Chapter

 1 1 |          talarë kozoł podzelëc na dva dzele:~— Jeden dzel dejce
 2 3 |           że to wukozkji jakji ve dva vjidë sejmują. Ale to bełë
 3 3 |         zogodkji z cuzigo svjata, dva vjclgji kołpje. Stanovjiłë
 4 4 |        vjidzoł jem pod vodę dalek dva bjołi plachce, chterne płinęlë
 5 5 |       gorę.~Bom żdoł na vczoraszi dva kołpje, co tak mądrimi woczami
 6 6 |         potim stoł, a nad łożkjem dva rzędë ksążk na policach.
 7 7 |   kamiszkji strzeloł. Timu jô doł dva guze wod mojigo vampsa i
 8 7 |           won le sę vëszczerzoł i dva raze vëstrzeleł i v głovę
 9 7 |           ledvje Mjichoł ji rzekł dva słova, znjesła ręce nad
10 8 |          pjękną rożovą stążkę, na dva polce szeroką, trzimjącë
11 8 |          zanjevjitro, za rok i za dva. A kjej Won komu przëchodni
12 10|           pjervij wodpovjedzec na dva słova.~— Vejle! Mjichałova
13 10|          łiszczącą tocę, a na nji dva kjeliszkji i butelkę vjina.
14 12|       vëcarł z woczu, vjidzoł jem dva krokji wod sebje v vodze
15 12|         czołnje, zaprzęgnjętim ve dva kołpje płinęła krolevjonka.
16 12|          dvjerze na sluńce, chdze dva drzevka besu stojałë, cobe
17 13|      Mjichala wo vojnje. Bo go ju dva raze napjisełë v minjonich
18 14|       vjidzoł: Nad stołem stojalë dva rzędë ksążk na policach
19 14|  przëstąpjic i jął vëkładac:~— Te dva krąconé czorné drogji, co
20 15|          rzekji wuzdrzoł jem wone dva kołpje, chternem pasturkjem
21 18|      latarnją. Zładuj lepji nasze dva pękji stomë tu na dzarnje,
22 18|  vëpenetrovała, a chocbe bronjiłë dva rejimańte mocnich chłopóv,
23 18|      wostatną notę. A të i jô jak dva bochenkji chleba besma sę
24 19|          chdze sę ju polełë lampë dva na dużich szklącich słupach.
25 19|    postavjił butelkę z gorzołką i dva kjeliszkji.~Trąba so też
26 19|           krok postavjił v rzekji dva. ~Nasze czorné vojsko v
27 19|          dô, ~wumjerô ten v vjidë dva:~bjedni stvor Słuńca i Dnja. ~
28 20|         won długji i szerokji, że dva valné gburstva na njim stoją.
29 20|      Bjedni Trąba so nje doł tego dva raze povjedzec, le trzimoł
30 20|          na pravo. Sadnji wod nji dva łokce na zemji, a nje bój
31 21|        spjeszilë do Koscerznë. Ve dva vjidë doszłasma stegnami
32 23|         wopchnął na mje przënomji dva talarë i mje za to wobjecoł
33 24|      wuszło do vjecznoscë bezmała dva tesące lôt. Z gorë v doł
34 24|            Spovjodoł jem sę dziso dva raze: Bogu i tobje. Nje
35 24|        rzekł Klerik.~— Bo kjij mô dva kuńce!~Tero vmjeszoł sę
36 25|    naszich kaszubskjich lasach po dva i vjęcij v gromadze. Są
37 25|         zrobji. Ale wodjim mje te dva pękji, bom sę jich nadvigoł,
38 27|        przëszedł povjedzec, że za dva tidzenje wodbędze sę termin,
39 27|      koszta lekarskji, vëtłuczoni dva zębë przërodzoni i połknjęti
40 27|           mje rovnak wosądzilë na dva lata sodze.~Kjej mje virok
41 27|    cemjęzicele ludu kaszubskjigo! Dva lata, Remus, będze szumjoł
42 27|          pola, a cebje nje będze. Dva raze smjeg przëkrije svjat
43 28|        rozumu pruskjigo më cę wob dva lata nawuczimë.~Jak sę nade
44 28|      Marta na komjinku gotuje. Na dva lata vëmazani z rzędu żijącich
45 28|        njebje rzekł jem:~—Żeli to dva lata poderuje, to të, słonuszko,
46 30|  vłosnoscą. Wobsztrofovelë mje na dva tidzenje, a jô tego chcoł,
47 30|          tak srodze wurzasł...~Te dva tidzenje jego sztrofë wożevjilë
48 31|        strziglë woprovce pruskji.~Dva dnji ma vędrovała przez
49 31|       choc mój tovarzesz Remus ju dva raze v żëcu pokoroł tich
50 32|           Klema z vjosłem v ręku. Dva vjosła leżałë na duchce.
51 33|     njechac muszoł podroż, dom cë dva talarë. Jeden przëdej do
52 33|        strzelbë. Kjejbe strzeleła dva raze, tej to znaczeło njeprzelevkji
53 33|          Nadstavjałasma słuch, bo dva vëstrzelenjô znaczełë vedług
54 33|           na potvjerdzenjé, pękłë dva strzalë wod stronë Zobór.~—
55 33|     dobrze, bo gvesno panna Klema dva raze dvuch strzałóv nadarmo
56 33|         jesz roz słabo wuczułasma dva strzałë.~—To ju pevno jak
57 33|           szeji mjoł przërzeszoni dva pakunkji: jeden z przodku,
58 33|         nji ma retunku. Boczë, za dva dnji a nopozdnji za trzë,
59 33|        nopozdnji za trzë, nadińdą dva vjelgji kanonë, chternimi
60 33|           ji daję v pokorze dusze dva cvjardi talarë, na mje:~—
61 33| przetracëc pjenjędzi, kjej cë jaż dva talarë zbjegłë!~No, i sprava
62 34|       przë tim pokozoł), i sedzoł dva lata za to, że takjigo szandarę
63 34|           kozoł zatrzimac i vëdoł dva sznapse. Jednak i v tich
64 34|      vjesele do Vjela i przez tom dva talarë straceł. Tej sędza,
65 36|        woddzękovanjé. Zjavjilë sę dva służkovje, chterni zjęlë
66 36|           czesté. V jedni stojałë dva łożka a v dregji stoł, krzesła
67 37|      dzirżkosc. Njechże vëpjiję i dva, panje, bo vrocom sę z pjekła
68 37|          V nji le z jednigo kuńca dva — ale za to barzo vjelgji
69 39|        nje provadzeła, na chterni dva voze sę vëminąc mogłë. A
70 39|      Trąbą v gromadze. Njedługo a dva vesokji cenje kanęłë njedalek.~—
71 41|        człovjeku, z nigo alkjerza dva zedle, chterne tam nalezesz.
72 42|    karczmë połkvaterk gorzołkji i dva kjeliszkji i przëroczeł
73 42|            Won sobje nje doł tego dva raze povjedzec, le nekoł
74 43|           do sebje. V njim leżałë dva vjosła i kjijonka.~— To