Chapter

 1 1 |     naszigo Cejnovë, Mjoł won na svoji karze frantovkji Jarosza
 2 1 |        Fijałek v Chełmnje mjoł v svoji ksążnjicë, Remus wobvozeł
 3 1 |        Vejherova.~Vozeł Remus na svoji karze takji pjesnjikji,
 4 1 |         chveceł v gorsce drążkji svoji karë i pchoł dalij boso.
 5 1 |         sę na mje. Tej wusodł na svoji karze i nje rzekł słova,
 6 1 |     Mosce v Gduńsku. Stojoł przë svoji karze vesokji i dzivni v
 7 1 |   svojigo vanożenjô, jak jozc do svoji jomë. Beł won jesz z tego
 8 3 |         nad smjegjem gorą komjin svoji chatë. Takô mu tero moc
 9 3 |   żorotnosc. Vëstrzelë wokjem ku svoji gvjozdze a wudzirzë serce
10 3 |      nabroł ducha i rzekł jem do svoji dusze: Tero veznę i przenjesę
11 4 |       nekol do dom, rzekł jem do svoji dusze: ~— Jutro pudzesz
12 7 |         sę dobroł i rzekł jem do svoji dusze:~— To je Golijat,
13 7 |        jak v koscele. Jeremijosz svoji kose vjęcij nje klepoł za
14 8 |          Straszk sedzoł zamkłi v svoji jizbje, a na dole v czeladni
15 8 |          won mje tich pjesnji ze svoji dużi ksęgji wuczeł. Tej
16 8 |         Mjichoł kupji stążkę dlo svoji Martë. Snożé dzevczę! Różovô
17 8 |    wosmokóv. Njech tatk ję kupji svoji snożi corce.~A kjej Mjichoł
18 8 |         ję czetô na kratochvjilę svoji krolevskji bjałce vjeczorem,
19 10|        lasem, chdzem sę vstidzeł svoji strodnoscë procem krolevjonki
20 11|        wode dnja do dnja mnji.~V svoji chałupje, chterna jak grzib
21 12|  pustkovju, jakbe beł kuńtańt ze svoji psotë.~Ale jak ma zaszła
22 13|         przeżegnelë sę i szlë do svoji robotë.~A Mjichoł jął povjadac:~—
23 13|   chturen będze pakovał tich, co svoji svjęti vjarë nje popuszczą.
24 14|          vjerzch i postavji zomk svoji chvalë. Ale dunë i vjatrë
25 14|   żorotnosc. Vëstrzelë wokjem ku svoji Gvjozdze i wudzirżë serce
26 14|          godkji wuczeł wosobno v svoji jizbje. Tedem wodrzekł:~—
27 14|          vrogóv, som vrog krevji svoji i głuchi na skargji, co
28 14|     żebem szedł.~Tak jô szedł do svoji robotë, ale dusza moja wostała
29 18|          sę doznata, że za czasu svoji proce pędzeła młin i pjiłę,
30 18|         v lese mje rozprovjoł wo svoji bjałce wokrutni i wo pocesze,
31 18|        bo v nji mój tovarzesz na svoji trąbje dął, co płuce trzimałë,
32 19|       przodkovje dziseszigo pana svoji zemji wod njeprzijocela,
33 20|         kopjice sana wodpjął pas svoji strzelbë z jednigo kuńca
34 20|         vaspon stojoł woparłi na svoji długji strzelbje vesokji,
35 21|          woczë do njeba, a gębje svoji doł sztołt podkovkji i pjiszczoł:~—
36 21|         żebes jich przeżevjił ze svoji kobjołkji. Ale nje rob tego,
37 22|      nami. Jesz słonuszko połovë svoji dzenni drogji nje wodbeło
38 22|       roz drugji nańdzesz mje na svoji drodze. I tede sę co stanje.
39 22|          Vjelgji! — rzekł jem do svoji dusze, tec to całi lud kaszubskji,
40 24|    vłodze na svojich vodach i na svoji zemji nji mają. Mova jich
41 24|       duch Kaszub podnoszô vjeko svoji trumë...~Ruch sę tero zrobjił
42 25|        kole serca, alem v roboce svoji nje woprzestoł, le gęsceł
43 25|          won cignąl dalij dim ze svoji fefkji a po długji chvjilë
44 27| rzitelnje zapłaceł, a jô bronjił svoji vłosnoscë.~Czernjik sę smjoł.~—
45 27|      vjechrz. Chodzącë na nowukę svoji vjarë, czuł won wod vojigo
46 27|           trafjił go kaminjem ze svoji puszczovkji vëstrzelonim
47 27|         svjodkóv fakt, że na cel svoji burzońskji pjęscë vzął sobje
48 27|         mjedze bęborkji, Remus v svoji pomsce klasnął ręką policejanta
49 28|           Stari Mjichoł v checzë svoji zasepani smjegjem spjevô
50 29|        na szeji, a won doparłszë svoji voli szturk całi leżoł jak
51 29|          nje zdradzeł tajemnjice svoji podzemni. V jomje pod korzinjami
52 31|         vëbjiją — pitoł jô dusze svoji.~Wod chvjile, jak mje ze
53 31|         na ksędza Trąba nje groł svoji zveczajni frantovkji wo
54 33|        kjej mu beło sę vracac do svoji bjałkji. Po chvjilë medetovanjô
55 33|          strzimac będę muszoł na svoji skorze.~Smjałasma sę serdeczno
56 33|          nje dej vëgasnąc wognju svoji dusze, bo nadarmo won sę
57 33|       vjedzoł, że won zazdrzi do svoji butelkji. Za chvjilkę won
58 34|       woblec, co sę naleze. Bo v svoji suknji jegomosc daleko nje
59 35|         Remus!— tak rzekł jem do svoji dusze.— Cobe cę womona nje
60 36|         z takjimi komedijami!~Na svoji jizbje rzekł dvornjik:~—
61 37|          noc vjedno, jak jozc do svoji jomë, jaż będę mogł z njim
62 37|          Njech Pon Bog mô naju v svoji wopjece!~ ~
63 40|      Błota, a cuż won znaczi bez svoji karë? Tile, co koń bez wogona.
64 40|         sobą vjęcij njiże połovę svoji drogji. Żevi wogjiń loł
65 40|       vłodzë grulkji i mjeteloka svoji bjałkji Trąbjinë.~ ~
66 41|       roz drugji nańdzesz mje na svoji drodze. I tede sę co stanje.
67 41|          Njech vaju Pon Bog mô v svoji wopjece! Bo va nje vjeta,
68 42|         wochotę i serdeczni czar svoji notë.~Wostoł jô terô som
69 42|         pastuszkóv nje przenjesą svoji krolevjonkji przez głęboką
70 42|       wusodł na zedlu i sę pitoł svoji wurzasłi dusze:~— Cuż to
71 43|         njedzelnich ruchnach bez svoji karë przez ten dużi i cechi
72 43|        pod rękę i zaprovadzeł do svoji jomë pod zemją i wona wostała
73 43|   kvjatami. Tak jô zjął z pjersë svoji ringraf rodu Młotkóv ze
74 45|         na drugji dzeń po dobëcu svoji provdë mjedze dzeckami na