, dała mje rękę i rzekła:~— Bjej z Bogjem!~Tak jô
35 15|    Patrzeła mje smutno v woczë i rzekła:~— Jakô jô zabędlevô, Remus!
36 15|      nazod na pustkovjé! ~A wona rzekła:~—Poj, Remus, do dom! Chtuż
37 22|        nasze vezdrzenjô potkałë, rzekła:~— Jô vjem, chto të takji.~—
38 22|      zdrzącô mje vjedno v woczë, rzekła tak:~— Posedzë tu, jaż przińdze
39 22|          do jedzenjô, to jédz! — rzekła — bo do Strzepcza jesz długô
40 22|   pozerała na jezoro i długo nje rzekła njic. Ku reszce zaczęła
41 23|   plecoma wodvroceła i njick nje rzekła. A Leon muszoł wod Strzepcza
42 24|      bjałka v bestrich ruchnach? Rzekła mje v nen czas krolevjonka:
43 28|        Wuroczeła mje bogobojno a rzekła: Kjej na ten stari zegar
44 29|  vezdrzała mje cvjardo v woczë i rzekła:~— Wojcze! Jonk konô i chcołbe
45 31|         Vjitom, vjesołi Trąbo! — rzekła panna.  — Leno mje markotno,
46 31|          słabi. Panna Klemantina rzekła:~— Vëpłakała sobje matka
47 31|         a drugji jinaczi radzeł, rzekła panna:~— Żebe tak mój njeboszczik
48 32|       przëstąpjiła tero do mje i rzekła z prozbą v głosu:~— Remus!
49 33|       zlęklë sę rovnak, kjej jim rzekła, że jako jesta corką krola
50 34|         Zoborë, be dac vjédzą. I rzekła panna Klema:~— Tero, jegomosc,
51 34|     Klema do naju przëstąpjiła i rzekła:~— Lud nasz rebackji nje
52 34|  przëboczeła sobje panna Klema i rzekła:~— Dałam tam jedno wobleczenjé
53 34|      matkji, chterna vestchąvszë rzekła:~—Tero ju nji ma co żdac.
54 35|      gropka z vjelgjim krzikjem. Rzekła mje, że ten krzik, to je
55 38|    ruchała chvjilę bez zevu, tej rzekla, jakbe głos szedł z daleka,
56 38|      jakbe moje mesle zgodivała, rzekła:~—  Sidonja z rodu Borkóv,
57 38|          vëcignęła rękę ku mje i rzekła:~— Bo won tu!~Przeze mje
58 41|          przëboczë sobje, com cë rzekła przed lati na drodze pod
59 41|      wogjiń, a po długji chvjilë rzekła głosem głębokjim, jakbe
60 41|      Julka wobroceła sę do mje i rzekła:~— Chcałabem cë drogę vësvjecëc,
61 41|          tvój voznjik z pjekła!— rzekła Julka.~— Ha, ha! — rozesmjoł
62 41|      wobroceła sę do mje Julka i rzekła dichającô czężko:~— Jidz
63 42|      posvjęcenjô na wodpustach i rzekła:~— Pjękni są te małi mantolikji,
64 42|     smutnimi woczoma a ku reszce rzekła:~— Dobrze, że kupjic nji
65 42|       złoscë, vëpluła na zemję i rzekła:~— Ta panna ze Zobór njelecho
66 43|        ku mje. Podała mje rękę i rzekła:~—Vjedzałam, że przińdzesz.
67 43|           bem sodł przë nji. Tej rzekła:~— Mój wojc njeboszczik
68 43|          wodsunęła sę wode mje i rzekła smutnim głosem:~— Vjem jô,
69 43|          vesokji brzeg Zoborskji rzekła:~— Tak to nom roz namjenjoné,
70 43|   delikatné nozdrza sę ruszałë i rzekła:~— Leci sarką!~Po chvjilë
71 43|        chvjilë bojącą njevjastą. Rzekła:~— Tam na policzce przë
72 44|      vschodu słuńca do zochodu i rzekła tak:~— Jak dalek dozdrzisz
73 44|        wuchvaceła mje za remję i rzekła:~— Co të tam vjidzisz, to
74 45|     szertucha. — Nje bójta sę! — rzekła wona do njich. — To je Remus,
75 45|    daleko wod sebje.~ — Remus! — rzekła wona. — Z tich, cos të znoł