Chapter

 1 5 |     skuroł. Koroł won mje dosc długo, tile czasu, jażbe zmovjił "
 2 6 |      mu znadz namjenjoné, żebe długo vjekovoł. Jak wona na mje
 3 7 |      za pustkovjé naszi mje sę długo ruszëc nje delë, a na nowukę
 4 9 |       sobje człovjek przëboczô długo, a nje zaboczi czasami jaż
 5 9 |  zbladła i s ęprzeżegnała. Tej długo na mjë zdrzała, jaż ku reszce
 6 9 |     mjoł rozlecec na kavałkji.~Długo to mje tak męczeło, jażem
 7 11|     gnotach, ale chto vje, jak długo cë go zbędze?~Tej vzął sę
 8 11|   njebo vjeczné.~Tak won znovu długo na mje zdrzoł, potim vstoł
 9 12|       Duch mje wodstąpjił, ale długo vjedno patrzeł jem wodemkłimi
10 12|      Tak jô sodł, bo nogji mje długo njesc nje chcałë i patrzełv
11 12|        po czuprinje i rzekł:~— Długo tës sę bjił z mocnjeszim
12 13| wutropjenjô nje doczekota, ale długo żdac na to svjat nje będze.
13 13|       i lasa v szerokji svjat.~Długo jô tam sedzoł, cecho jak
14 13|         cze mje sę snjije? Jak długo jô na tim pustkovju pamjęcą
15 14|     mje z njich spolëc chcoł i długo nje rzekł słova. Ku reszce
16 14|      wusmjechoł, zdrzoł na mje długo i rzekł:~— Na tvojim czole
17 14|         ze Straszkovi jizbë, a długo ju tvoje nogji po pustkovju
18 14|    kożdą robotę. A won zdrzącë długo na mje, rzekł ku reszce:~—
19 14|        wobronjilë? A pon Jozef długo przemiszloł i ku reszce
20 14| zdzevjoni:~— Cuż ten zegar tak długo bjije?~— Bjił dvanostą godzenę! —
21 15|   nosem i łiszczącimi woczoma. Długo ma nje rzekłszë słova na
22 16|       beł cecho, le zdrzoł mje długo v woczë, tej położeł mje
23 18|    spjął sę na polce i vëzeroł długo. Potim wodstąpjił, kręceł
24 20|     przë naju na zemji. Ale jô długo nje zamknął woczu, lem patrzeł
25 21|  Matkji Boskji, szlë wonji tam długo drogą na Kalvarije. Kożdi
26 21|       perorovoł Trąba. Ale nje długo a do njich zazdrzoł młodi
27 22|       klęknął z drugji stronë. Długo wonji tam klęczelë przed
28 22|      czas pozerała na jezoro i długo nje rzekła njic. Ku reszce
29 23| vjeczerzą! Bo chto vje, na jak długo będę sę muszoł najesc. Le
30 24|      Trąba.~— A cuż të tam tak długo pokutovoł na Kalvariji? —
31 26|    szandara vstoł, patrzeł mje długo v woczë i sę pitoł:~— A
32 27|      pevno. Ale pitanjé na jak długo? Będze sądzeł sędza pruskji,
33 27|     chterna jimu nje dozvoleła długo vjekovac. Wob czas jego
34 27| Czernjika jô njerozumjoł. Dosc długo won sę tam wodszczekivoł
35 29|        Jô cę z njim zamknę jak długo będzesz chcoł.~Jô sę anji
36 29|  vezdrzoł na mję i patrzeł mje długo v woczë.~— Poznoł jô cebje
37 29|        vjidzala. Nje vjem, jak długo jô tam sedzoł. A jak jô
38 29|        jesce aresztovani. Dosc długo më na vas pjilovelë, krolu
39 30|     gadac:~— Njc bój sę Remus! Długo cę tu v ti prizë ju nje
40 30|       na mje wotvorzeł woczë i długo tak patrzeł, njim pokrąceł
41 31|       rzekł na to Trąba. — Jak długo jesz ti njeprzijocele będą
42 31|   dzivnimi woczoma na mje, jak długo ma tam v gromadze sedzala.
43 33|     cebje jedną vjelgą prozbę. Długo të tam gvesno nje vëbędzesz
44 33|     krom vszetkjim burzom, jak długo pon Bog nje dopusci, be
45 33|        Przed spjikjem vekłesma długo rozmavjac, a lepji rzekłszë:
46 34|        naju wostac, jak vom sę długo vjidzało będze.~ Ale ksądz
47 34|      głosno:~— Panje Reza! Jak długo jesz mjeszkac będze wu vaju
48 34|    ptoszka, chturen sę nom tak długo vëmikoł. Pokożce le nom
49 38|       woczu i gębë. Ale mje to długo spac nje dało, a kjejjem
50 38|  słonuszko veszło na njebje, i długo wusnac jem nji mogł, jaż
51 38|   ranem mje zmorzeło. Społ jem długo do połnjô, a kjoj jem ju
52 39|        dudnji po naszim dachu! Długo won nje strzimô Ale chcołbem
53 39|      Nje vdarzę so dobrze, jak długo nen deszcz loł. Ku reszce
54 39|      sę znovu czuc nje dô. Nje długo też a szczekanjé sę rozlegało
55 40|        na moje dzevovanjé dosc długo. Ale jak sę vëpłakoł, wocarł
56 40|      zvją sę Słovjińcami. Jesz długo beło do połnjô, kjej jesma
57 40|       pon Sorbskji wopovjodoł. Długo jô stojoł i zdrzoł na wobroz
58 40|  zervałë. Njevdarzę sobje, jak długo ma tam sedzała, jaż tu wod
59 41|      Bo jô, boczë, ju nje będę długo vjekovała. Położ drevna
60 41|   sedzi i pracuje. A że to tak długo jaż do pozdni nocë deruje,
61 42|   vstoł i povjedzoł tak:~— Jak długo ta vjes stoji, gvesno jesz
62 43|        wona wo mje sę sparła i długo, barzo długo płakała v wobje
63 43|       sę sparła i długo, barzo długo płakała v wobje ręce, chternimi
64 44|    zdrzë v teł,~Żebes kvjitł i długo żeł.~Na krziżovkach puszczej
65 45|     płaczem wostała slode. Jak długo to beło, żem nji mogł zaboczëc
66 45|    pjorun wuderzeł. Nje trvało długo a ten som voz, chturen poruszeł