Chapter

 1 8 |          jął vëmiszlac:~— Jak sę panna Marcijanna wożenji... Bo
 2 8 |         dzevkji v całi parafiji. Panna Marcijanna kupji planetę,
 3 22|       wobleczonô po mjesku młodô panna boso z vjelgjim smutkjem
 4 24|        to go gvesno namovjiła na panna, co to boso pjelgrzimovała
 5 27|          vińdzeszjak novovëpranô panna do slubu. Vszeskji złi jęzekji
 6 31|        Panno Klemantinko! Jakżeż panna wurosła i zrobjiła sę vjidzalô!
 7 31|       zrobjiła sę vjidzalô! Tero panna je provdzevą krolevjonką
 8 31|          vjesołi Trąbo! — rzekła panna.  — Leno mje markotno, że
 9 31|          Slode provadzeła ksędza panna Klemantina a jich szlachem
10 31|       ludze, co mają vjid słabi. Panna Klemantina rzekła:~— Vëpłakała
11 31|         sedzoł jak na vęglach. A panna tak robjiła jakbe njick
12 31|      czuła.~Po vjeczerzi wusadła panna Klema do nas i zaczęłasma
13 31|    drugji jinaczi radzeł, rzekła panna:~— Żebe tak mój njeboszczik
14 31|      ksędza v nji wukrije.~Na to panna Klema vstała, położeła rękę
15 31|    przebivelë.~I podała mje rękę panna Klema, rękę małą ale mocną,
16 32|    drevno bjeleło sę jak svjeżé. Panna Klema stanovjiła sę przë
17 32|     patrzeła pitającimi woczoma, panna Klema povjedzała tak:~—Z
18 32|          tich słovach zervała sę panna Klema i chiżimi krokoma
19 32|        krolovô tich vód, stojała panna Klema z vjosłem v ręku.
20 32|       dużich kaminji zestavjoną. Panna Klema wob ten czas z czekavoscą
21 32| zamikającé sę żelaznim lecirzem. Panna Klema, chterna sę przëzerała
22 32|         vesoką Bożąmękę, chterną panna KIema na drodze do jezora
23 32|         vjid sę poleł v jizbje.~ Panna Klema, chterna chodzeła
24 32|       mojich trokóv, tej ksądz a panna Klema wostatnô zamkła kamjanné
25 33|     głąbją zemji. Kożdigo porena panna Klema dała nom vjédzą cze
26 33|           Ksążkji dotegovała nom panna Klema z Koscerznë. Ale te
27 33|         vëstrzoł z ręcznjice: to panna Klema dovała nom vjédzą,
28 33|      njevjelgji czołen, a v njim panna KIema. Kjej tak v rożovim
29 33|         co wona njebem przeszła. Panna Klema, jak vjedno, przëbjeżała
30 33|    bezpjeczno vanożeł. Povjodała panna Klema, że stari ludze przepovjadelë
31 33|          jasonem nad naszą jomą. Panna Klema naju może przed godzinką
32 33|  Njeprzelevkji! — rzekł ksądz. — Panna Klema strzelô nom na wostrzegę!
33 33|       przëdała dobrze, bo gvesno panna Klema dva raze dvuch strzałóv
34 33|          Ale nocą ma wuradzeła z panną Klemą — nje chce mje do
35 33|          Jô zrobjił, jak ma so z panną Klemą wudbała, a v Koscerskjich
36 33|          lesóv z jomë. Krom tego panna Klema mje kładła na sumjenju,
37 34|     podłodze i zavołoł:~—Żeli to panna Klema strzelô, to njeprzijoceli
38 34|         stojała z vjosłem v ręku panna Klema, vesokô jak krolovô
39 34|          be dac vjédzą. I rzekła panna Klema:~— Tero, jegomosc,
40 34|          papjorë na pokozkę.~Ale panna Klema wodezvała sę tak:~—
41 34|          ze sebje czężoru.~ Tero panna Klema do naju przëstąpjiła
42 34|       Trąba.~Zajechałasma tede z panną Klemą na Zoborë i suszełasma
43 34|         reszce przëboczeła sobje panna Klema i rzekła:~— Dałam
44 34|          Nje wodzękovałasma sę z panną Klemą i ji matką, bo vjidząci,
45 34|      przë stole ve trojc: Matka, panna Klema i jô. Wod blizkjigo
46 34|   blizkjigo koininka, v chternim panna zatikała coroz nové drzozgji,
47 34|          jak ksędzu poszło. Kjej panna Klema podchodzeła do kominka,
48 34|    wusnął. Tej mje sę smjiło, że panna Klema klęczi przë mje i
49 34|      wuzdrzoł, że nade mną stoji panna Klema. V ji woczach żoleł
50 34|     wodezvala sę dreżącim głosem panna Klema:~— Przënjeslë podvjeczork.
51 35|            Trąba krąceł głovą:~— Panna Klema sę za tobą też vjęcij
52 35|     maslonka. Pjęknô wona je, ta panna Klema, jak jutrzenka. Jô
53 38|          zevi.~V woknach sedzała panna v suknji  krose morskji
54 38|          sedzała tam ta wostatnô panna zMłotkóvSorbskjich, ale
55 38|       nen vjekovi pon i na młodô panna, to wostatné rozgji jich
56 38|    prochna woczë malarza.~Pomału panna zgjęła głovę v teł za sebje
57 38|       złoconich łożóv na scanje. Panna Slavjina, jakbe moje mesle
58 38|         buntu mjeszczon v Ridze?~Panna Slavjina wobroceła pomału
59 38|   przegrani spravje! — krziknęła panna Slavjina. — Nje służi przegrani!
60 38|     prochna.~—Smętk! — krziknęła panna Slavjina i czężko wupadła
61 38|     konje po doktoróv, bo bjednô panna Slavjina leżi jak bez ducha.~
62 41|        chto to beł. Njedarmo mje panna Slavijna v Sorbsku wo dzejach
63 41|   novjina,~Przëszła nam novjina—~Panna rodzi sina. ~Cepło sejało
64 42|    vëszła ku mje pjęknô łovczka, panna Klema z Vesokjich Zobór.
65 42|          Przë wostatnich słovach panna spusceła na chvjilę woczë,
66 42|          na zemję i rzekła:~— Ta panna ze Zobór njelecho do cebje
67 43|        jezorem i za timi lasami.~Panna Klema, stojącô v czołnje,
68 43|        chterne nas njosłë nazod. Panna Klema kozała mje vëjąc vjosło,