Chapter

 1 1 |       krolevjonka?~Remus na takji słova wobezdrzoł sę na mje. Tej
 2 1 |           svoji karze i nje rzekł słova, le dużimi woczoma na mje
 3 1 |         jô le jesz rozumjoł takji słova:~— Wognje z grobóv bjija!
 4 2 |          V nen czas — za dzecka — słova mojigo dejadej bełbes nje
 5 2 |         krolevjonko, nje rzeczesz słova, be cę ratovelë?~—Vejle,
 6 2 |          ale po chvjilë dodala te słova:~—Ale ti njedobri godzenë,
 7 5 |      bracoma, i spjevoł jem takji słova:~— Przëpłińtaż tu do mje,
 8 7 |       ledvje Mjichoł ji rzekł dva słova, znjesła ręce nad głovą
 9 8 |           jakjem so przëboczeł te słova Mjichała i przëznac muszoł,
10 8 |          jachoł gorą, że vłosnigo słova sę nje czuło. Szłasma całi
11 8 |        kupjic.~Gbur, nje rzekłszë słova, vëdobeł mjeszk i mje doł
12 9 |         sobjejesz dobrze vszeskji słova krolevjonkji i moją naprocem
13 9 |         na moji głovje. Tej takji słova procem moji voli przëszłë
14 9 |        koscołem v nę njedzelę.~Ji słova mje wuderzełë jakbe wobuchem
15 10|       pjervij wodpovjedzec na dva słova.~— Vejle! Mjichałova Marta
16 10|         koruną. I znovu jô wuczuł słova:~— Cerpji, bjedni Remusu,
17 12|       zębë zvonjilë, żem nji mogł słova vëpovjedzec.~Won njick vjęcij
18 14|      Dzivno mje sę stało na takji słova, alem se vzął i szedł. Kjej
19 14|           chcoł i długo nje rzekł słova. Ku reszce zaczął movjic
20 14|          sę smutno zrobjiło na te słova i jem wodrzekl:~— Chtuż
21 14|          A jô sobje przëboczol ji słova.~— Nje wuvożej na svoją
22 14|           sercu mje zakłolo na te słova, bom sobje przëboczeł, co
23 14|           panóv.~Ale nje rzekłszë słova Ormuzd vëcignął rękę i z
24 15|    woczoma. Długo ma nje rzekłszë słova na sę pozerała, jaż won
25 16|           serca. Tak jô vstoł bez słova be jisc. Ale won jak żaba
26 16|          dvadzesce talaróv.~Na te słova żid pomedetovoł, położeł
27 19|           przëprovadzeła do głovë słova Mjichała: — Kjej jużes na
28 19|           ve mje sę wodezvała, że słova same mje z gębë vëszłë:~—
29 19|         matka be rozumjała!~Na le słova vezdrzoł pon Czernjik na
30 19|         polną drogą, nje rzekłszë słova do sebje. Chdze sę rozchodzelë
31 20|           sę zaru wuspokoji.~Moje słova trafjilë Trabje do serca
32 20|           jezora nje zvożającë na słova Trąbë.~— A do sobotë zatrzimom
33 21|           jô nje vjerzę, żebe won słova dotrzimoł, bo povjodają,
34 22|      Boczë: Jô vjidzę, a nje vjem słova, be jich przewoblëc całem!~
35 22|      pełno worzechóv nje rzekłszë słova. A jô movję do njego:~—
36 22|            Starô Julka na pjerszi słova Trąbë vstała i poszła ku
37 22| vestchnjesz do Matkji Boskji v te słova: Jidę dalij, dalij v las,
38 22|          wominął, kjej jem wuczuł słova pjesnji:~Trębacze trąbją
39 23|           njech cë dô jesc.~Na te słova Leon sę zląkł i povjedzoł
40 24|       Panje! Vasza wosoba i vasze słova są dlo mje, co zdrovje dlo
41 24|         Ale jô dobrze pamjętoł te słova: Nalezesz mje vszędze, chdze
42 26|            rzekł won do mje takji słova:~— Ptoszk takji jak të nom
43 27|           przërodzenjim navetk ze słova Bożigo pobudzenjé do vistępku,
44 28|      wułożeł. Jô so przëboczoł ji słova:~Koza połkła jeża — ve vtork
45 29|      patrzeła nje movjącë jednigo słova, jaż ku reszce krol jezora
46 29|          Sin mój nje żije!~Jak te słova vërzekł, pjerse mu zaczęłë
47 30|       tińtem na papjorze malované słova mają rzec provdę? Kjej të
48 30|    grzesznjikóv kjej won dotrzimô słova i cebje z ti sodze vëbavji.~
49 31|         Bog vom zapłaci.~Na takji słova jô stanovjił karę na zemji
50 32|            Przëboczeł jem so jego słova: — wod stronë Plęs leżi
51 32|           jô, przëboczivszë sobje słova njeboszczika, wuchvaceł
52 33|          gorę veżij a veżij, żebe słova te sę rozeszłë wod Rozevjô
53 33|          lozovac, bo nopjęknjcszé słova i mesle nabjerałë v moji
54 33|   nopjervji rozumjoł, co znaczelë słova ksędza Lipińskjigo, kjej
55 33|      naprocem sebje, nje rzekłszë slova. Ku reszce zervoł milczenjé
56 33|         Przëzerałasma sę jimu bez słova, bo i naju kąsk vërzasł
57 33|      sprava poszła jak zveczajno: słova, pjęsce, mjetelok! Boczącë,
58 34|        zapanovało milczenjé na te słova ksędza i serca nam sę scesnęłë,
59 34|         tak vjelgjiin placzem, że słova nji mogł vërzec. Tak le
60 34|        mje ze zameszlenjô noprzod słova matkji, chterna vestchąvszë
61 34|          ksądz Krauze?~Ledvjem te słova vërzekł, jak mje czapnął
62 34|       zaru Pon Bog skoroł, bo wod słova do słova, jak nje chcoł
63 34|           skoroł, bo wod słova do słova, jak nje chcoł jisc dobrą
64 34|           wonji mają takji pjękné słova, kjej wonji vezną, co jim
65 37|         vëbjic z głovë.~Pon na te słova dzivno na mje pozeroł całą
66 37|  pjekjelnim, njiże czuc zvątpjałé słova tego wostatnigo Kaszubë.~
67 37|        Serce mje krevavjiło na te słova, a v ten som czas przëboczel
68 41|          żem nje potrafjił vërzec słova, choc vszeskji woczë na
69 41|           szołtes, tak że na jego słova bełbem wuvjerzeł, że mje
70 42|           ludzi. A jô rozumjoł ji słova, chterne jak vjelgô fala
71 43|       zabrała i szłasma dalij bez słova, serce pełne vdzęcznoscë
72 43|           jaż go nalezę v grobje. Słova mje nje chcałë jisc przez
73 44|     płoszczu ksążę i movjił takji słova:~Va ludze ze vsë,~Pocuż
74 44|         zaprzęgac, nje stracivszë słova.~Przez całą noc jô vjozł