Chapter

 1 1 |         nje rzekł słova, le dużimi woczoma na mje patrzeł. Jô ju chcoł
 2 2 |          człovjek, tej ju jinszimi woczoma będzesz patrzeł na svjat
 3 3 |            naprocem mje i dzivnimi woczoma zdrzałë. A v jich woczach
 4 3 |         mje, żem znovu jął mjerzëc woczoma drogę przez rzekę. Ale tej
 5 5 |          njicht nje vje.~Ale przed woczoma mje stojałë lica gbura,
 6 6 |         Bog na to zdrzoł vjecznimi woczoma i vszetko beło dobrze. Njech
 7 8 |            sę slizoł chiże dalij z woczoma vlepjonimi v to, co sę tam
 8 8 |           Gaba le małimi, czornimi woczoma bleszczoł na vszestkji stronë
 9 8 |         czetac, a jô ji, vodzivszë woczoma po literach, podpovjodoł.~
10 8 |          czetoł, stojało mje przed woczoma, jakbem na to patrzeł z
11 9 |        zveczajiije. Patrzeł na mje woczoma takjimi, jak na mje zdrzałë
12 9 |            patrzëc na mje dzivnimi woczoma i mje zvjastovac, chdze
13 9 |    vołtorzu. A wona zdrzała na mje woczoma, jakbe mje chcała dac zgadnąc
14 9 |         przed sobą i jakbe mądrimi woczoma na mje zdrzącë, godołvstec:~—
15 9 |           męczę, le wona cë zadała woczoma lubjiczka, a to je nogorszé
16 10|        retunku, a jednak won szukô woczoma nad zotorem chocbe szeszminja
17 11|       tvoja krolevjonka, zadała cë woczoma. Duszę tvoję cë vzęła a
18 12|      vjedno patrzeł jem wodemkłimi woczoma leżącë v łożku, v cemną
19 12|        strzimała i patrzeła na mje woczoma modrimi jak kąkole. A jô
20 12|           mje svojimi krolevskjimi woczoma i rzekła:~—A chdze të podzoł
21 12|          të co zjesc?~A jô mrugnął woczoma, bom beł za słabi, żebe
22 12|    Przëszedł pon i panji z dobrimi woczoma do mje, jak wojc i matka.
23 13|        pustkovjovi. A przed mojimi woczoma ręka njevjidzalnô jęła szukac,
24 14|         wob ten czas poleł svojimi woczoma i rzekł, kjej jem kuńczeł:~—
25 14|        gorze. A won pitoł palącimi woczoma:~—A chdzeżesz podzoł złoti
26 14|           łożku i zdrzoł z mokrimi woczoma na vëgaszoné lica brala.
27 14|     gromadë zebrelë, kożdi z njich woczoma przëchodnigo na mje vzeroł,
28 15|        lasovich. Jak jô tak szukoł woczoma vkoł, cobe je straszeło,
29 15|      worzłovim nosem i łiszczącimi woczoma. Długo ma nje rzekłszë słova
30 15|       wodstąpjiła i na mje zdrzała woczoma, jak słuńce zdrzi po deszczu
31 15|           zaczęłë svojimi dzivnimi woczoma na naju patrzec. Na vezdrzenjé
32 17|            pon z mjasta z czornimi woczoma i z czorną brodą. Jô nje
33 19|          czorną brodką i szklącimi woczoma.~Jô stojoł pravje z moją
34 19|       pustkovju vstoł przed mojimi woczoma młodi vëszczerga z nigo
35 20|           v rovje zdrzoł zaspanimi woczoma na naju. Trąba postrzegłszë
36 21|             Vezdrzoł won łagodnimi woczoma na Trąbę i rzekł:~— Trąbo!
37 21|          Ale won le blesnął do mje woczoma i dalij wodmovjoł korunkę.
38 21|         nje wuvożoł — i doł jem mu woczoma vjédzą, żebem chcoł jimu
39 24|           na mje wostro svjecącimi woczoma.~— Spovjodoł jem sę dziso
40 29|         vjidzała, czegom celesnimi woczoma jesz nje vjidzoł.~Szedł
41 29|         jak njeżevi ze zamknjętimi woczoma. Ale jego mocnô dusza przemogła
42 29|          ludze ze vsóv bëlö mojimi woczoma i moim wuchem. Ale nje minął
43 29|        senje, stanęła provda przed woczoma, że mom jednak dvoje dzeci
44 29|           dąb cvjurdi i ze suchimi woczoma. Ale kjej mje wostavjilë
45 31|       sebje i svoję krijovkę przed woczoma cemjężiceli wukreł. Pomakloł
46 31|            sę nama z przëmrużonimi woczoma, jak ludze, co mają vjid
47 31|          położeła rękę na pjersë i woczoma jak gvjozdami na mje zdrzała,
48 31|       pitało, le patrzelo dzivnimi woczoma na mje, jak długo ma tam
49 32|            nję patrzeła pitającimi woczoma, panna Klema povjedzała
50 32|            wobjeżdzac, a jô szukoł woczoma ni vjelgji gromadë kaminji,
51 33|     zdrzała ma na sebje pitającimi woczoma. V tim jesz roz, jak na
52 34|           vjidzima, kjivała ręką i woczoma sę smjała. Tak ma vëszła
53 34|           za kołnjerz i z dzekjimi woczoma zavrzeszczoł:~— Chdze tu
54 37| krolevskich z pańskjimi i busznimi woczoma. Jedni trzimelë berła v
55 38|     chvjilę sedzoł cecho v norce z woczoma szklącimi vjidem prochna.~—
56 39|      głosnji. Patrzałasma wostrima woczoma v tę nocną pustą, po chterni
57 41|      Vdzidzkji vstałë przed mojimi woczoma v cudovnich vjidach. A nocudovnjejszi
58 41|    wostavji v tim smjegu.~Tak jô z woczoma v nen dalekji vjid vlepjonimi
59 41|       chłop ze smjegu z wodemkłimi woczoma, ruszeł sę tero i przënjosł
60 41|         ten czas zdrzała cvjardimi woczoma v wogjiń, a po długji chvjilë
61 41|          chvjilę zdrzała cvjardimi woczoma v wogjiń, tej zaczęła movjic:~—
62 41|          stojoł chvjilę i łiszczoł woczoma, tej wodezvoł sę rągającim
63 41|     Czernjika i zdrzelë na sebje z woczoma, z chternich polełë sę vzgarda
64 42|            dobrimi i kąsk smutnimi woczoma a ku reszce rzekła:~— Dobrze,
65 42|    zachodzeł, bo mje stojała przed woczoma pjęknô krolevjonka jezora
66 42|          svjat zaczał krącëc przed woczoma. Nje vjem, co sę ze inna
67 43|           i zdrzącë na mje mądrimi woczoma, beło pitało:~— Remus! Cuż
68 43|           nją vezdrzoł zdzevjonimi woczoma, zjęła strzelbę, sadła na
69 43|      ludzkjich, tej ma zdzevjonimi woczoma na sebje patrzała, jakbesma
70 44|        tajemnjica. Jak na mje timi woczoma vezdrzała, przëboczeło mje
71 45|            ten vjidok stanął przed woczoma mój żivot przed długjimi
72 45|          patrzilë na mje czekavimi woczoma. A mje beło, jakbe z woczu